BIBLIOTEKA ONLINE Watchtower
Watchtower
BIBLIOTEKA ONLINE
shqip
Ë
  • Ë
  • ë
  • Ç
  • ç
  • BIBLA
  • BOTIME
  • MBLEDHJE
  • wcg f. 246-255
  • «Nuk do të kem frikë»

Nuk ka video për këtë zgjedhje.

Na vjen keq, ka një problem në ngarkimin e videos

  • «Nuk do të kem frikë»
  • Ec me Perëndinë plot guxim
  • Nëntema
  • Material i ngjashëm
  • Vlera e lutjes
  • «Merrni zemër!»
  • «Ji guximtar... dhe vepro»
    Kulla e Rojës Lajmëron Mbretërinë e Jehovait (Për studim)—2017
  • Kini guxim!
    Kulla e Rojës Lajmëron Mbretërinë e Jehovait—1994
  • Mund të bëhesh i guximshëm!
    Ec me Perëndinë plot guxim
  • «Ji shumë i fortë dhe guximtar»
    Kulla e Rojës Lajmëron Mbretërinë e Jehovait—2012
Shih më tepër
Ec me Perëndinë plot guxim
wcg f. 246-255

EPILOGU

«Nuk do të kem frikë»

Versioni i shtypur
Versioni i shtypur
Versioni i shtypur
Versioni i shtypur
Versioni i shtypur

1. Ç’mund të themi tjetër për guximin?

NË FUND të këtij libri, a mund të themi diçka tjetër për guximin? Sigurisht që po. Bibla flet për këtë argument të rëndësishëm shumë më tepër se ç’mund të shkruhet në një libër të vetëm. Por ka edhe diçka tjetër që na nevojitet për të qenë të guximshëm, e për këtë do të flasim gjatë kësaj pjese.

2. Cilët janë disa shërbëtorë të tjerë besnikë që shfaqën guxim?

2 Në këtë libër kemi trajtuar mjaft shembuj guximi. A të vijnë ndër mend njerëz të tjerë të guximshëm për të cilët flet Bibla? Mbase të shkon mendja te profetë të njohur të lashtësisë, si Isaia, Jeremia, Ezekieli, Jonai ose Malakia. Me siguri, apostulli Pavël do të ketë pasur ndër mend edhe këta burra, kur shkroi gjërat që thuhen në kapitullin 11 të Hebrenjve. Ai tha se disa «i sprovuan, i bënë objekt talljesh dhe i fshikulluan, e madje më shumë se kaq, i vunë në vargonj dhe i futën në burgje». Për të tjerë tha se «ishin të keqtrajtuar, në hall e në vështirësi». Disa prej tyre madje i ekzekutuan. (Hebr. 11:36, 37) E prapëseprapë, të gjithë këta adhurues të Jehovait morën me guxim anën e tij.

3-4. Kur mbreti David ishte në rrezik, si e mbrojtën dy gra të cilave nuk ua dimë emrin?

3 Shumë njerëz të guximshëm për të cilët flet Bibla, kanë mbetur anonimë. Mes tyre janë edhe dy gra, që jetuan në ditët e mbretit David. Ato i erdhën në ndihmë mbretit, kur i biri, Absalomi, një njeri mizor dhe krenar, u përpoq t’i uzurponte fronin. Si pasojë, Davidi u detyrua të arratisej nga Jerusalemi. Ai i kërkoi Sadokut, një prifti të guximshëm, të kthehej në qytet dhe të mblidhte informacione për planet e të birit. Kur Sadoku mësoi se çfarë do të bënte Absalomi, dërgoi «një shërbëtore» për t’i çuar fjalë Davidit. Emri i kësaj vajze nuk përmendet, por ajo rrezikoi jetën që të përmbushte këtë mision. Pasi dy shërbëtorët e Davidit morën mesazhin prej saj, u nisën menjëherë për te mbreti. Rrugës i pikasi një i ri, që i tregoi Absalomit. Për të shpëtuar, këta dy lajmëtarë me zgjuarsi u fshehën në një pus. Gruaja e të zotit të pusit, e cila gjithashtu nuk përmendet me emër, vuri menjëherë një mbulesë mbi të dhe pastaj i hodhi përsipër grurë. Kur erdhën njerëzit e Absalomit për të kërkuar dy burrat, ajo i çoi në një drejtim tjetër. Të dyja këto gra besnike iu bënë mburojë plot guxim mbretit të zgjedhur nga Jehovai.—2 Sam. 15:23-37; 17:8-22.

