Październik

Często otrzymujemy jakieś teokratyczne wskazówki — od miejscowych starszych, nadzorcy obwodu, Biura Oddziału czy Ciała Kierowniczego. Wyznaczają one kierunek naszemu wielbieniu Jehowy. Ale czasami możemy nie rozumieć powodów, dla których je podano. Moglibyśmy wtedy dojść do wniosku, że jedynie skomplikują nam życie. Albo skupić się na niedoskonałości braci, od których je otrzymaliśmy. Jednak w ten sposób kierowalibyśmy się tylko tym, co widzimy. Jeśli kierujemy się wiarą, ufamy, że Jehowa ma nad wszystkim kontrolę i że zna nasze warunki. Dlatego jesteśmy gotowi okazywać posłuszeństwo i robimy to z pozytywnym nastawieniem (Hebr. 13:17). Rozumiemy, że w ten sposób przyczynimy się w naszym zborze do jedności (Efez. 4:2, 3). Wierzymy, że chociaż bracia sprawujący przewodnictwo są niedoskonali, to Jehowa pobłogosławi naszemu posłuszeństwu (1 Sam. 15:22). A w stosownym czasie skoryguje wszystko, co konieczne. w25.03 12:13, 14

Żyjemy w naprawdę ekscytujących czasach! Każdego dnia na naszych oczach spełniają się proroctwa biblijne. Na przykład obserwujemy, jak „król północy” walczy z „królem południa” o dominację (Dan. 11:40 i przypis). Widzimy, że dobra nowina jest głoszona na bezprecedensową skalę i miliony ludzi reaguje na nią pozytywnie (Izaj. 60:22; Mat. 24:14). Otrzymujemy również pokarm duchowy „we właściwym czasie” (Mat. 24:45-47). Jehowa pomaga nam coraz lepiej rozumieć znaczenie ważnych wydarzeń, które są jeszcze przed nami (Prz. 4:18). Możemy być pewni, że do czasu, gdy rozpocznie się wielki ucisk, będziemy wiedzieć wszystko, co niezbędne, żeby pozostać wiernymi Jehowie i zachować jedność. Musimy jednak zdawać sobie sprawę, że są pewne szczegóły dotyczące przyszłości, o których nie wiemy. w24.05 19:1, 2

Psalmista wspomina, że gość Jehowy „nie rzuca oszczerstw, w żaden sposób nie krzywdzi bliźniego ani nie psuje opinii znajomym” (Ps. 15:1, 3). Czym jest oszczerstwo? Ogólnie rzecz biorąc, jest to fałszywa wypowiedź, która może zrujnować komuś opinię. Jak moglibyśmy zepsuć komuś opinię? Moglibyśmy nieumyślnie do tego doprowadzić, gdybyśmy rozpowszechniali o kimś negatywne informacje. Pomyślmy o trzech sytuacjach: 1) siostra rezygnuje ze służby pionierskiej; 2) małżeństwo wyjeżdża z Betel; 3) brat przestaje usługiwać jako starszy lub sługa pomocniczy. Czy byłoby właściwe spekulować, dlaczego tak się stało, i dzielić się swoimi przemyśleniami z innymi? Powody takich zmian mogą być różne, a my być może nie wiemy wszystkiego. Rzeczywiście, gość w namiocie Jehowy „w żaden sposób nie krzywdzi bliźniego ani nie psuje opinii znajomym”. w24.06 24:11-13

Nasza bojaźń przed Jehową będzie się pogłębiać, kiedy przed podjęciem każdej decyzji będziemy brać pod uwagę, czy jest ona zgodna z Jego wolą. Czytając relacje biblijne, zastanawiaj się: „Gdybym znalazł się w tej sytuacji, to jaką decyzję bym podjął?”. Wyobraź sobie na przykład, że słuchasz, jak 10 naczelników przekazuje negatywne informacje po przeszpiegowaniu ziemi, którą Jehowa obiecał dać Izraelitom. Czy byś im uwierzył i pozwolił, żeby ogarnął cię strach przed ludźmi? Czy raczej górę wzięłaby twoja miłość do Jehowy i pragnienie, żeby się Mu podobać? Całe pokolenie Izraelitów nie rozpoznało prawdy, którą przekazali Jozue i Kaleb. W rezultacie stracili szansę na wejście do Ziemi Obiecanej (Liczb 14:10, 22, 23). w24.07 28:7