Kolazh: Dy gratë që nuk ua dimë emrin, të cilat mbrojtën me guxim mbretin David. 1. Një shërbëtore flet me dy lajmëtarët e Davidit. 2. Gruaja që fshehu lajmëtarët e Davidit në pusin e të shoqit, rri e menduar teksa dy burra po largohen nga shtëpia e saj.

Shërbëtorja dhe gruaja e pronarit të pusit u treguan të guximshme dhe sypatrembura

4 Ç’është e vërteta, Bibla është plot e përplot me shembuj guximi: burra dhe gra, të përmendur me emër dhe anonimë, të pasur dhe të varfër, njerëz të shquar dhe të thjeshtë. Të gjithë këta u treguan sypatrembur dhe morën anën e Jehovait. Shembulli i tyre flet edhe sot e kësaj dite!

Vlera e lutjes

5-7. Ku e gjeti Pavli guximin për të përballuar kundërshtimin e ashpër?

5 Si mund të imitojmë shembujt e guximit që gjenden në Bibël? Nuk duhet të harrojmë se këta burra e gra s’kishin lindur sypatrembur. Mos vallë ia dolën t’i shërbenin me besnikëri Jehovait falë ndonjë aftësie speciale? Jo, u duhej më tepër se kaq. Çfarë?

6 Mendo për shembullin e apostullit Pavël. Kur ai dhe Sila ishin në Filipi, u sulmuan nga një turmë. Më pas, magjistratët ua shqyen rrobat, i rrahën pa pushim me thupër, i futën në një qeli të errët dhe ua vunë këmbët në fallaká. (Vep. 16:12, 19-24) A kishte frikë Pavli të predikonte pasi doli nga burgu? S’është çudi. Megjithatë, ende duhej të përmbushte caktimin që i kishte dhënë Jehovai. Destinacioni i radhës ishte Selaniku. Ku e gjeti guximin dhe forcën për të ecur përpara?

7 Më vonë, ai shkroi: «Edhe pse në fillim vuajtëm, na fyen dhe na keqtrajtuan në Filipi, siç edhe ju e dini, morëm guxim nga Perëndia t’jua thoshim lajmin e mirë të Perëndisë përballë shumë kundërshtimesh.» (1 Sel. 2:2) Pavli e dinte mirë se, pa guxim, nuk mund t’i bënte gjërat që i kërkonte Jehovai. Atëherë, ku e gjeti guximin? Nga ndonjë forcë e veçantë që kishte brenda vetes? Jo, ai mori guxim «nga Perëndia». Me përulësi, i kërkoi Jehovait t’i jepte kurajën që i nevojitej, dhe Jehovai iu përgjigj lutjes së tij.

8. Çfarë mund të bëjmë nëse kemi nevojë për më shumë guxim?

8 Edhe ti mund ta imitosh shembullin e Pavlit. Mos mendo se duhet të rrëmosh brenda vetes për të gjetur ndonjë rezervë trimërie a force të veçantë. Në vend të kësaj, lutju Jehovait dhe kërkoji të të japë guxim për të përballuar çdo situatë.—Vep. 4:29.