Gomer — żona proroka Ozeasza — zostawiła go dla innego mężczyzny. Czy nie było już dla niej nadziei? Jehowa, który potrafi czytać w sercach, powiedział Ozeaszowi: „Pokochaj jeszcze raz kobietę, którą kocha inny i która cudzołoży. Tak samo Jehowa kocha Izraelitów, chociaż zwracają się do innych bogów” (Oz. 3:1; Prz. 16:2). Zauważmy, że Gomer wciąż jeszcze trwała w grzechu. Mimo to Jehowa powiedział Ozeaszowi, żeby wyciągnął do niej rękę i wyraził gotowość do przebaczenia oraz przyjęcia jej z powrotem. Na tym przykładzie Jehowa chciał pokazać swojemu krnąbrnemu ludowi, że nie spisał go na straty. Chociaż Izraelici dopuszczali się okropnych grzechów, On nadal ich kochał i próbował skłonić do okazania skruchy i zmiany postępowania. Ta relacja wskazuje, że Jehowa — Ten, który „bada serca” — wyciąga rękę do kogoś, kto trwa w grzesznym postępowaniu, i próbuje skłonić go do skruchy. w24.08 32:7

W I wieku n.e. Żydzi, którzy zostali chrześcijanami, stanęli przed wielkim wyzwaniem. Kiedyś byli narodem wybranym przez Jehowę. Jerozolima przez lata odgrywała szczególną rolę. Panujący stamtąd królowie reprezentowali władzę Jehowy, a tamtejsza świątynia stanowiła centrum czystego wielbienia, w ramach którego składano ofiary. Wszyscy wierni Żydzi przestrzegali Prawa Mojżeszowego zgodnie z wykładnią swoich przywódców religijnych. Nauki te wpływały na ich sposób odżywiania się, stosunek do obrzezania czy kontakty z ludźmi z innych narodów. Ale po śmierci Jezusa Jehowa przestał akceptować sposób wielbienia Go oparty na Prawie Mojżeszowym. Chrześcijanom pochodzenia żydowskiego niełatwo było się z tym pogodzić (Hebr. 10:1, 4, 10). Nawet dojrzałe duchowo osoby, takie jak apostoł Piotr, miały trudności z dostosowaniem się do niektórych zmian (Dzieje 10:9-14; Gal. 2:11-14). Poza tym z powodu swoich nowych wierzeń ci chrześcijanie stali się obiektem prześladowań żydowskich przywódców religijnych. w24.09 37:4

Kiedy Jehowa daje swoim sługom jakieś zadanie, oczekuje, że wykonają je w uporządkowany sposób (1 Kor. 14:33). Na przykład chce, żeby dobra nowina była głoszona po całej ziemi (Mat. 24:14). Nadzorowanie tego zadania powierzył Jezusowi. Dba on o to, żeby działalność ta była dobrze zorganizowana. Kiedy w I wieku n.e. w różnych miejscach powstawały zbory, mianowano w nich starszych, którzy mieli udzielać innym wskazówek i sprawować przewodnictwo (Dzieje 14:23). Z kolei wszystkie zbory miały przestrzegać decyzji podejmowanych przez apostołów i starszych w Jerozolimie (Dzieje 15:2; 16:4). Dzięki temu, że bracia i siostry okazywali posłuszeństwo, „zbory umacniały się w wierze i dzień po dniu się powiększały” (Dzieje 16:5). w24.04 15:1