9. Pse është me vend t’i kërkojmë Atit tonë të na japë më shumë besim?

9 Mund t’i kërkosh Atit tënd të të japë edhe besim—një cilësi që lidhet ngushtë me guximin. Besimi është pjesë e frytit të frymës së shenjtë. (Gal. 5:22, 23) Është edhe pjesë e armaturës nga Perëndia, që duhet ta veshë çdo shërbëtor i Jehovait. (Efes. 6:16) Kjo cilësi është kaq e fuqishme, sa Bibla thotë se ‘e ka mundur botën’. (1 Gjon. 5:4) Besimi te Jehovai është themeli më i mirë për guximin. Kur ke bindjen e plotë se Jehovai do të të ndihmojë në ditë të keqe, guximi yt do të bëhet edhe më i fortë. Ndaj çdo Dëshmitar ka arsye të forta t’i bëjë Jehovait të njëjtin përgjërim si apostujt: «Na jep më shumë besim.»—Luka 17:5.

«Merrni zemër!»

10-11. Pse Pavli foli për rëndësinë e guximit kur u shkroi të krishterëve hebrenj?

10 Kur Pavli u shkroi të krishterëve hebrenj që jetonin në Jerusalem e në rrethinat e tij, e dinte se shumë shpejt ata i prisnin ditë të kobshme. Jezui kishte parathënë shkatërrimin katastrofik të qytetit, dhe ajo kohë po afronte me të shpejtë. (Luka 19:41-44; 21:20-24) Si i ndihmoi Pavli ata të krishterë të ishin të guximshëm? Ai u solli ndër mend premtimin e dashur të Jehovait, të cilin e kemi përmendur që në fillim të këtij libri: «Kurrsesi nuk do të të lë dhe kurrsesi nuk do të të braktis.» Çfarë ndikimi do të kishte ky premtim tek ata? Pavli shtoi: «Kështu mund të themi plot guxim: ‘Jehovai është ndihma ime, nuk do të kem frikë. Ç’mund të më bëjë njeriu?!’»—Hebr. 13:5, 6.

11 Bibla nuk jep asnjë detaj për shkatërrimin e Jerusalemit nga romakët në vitin 70 të e.s. Megjithatë jemi të sigurt se të krishterët besnikë në atë qytet e ndoqën këshillën e frymëzuar të Pavlit. Plot guxim, ata iu bindën Jezuit dhe, fiks në momentin e duhur, ‘filluan të iknin me të shpejtë në male’.—Luka 21:20, 21.

12. (a) Si mund të jesh i guximshëm kur përballesh me vështirësi? (b) Si kanë treguar guxim mbresëlënës disa shërbëtorë të Jehovait gjatë këtyre ditëve të fundit, dhe çfarë je i vendosur të bësh edhe ti? (Shih kutinë «Imito guximin e tyre».)

12 Jehovai mund të të japë edhe ty guxim për të përballuar kohët e vështira që po kalon tani dhe ato që të presin në të ardhmen. (Ezek. 38:1, 2, 10-12; Mat. 24:21) Mos harro kurrë se ai ka premtuar që do t’i mbrojë shërbëtorët e vet. (Ezek. 38:19-23; 2 Sel. 3:3) Ati ynë i shtrenjtë nuk do t’i braktisë asnjëherë ata që e duan dhe që kanë besim tek ai. Jehovai po t’i thotë edhe ty sot fjalët që i tha Josiut: «Ji shumë i fortë dhe guximtar.» (Jos. 1:7, 9, 18) Gjithashtu mbaj gjithnjë ndër mend edhe fjalët e Jezuit: «Merrni zemër!» Ai na ka premtuar se do të na japë frymën e shenjtë të Jehovait, dhe të jesh i sigurt që do ta mbajë fjalën. Kështu do të kesh guximin që të duhet për të përballuar çdo vështirësi. (Gjoni 14:26; 15:26, 27; 16:33) Ja pse ke gjithë arsyet për të thënë: «Nuk do të kem frikë.»

Kolazh: Motra e vëllezër të guximshëm përballë sprovave. 1. Një motër adoleshente buzëqesh plot siguri teksa mban në dorë një libër shkolle dhe broshurën «A u krijua jeta?» 2. Në një kamp refugjatësh, prindërit i kanë hedhur krahun vajzës së tyre të vogël, dhe së bashku po buzëqeshin. 3. Një vëlla i ri buzëqesh teksa sheh përtej hekurave të burgut.

Jehovai premton të na japë guxim me anë të frymës së tij të shenjtë që të arrijmë të qëndrojmë besnikë në çfarëdo situate

Imito guximin e tyre

Martin dhe Gertrudë Pocinger

Martin dhe Gertrudë Pocinger.

Martini dhe Gertruda kishin vetëm tre muaj e gjysmë të martuar dhe po shijonin shërbimin në kohë të plotë, kur regjimi nazist i Adolf Hitlerit i ndau nga njëri-tjetri. Martinin e arrestuan papritur në vitin 1936, dhe më pas e dërguan në kampin e përqendrimit të Dakaut. Më vonë, arrestuan edhe Gertrudën. Për plot nëntë vjet ata nuk e panë më njëri-tjetrin. Madje, pjesën më të madhe të asaj kohe, asnjëri prej tyre nuk e dinte nëse tjetri ishte gjallë. Megjithatë, si Martini, edhe Gertruda, ishin të vendosur të mbanin integritetin. Martinin e transferuan në kampin e përqendrimit famëkeq të Mathauzenit, ku e torturuan në mënyrë çnjerëzore. Ndërsa Gertrudën e futën në një qeli izolimi për tre vjet e gjysmë, dhe më pas kaloi edhe katër vite të tjera në kampin e përqendrimit të Ravensbrukut. Kur mbaroi lufta, ajo zbuloi se Martini ishte ende gjallë. Ndaj iu lut një oficeri ushtarak që ta lironin bashkëshortin e saj të shtrenjtë. Falë kësaj kërkese, u liruan edhe 100 Dëshmitarë të tjerë, që u kishin mbijetuar tmerreve të Mathauzenit. Më në fund, Martini dhe Gertruda u bashkuan sërish. Ata nisën përsëri shërbimin në kohë të plotë. Më vonë shërbyen në Bruklin, Nju-Jork, ku Martini u bë anëtar i Trupit Udhëheqës të Dëshmitarëve të Jehovait. Shpesh ai u thoshte motrave dhe vëllezërve: «Guximi është gjëja më e çmuar që mund të keni!» Martini dhe Gertruda i shërbyen me besnikëri dhe gëzim Jehovait deri në fund të jetës.

«Guximi është gjëja më e çmuar që mund të keni!»—M. Pocinger

Valentina Garnovskaja

Valentina Garnovskaja.

Valentina takoi për herë të parë një Dëshmitar të Jehovait në vitin 1945, kur jetonte në Bjellorusi. Në atë kohë, ajo ishte rreth 20 vjeçe. Gjërat që mësoi nga Bibla gjatë asaj bisede dhe në dy bisedat pasuese, i pëlqyen shumë. Por mjerisht, nuk arriti ta takonte më kurrë atë Dëshmitar. Meqë vepra e Dëshmitarëve të Jehovait ishte e ndaluar, ajo e pati të vështirë të kontaktonte me ta. Megjithatë, plot guxim, filloi t’u fliste të tjerëve për gjërat që kishte mësuar. Për këtë arsye, e arrestuan dhe e dënuan me tetë vjet në një kamp pune. Kur e liruan në vitin 1953, menjëherë filloi t’u tregonte njerëzve të vërtetat e Biblës. Ja pse e arrestuan përsëri dhe e dënuan me dhjetë vite të tjera në kampe pune. Në njërin nga kampet ajo takoi disa Dëshmitare të Jehovait. Ato kishin një libër të ndaluar, Biblën, dhe njëra prej tyre ia tregoi Valentinës. Më në fund, pas shumë vitesh që nga biseda e parë me atë Dëshmitar të Jehovait, ajo po e shihte sërish këtë libër të shenjtë. Pasi e liruan në vitin 1967, Valentina u pagëzua si Dëshmitare e Jehovait. Ajo vazhdoi të predikonte me zell në shërbim, derisa e arrestuan përsëri në vitin 1969 dhe e dënuan me tre vjet burg. Prapëseprapë, nuk reshti së dhëni dëshmi. Valentina vdiq në vitin 2001, dhe deri në atë kohë kishte ndihmuar 44 veta të mësonin të vërtetat e Biblës. Teksa mendonte për jetën e saj, ajo u shpreh: «Nuk kam pasur kurrë një vend timin ku të jetoja. Gjithçka kisha, i nxinte një valixhe, por isha e lumtur dhe e kënaqur që po i shërbeja Jehovait.»