Wczesnym rankiem 16 nisan grupa kobiet wybrała się na miejsce, gdzie złożono zmarłego Jezusa (Łuk. 24:1, 10). Jedną z nich była Maria Magdalena. Kiedy dotarła do grobowca, zauważyła, że jest pusty. Znalazła Piotra i Jana i im o tym opowiedziała. Obaj pobiegli do grobowca, a ona poszła za nimi. Kiedy Piotr i Jan upewnili się, że grobowiec jest pusty, wrócili do domu. Ale Maria została na miejscu i opłakiwała Jezusa. Nie miała pojęcia, że on ją obserwuje. Widział jej łzy i był do głębi poruszony. Dlatego się jej ukazał i zrobił coś prostego, co bardzo ją pokrzepiło. Zwrócił się do niej i dał jej ważne zadanie — miała opowiedzieć jego braciom o tym, że zmartwychwstał (Jana 20:17, 18). w24.10 41:7

Mojżesz występował w roli proroka, sędziego, wodza i historyka. Wyprowadził naród izraelski z niewoli egipskiej i na własne oczy widział wiele cudów dokonanych przez Boga. Jehowa posłużył się nim do spisania pierwszych pięciu ksiąg biblijnych, Psalmu 90 i prawdopodobnie również Psalmu 91. Wiele wskazuje na to, że Mojżesz spisał także Księgę Hioba. Krótko przed swoją śmiercią, w wieku 120 lat, Mojżesz zwołał Izraelitów, żeby przypomnieć im wszystko, co widzieli i czego doświadczyli. Widzieli znaki i cuda dokonywane przez Jehowę oraz Jego wyroki wykonywane na Egipcie (Wyjścia 7:4). Przeszli przez rozdzielone wody Morza Czerwonego i widzieli, jak ginie w nich armia faraona (Wyjścia 14:29-31). Na pustkowiu zaznali troski i ochrony Jehowy (Powt. Pr. 8:3, 4). Teraz, gdy mieli wejść do Ziemi Obiecanej, Mojżesz wykorzystał ostatnią okazję, by ich zachęcić. w24.11 45:3, 4

To, co Jezus powiedział apostołom podczas Wieczerzy Pańskiej, podkreśla kolejną różnicę między Wieczerzą Pańską a wydarzeniami w Galilei w roku 32 n.e. Słowa, które Jezus wypowiedział w trakcie Wieczerzy Pańskiej, odnosiły się do małej grupy ludzi — w odróżnieniu od słów, które wypowiedział w Galilei. Jezus zwracał się wtedy głównie do Żydów, którzy po prostu chcieli się najeść. Skierował jednak ich uwagę na coś o wiele ważniejszego niż jedzenie — coś, co mogło im zapewnić życie wieczne. Powiedział nawet, że ci, którzy umarli, będą mogli zmartwychwstać i żyć wiecznie. Nie miał wtedy na myśli małej grupki osób, tak jak to było w wypadku Wieczerzy Pańskiej. Nauczał o błogosławieństwach, które będą dostępne dla wszystkich ludzi. w24.12 49:10, 11

Jehowa nienawidzi ludzi dopuszczających się przemocy (Ps. 11:5). Szczególnie potępia mężów, którzy stosują ją wobec swoich żon (Malach. 2:16). Kiedy mężczyzna źle traktuje żonę, odbija się to na jego relacjach z Bogiem. Jehowa może nawet nie wysłuchiwać jego modlitw (1 Piotra 3:7). Niektórzy mężowie podnoszą głos na swoje żony albo ranią je słowami. Jehowa nienawidzi „złości, gniewu, krzyku [i] obraźliwej mowy” (Efez. 4:31, 32). Jeśli mowa męża jest szorstka, niszczy on nie tylko swoje małżeństwo, ale też więź z Bogiem (Jak. 1:26). To samo można powiedzieć o mężu, który ogląda pornografię. W ten sposób niszczy on swoją więź z Jehową. Upokarza też żonę. Jehowa oczekuje, że mąż będzie lojalny wobec żony nie tylko w czynach, ale również w myślach. Jezus powiedział, że jeśli mężczyzna z pożądaniem wpatruje się w inną kobietę, już popełnia cudzołóstwo „w swoim sercu” (Mat. 5:28, 29). w25.01 2:6-8