«Nuk kam pasur kurrë një vend timin ku të jetoja. Gjithçka kisha, i nxinte një valixhe, por isha e lumtur dhe e kënaqur që po i shërbeja Jehovait.»—V. Garnovskaja

Alfredo Fernandez

Alfredo Fernandez.

Alfredoja ishte rreth 19 vjeç kur e thirrën për të shërbyer në ushtrinë e Argjentinës. Por, ndërgjegjja e tij si i krishterë nuk ia lejonte të përfshihej në asnjë luftë të kësaj bote, prandaj refuzoi të rekrutohej e të vishte uniformën ushtarake. Meqë refuzoi shërbimin ushtarak, e futën në burg. Aty hoqi të zitë e ullirit, e torturuan dhe ndonjëherë rojat bënin sikur do ta ekzekutonin. Megjithatë ai vazhdoi të lexonte Biblën dhe të mbante shënime për gjërat që mësonte. Kur doli para gjyqit, gjykatësi i ofroi lirinë, me kusht që të vishte uniformën ushtarake në seancën gjyqësore. Ai refuzoi prerazi, ndaj e kthyen në burg. Për shkak të torturave, u sëmur rëndë. Mjeku i burgut tha se në këtë gjendje Alfredoja nuk e kishte të gjatë. Kur mori vesh se do të vdiste, Alfredoja i dërgoi një letër familjes. Letrën e nisi kështu: «Familja ime e shtrenjtë, nuk do të doja kurrë t’ju shkruaja një letër të tillë. Por, rrethanat më detyrojnë ta bëj këtë.» Pasi i falënderoi për mbështetjen emocionale që i kishin dhënë gjatë kohës që ishte në burg, tha: «I jam thellësisht mirënjohës Perëndisë tonë të dashur, Jehovait, që më lejoi të isha pjesë e një familjeje si kjo. . . . Mund ta imagjinoj dhembjen që do të ndieni kur ta lexoni këtë letër. Ju kërkoj vetëm që të mos e lejoni dhembjen t’ju mposhtë, por triumfoni mbi të! Mbështetuni te forca e pashtershme që kanë Shkrimet e Shenjta. . . . Kurrë mos e harroni se vdekja është e përkohshme. Shpresoj shumë që kujtimi im t’ju inkurajojë të qëndroni të fortë.» Pas tre vjetësh burg, Alfredoja vdiq në vitin 1982, në moshën 21-vjeçare. Ai qëndroi i paepur deri në fund.

«Ju kërkoj vetëm që të mos e lejoni dhembjen t’ju mposhtë, por triumfoni mbi të!»—A. Fernandez

Kerën Om

Kerën dhe Reiner Om.