Uznanie za prawego oznacza, że Jehowa oddala ciążące na kimś zarzuty i zmazuje jego przewinienia. Robiąc to, nie łamie swoich zasad sprawiedliwości. Nie uznaje kogoś za prawego ze względu na jego zasługi. Nie pochwala też popełniania grzechu. Ale to, że wierzymy w postanowienie o przebłaganiu, oraz fakt, że okup został zapłacony, daje Jehowie podstawy, by anulować nasze długi (Rzym. 3:24). Co to oznacza dla każdego z nas? Ci, którzy zostali wybrani do panowania razem z Jezusem w niebie, już zostali uznani za prawych jako dzieci Boże (Tyt. 3:7; 1 Jana 3:1). Ich grzechy zostały przebaczone — tak jakby nigdy ich nie popełnili. Dzięki temu mogą wejść w skład Królestwa Bożego (Rzym. 8:1, 2, 30). Ci, którzy mają nadzieję ziemską, zostają uznani za prawych jako przyjaciele Boga. Ich grzechy również są przebaczane (Jak. 2:21-23). w25.02 6:17, 18

Pomyślmy o sytuacji, w której apostoł Piotr nie patrzył na sprawy tak jak Jehowa. Jezus powiedział apostołom, że musi pójść do Jerozolimy i będzie tam oddany w ręce przywódców religijnych, torturowany, a w końcu zabity (Mat. 16:21). Piotrowi mogło być ciężko się z tym pogodzić. Wiedział, że Jezus jest obiecanym Mesjaszem i ma wybawić lud Boży. Dlatego nie potrafił sobie wyobrazić, że Jehowa dopuściłby do jego śmierci (Mat. 16:16). Wziął więc Jezusa na bok i powiedział: „Zlituj się nad sobą, Panie. Wcale cię to nie spotka” (Mat. 16:22). Piotr patrzył na to inaczej niż Jezus, bo nie przyswoił sobie sposobu myślenia Jehowy. Piotr zapewne miał dobre intencje, ale Jezus odrzucił jego radę. Litowanie się nad sobą nie było tym, czego Jehowa oczekiwał od Jezusa. Piotr nauczył się wtedy, że powinien dostosować się do sposobu myślenia Jehowy. To ważna lekcja również dla nas. w25.03 10:5, 6

Czy przeżywasz udrękę z powodu jakiegoś rozczarowania albo zdrady kogoś, komu ufałeś? Bez względu na to, jak ktoś cię potraktował, twój niebiański Ojciec dalej cię kocha. Jeśli zostaliśmy zdradzeni, mogą nas też pocieszyć słowa Dawida z dzisiejszego tekstu dziennego. Według pewnego dzieła określenie „zdruzgotani na duchu” może się odnosić do „tych, którzy nie widzą przed sobą żadnych perspektyw”. Co Jehowa robi dla osób, które z powodu gorzkiego rozczarowania właśnie tak się czują? Niczym kochający ojciec, który pociesza swoje dzieci, Jehowa „jest blisko” nas — okazuje nam współczucie i chętnie nam pomaga. Pragnie nas pocieszyć i ukoić nasze emocje. Daje nam też wiele obietnic, których spełnienia możemy wyczekiwać, a to pomaga nam radzić sobie z obecnymi próbami (Izaj. 65:17). w24.12 51:13, 14

Obecnie starsi mogą być przekonani o tym, że Jehowa widzi i ceni wszystko, co robią w Jego organizacji. Wielu z nich, oprócz wykonywania pracy pasterskiej, głoszenia i nauczania, bierze też udział w projektach budowlanych i akcjach niesienia pomocy. Inni usługują w Grupach Odwiedzania Chorych i Komitetach Łączności ze Szpitalami. Starsi, którzy angażują się w takie zadania, rozumieją, że zbór należy do Jehowy. Pomaga im to wykonywać je z całego serca i w pełni ufać, że Bóg ich za to nagrodzi (Kol. 3:23, 24). Nie wszyscy mogą być starszymi. Ale każdy z nas może coś dać Jehowie. On bardzo sobie ceni, gdy w służbie dla Niego robimy wszystko, na co nas stać. Dostrzega datki, które składamy na naszą działalność, nawet jeśli są skromne. Cieszy się, gdy przechodzimy do porządku nad błędami współwyznawców i im przebaczamy. Bądź pewien, że Jehowa ceni to, co jesteś w stanie robić. On cię za to kocha i cię nagrodzi (Łuk. 21:1-4). w24.06 25:12, 13

Historia spisana przez Salomona ilustruje, co może przytrafić się każdemu słudze Jehowy. Ktoś, kto popełnił poważny grzech, może później myśleć, że wszystko stało się tak nagle, i twierdzić, że próba go zaskoczyła. Ale po głębszym zastanowieniu prawdopodobnie dostrzeże, że wcześniej podjął kilka niemądrych decyzji. Być może chodziło o złe towarzystwo, niezdrową rozrywkę, przebywanie w wątpliwych miejscach albo nierozsądne korzystanie z internetu. Taka osoba mogła też przestać się modlić, czytać Biblię, chodzić na zebrania lub brać udział w służbie. Może się okazać, że podobnie jak młody mężczyzna z Księgi Przysłów, wcale nie dopuściła się grzechu tak nagle. Czego możemy się z tego nauczyć? Musimy unikać nie tylko samego grzechu, ale też kroków, które mogą do niego doprowadzić. Dokładnie taki wniosek wyciągnął Salomon (Mat. 5:29, 30). w24.07 29:10, 11

Czym jest ten skarb? To ratująca życie działalność głoszenia o Królestwie (2 Kor. 4:1). A czym są gliniane naczynia? To słudzy Boży, którzy głoszą dobrą nowinę. W czasach Pawła kupcy używali glinianych naczyń do przenoszenia cennych dóbr, takich jak żywność, wino czy pieniądze. Podobnie nam Jehowa powierzył bezcenną dobrą nowinę. I doda nam sił, żebyśmy dalej zanosili ją innym. Czasami możemy obawiać się negatywnych reakcji ludzi, których spotykamy w służbie. Jak pokonać to wyzwanie? Przypomnijmy sobie modlitwę, z jaką zwrócili się do Jehowy apostołowie, kiedy zabroniono im głoszenia. Zamiast pozwolić, by strach nimi zawładnął, prosili Jehowę, żeby ‛pomógł im odważnie głosić Jego słowo’. A On natychmiast im odpowiedział (Dzieje 4:18, 29, 31). Jeśli ty też niekiedy się boisz, proś Jehowę, żeby pomógł ci pokonywać strach miłością do ludzi. w24.04 16:8, 9

Miłość do Jehowy pobudza nas do uświęcania Jego imienia. Chcemy oczyszczać je z kłamliwych zarzutów Szatana (Rodz. 3:1-5; Hioba 2:4; Jana 8:44). W służbie stajemy w obronie Jehowy, kiedy przekazujemy prawdę na Jego temat każdemu, kto chce słuchać. Pragniemy, żeby wszyscy dowiedzieli się, że Jego głównym przymiotem jest miłość, że zawsze postępuje On w sposób sprawiedliwy i prawy oraz że już wkrótce Jego Królestwo usunie wszystkie cierpienia, a także przyniesie pokój i szczęście całej ludzkości (Ps. 37:10, 11, 29; 1 Jana 4:8). Kiedy opowiadamy o tym innym, uświęcamy imię Jehowy. Mamy też satysfakcję, że żyjemy zgodnie z naszą nazwą. w24.05 20:12