Kerëni ishte shërbëtore e Jehovait që në rini. Ajo ishte shumë solare dhe miqësore. E donte shumë shërbimin si pioniere, e më vonë edhe jetën në Bethelin e Shteteve të Bashkuara, ku shërbeu bashkë me të shoqin, Reinerin. Por, kur ishte në mes të të 50-ave, u diagnostikua me një sëmundje vdekjeprurëse: skleroza amiotrofike laterale, e njohur si ALS. Kjo sëmundje sulmon dhe vret qelizat nervore, e si pasojë shkakton humbje të kontrollit të muskujve, paralizë dhe vdekje. Që kur mori vesh për sëmundjen e saj, Kerëni ishte e vendosur të ruante qëndrimin pozitiv në këtë situatë të zymtë. Për aq sa mundej, u zhyt në studimin e Biblës dhe u angazhua në shërbim. Njëkohësisht bëri të pamundurën të përshtatej me kufizimet gjithnjë e më të mëdha që i sillte sëmundja. Kur nisi të humbte aftësinë për të folur, mësoi të përdorte një kompjuter që formonte fjalë në ekran në bazë të lëvizjeve të syve. Me këtë metodë të mundimshme, ajo ishte në gjendje të përgatiste komente për mbledhjet e kongregacionit, si edhe të merrte pjesë në shërbim me anë të letrave. Një nga infermieret e saj, që ishte po ashtu Dëshmitare, kujton: «Kurrë nuk pyeti: ‘Pse më ndodhi mua?’ Vetëm dy javë para se të vdiste, ajo i shkroi një letër një gruaje së cilës i predikoja, dhe letrën e mbylli me këto fjalë: ‘Nëse ke nevojë për një shpatull ku të qash, mua këtu më ke.’» Një infermiere tjetër tha: «Nuk qau kurrë për situatën e saj. Edhe pse kishte plot arsye të ndihej e dëshpëruar, ngaqë kishte besim të fortë te ringjallja, i dukej absurde të dëshpërohej. E dinte se do të zgjohej një ditë dhe se Jehovai do t’i jepte shëndet e jetë të përsosur.» Kur u sëmur, motra e saj binjake e pyeti: «Ku e gjen tërë këtë fuqi?» Kerëni i tha thjesht: «Është Jehovai që na jep gjithë forcën që na duhet.» Dhe vërtet, Jehovai i dha forcë deri në fund të jetës. Pas vdekjes së Kerënit, i shoqi u shpërndau pjesëtarëve të familjes dhe miqve disa nga letrat që ajo kishte shkruar për t’i falënderuar, ngushëlluar e inkurajuar.

«Është Jehovai që na jep gjithë forcën që na duhet.»—K. Om

13. Çfarë të shtyn të tregosh guxim?

13 Përfytyro kohën kur në tërë tokën të mbretërojë paqja dhe të gjithë ata që janë në kujtesën e Jehovait, të vijnë në jetë. Sa i lumtur do të ndihesh teksa i mirëpret! Imagjino kur të takosh gratë e burrat e guximshëm për të cilët kemi folur në këtë libër—e sa e sa të tjerë! A mendon se ndonjëri prej tyre do të bëhet pishman që zgjodhi t’i shërbente Jehovait në botën e vjetër të Satanait, edhe nëse guximi i kushtoi jetën? Patjetër që jo! Ç’të themi për ty? Teksa do të punosh krah tyre për ta kthyer mbarë tokën në parajsë, a do të të vijë keq që zgjodhe t’i shërbesh Jehovait gjatë këtyre ditëve të fundit? Pa diskutim që jo! Atëherë, me çdo kusht vazhdo të tregosh guxim deri në fund, dhe do të jesh i lumtur për këtë zgjedhje gjatë gjithë përjetësisë!

Burra, gra dhe fëmijë po shijojnë jetën në Parajsë. Disa ushqejnë gjirafat, disa të tjerë vëzhgojnë një rrëqebull, ndërsa të tjerë akoma bëjnë pica, bisedojnë me njëri-tjetrin ose u bien instrumenteve muzikore.
    Botimet shqip (1993-2026)
    Shkëputu
    Hyr me identifikim
    • shqip
    • Dërgo
    • Parametrat
    • Copyright © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania
    • Kushtet e përdorimit
    • Politika e privatësisë
    • Parametrat e privatësisë
    • JW.ORG
    • Hyr me identifikim
    Dërgo