Bracia, dowodzicie, że jesteście „gościnni”, jeśli robicie coś dobrego dla innych, w tym dla osób spoza grona najbliższych przyjaciół (1 Piotra 4:9). W pewnym komentarzu biblijnym tak opisano człowieka gościnnego: „Drzwi jego domu — a także jego serca — muszą być otwarte dla nieznajomych”. Zastanów się: „Jaką mam opinię, jeśli chodzi o przyjmowanie gości?” (Hebr. 13:2, 16). Gościnny brat dzieli się tym, co ma, z innymi, w tym z osobami ubogimi, mówcami przyjezdnymi oraz innymi ofiarnymi współwyznawcami, takimi jak nadzorcy obwodów (Rodz. 18:2-8; Prz. 3:27; Dzieje 16:15; Rzym. 12:13). w24.11 47:6

W przypowieści o dziewicach Jezus opowiedział o 10 dziewicach, które wyszły na spotkanie panu młodemu (Mat. 25:1-4). Wszystkie miały nadzieję, że będą mogły mu towarzyszyć na uczcie weselnej. Pięć z nich Jezus opisał jako „mądre”, a pięć jako „głupie”. Mądre dziewice były przygotowane do czekania na pana młodego tak długo, jak to będzie konieczne, nawet gdyby miał przyjść późno w nocy. Przyniosły ze sobą lampy z oliwą, żeby zapewnić sobie światło. Zabrały nawet dodatkową oliwę — na wypadek gdyby pan młody się spóźniał. Dobrze się więc przygotowały, by ich lampy nie zgasły (Mat. 25:6-10). Kiedy pan młody przyszedł, mądre dziewice weszły z nim na ucztę weselną. Podobnie namaszczeni chrześcijanie, którzy pozostaną czujni i wierni aż do przyjścia Chrystusa, „pana młodego”, zostaną uznani za godnych, żeby dołączyć do niego w jego niebiańskim Królestwie (Obj. 7:1-3). w24.09 38:6

Do gorliwego głoszenia zachęca nas rozmyślanie o tym, co udaje się osiągnąć w skali całego świata. Każdego roku miliony zainteresowanych przychodzą na Pamiątkę i studiują z nami Biblię. Wielu z nich przyjmuje chrzest i dołącza do nas w działalności kaznodziejskiej. Nie wiemy, ile jeszcze osób zareaguje pozytywnie, ale wiemy, że Jehowa zbiera wielką rzeszę, która ma przetrwać nadchodzący wielki ucisk (Obj. 7:9, 14). „Pan żniw” widzi, że jeszcze mnóstwo ludzi może przyjąć dobrą nowinę, dlatego mamy ważny powód, by dalej głosić (Łuk. 10:2). Naśladowcy Jezusa zawsze odznaczali się gorliwością w głoszeniu. Gdy ludzie zobaczyli, jak apostołowie odważnie głoszą, „zaczęli zdawać sobie sprawę, że towarzyszyli oni Jezusowi” (Dzieje 4:13). My też głośmy dobrą nowinę odważnie i gorliwie, a wtedy inni dostrzegą, że naśladujemy Jezusa. w25.03 11:15, 17, 18

Z Biblii wynika, że Jehowa zwraca uwagę na tych, którzy są uważani za niewiele znaczących. Pomyślmy o sytuacji, gdy Jehowa wysłał proroka Samuela do domu Jessego, by namaścił jednego z jego synów na przyszłego króla Izraela. Jesse wezwał do Samuela siedmiu swoich synów, ale pominął najmłodszego, Dawida. Okazało się jednak, że Jehowa wybrał właśnie jego (1 Sam. 16:6, 7, 10-12). Widział, kim Dawid tak naprawdę jest — młodym człowiekiem ceniącym wartości duchowe. Zastanów się, jak Jehowa już dowiódł, że jesteś dla Niego ważny. Udziela ci rad dostosowanych do twoich potrzeb (Ps. 32:8). Jak mógłby to robić, gdyby dobrze cię nie znał? (Ps. 139:1). Gdy będziesz stosował się do Jego rad i odnosił z nich pożytek, nabierzesz przekonania, że On się tobą interesuje (1 Kron. 28:9; Dzieje 17:26, 27). On zauważa twoje wysiłki. Dostrzega twoje przymioty i wyciąga do ciebie rękę (Jer. 17:10). w24.10 43:7-9

Na pewno kochasz Jehowę i chcesz coś robić dla innych. Jak możesz pogłębić w sobie takie pragnienie? Pomyśl o radości, którą może ci dać pomaganie braciom i siostrom. Jezus zapewnił: „Więcej szczęścia wynika z dawania niż z otrzymywania” (Dzieje 20:35). On sam żył zgodnie z tą zasadą. Usługiwanie innym sprawiało mu prawdziwą radość. Zwróć uwagę na zdarzenie opisane w Ewangelii według Marka 6:31-34. Pewnego razu Jezus i apostołowie byli zmęczeni. Zamierzali udać się w spokojne miejsce, żeby trochę odpocząć. Ale wielu ludzi dotarło tam przed nimi, bo chcieli posłuchać jego nauk. Oczywiście Jezus mógł im odmówić, bo przecież on i jego uczniowie „nie mieli nawet kiedy zjeść posiłku”. Albo mógł się ograniczyć do przekazania tylko jednej lub dwóch prawd. Ale ponieważ kierował się miłością, „zaczął ich nauczać”, aż „zrobiło się już późno” (Marka 6:35). w24.11 46:9, 10

Rodzice, zachęcajcie dziecko, żeby szukało okazji do dzielenia się prawdą z innymi (Rzym. 10:10). Możecie porównać rozmawianie z innymi o Biblii do gry na jakimś instrumencie. Na początku muzyk uczy się prostych melodii, ale z czasem granie przychodzi mu coraz łatwiej. Podobnie rodzice młodego chrześcijanina mogą zachęcać go, by na początku dzielił się prawdą w bardzo prosty sposób. Mógłby na przykład zapytać kolegę: „Wiesz, że wielu inżynierów kopiuje rozwiązania podpatrzone w przyrodzie? Mogę pokazać ci na ten temat coś ciekawego”. Po wyświetleniu wideo z serii Czy to nie zostało zaprojektowane? może zapytać: „Skoro naukowcy zdobywają uznanie za skopiowanie projektu występującego w naturze, to kto zasługuje na uznanie za stworzenie oryginału?”. Być może takie proste podejście wystarczy, żeby rozbudzić zainteresowanie kolegi i zachęcić go, żeby dowiedział się więcej. w24.12 50:17, 18

Aby uwolnić nas od grzechu i śmierci, Jehowa zadbał, żeby Jezus zapłacił okup. Ale jak ofiara jednego doskonałego człowieka mogła wykupić miliony innych ludzi? Apostoł Paweł wyjaśnił: „Jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka [Adama] wielu stało się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo jednego [Jezusa] wielu stanie się prawymi” (Rzym. 5:19; 1 Tym. 2:6). Inaczej mówiąc, z powodu nieposłuszeństwa jednego doskonałego człowieka znaleźliśmy się w niewoli grzechu i śmierci. Dlatego żeby nas z niej wyzwolić, inny doskonały człowiek musiał zachować wobec Boga posłuszeństwo. Czy Jehowa nie mógł po prostu pozwolić posłusznym potomkom Adama żyć wiecznie? Niedoskonałym ludziom może się wydawać, że byłoby to życzliwe i rozsądne. Ale nie świadczyłoby to o doskonałej sprawiedliwości Jehowy. Właśnie ze względu na nią Jehowa nie mógł zignorować rażącego nieposłuszeństwa Adama. w25.01 4:3, 4

Apostoł Paweł wiedział, że wkrótce czeka go śmierć. Był jednak zadowolony ze swojego życia. Podsumowując je, powiedział: „Wyścig ukończyłem, wiarę zachowałem” (2 Tym. 4:6-8). W trakcie swojej służby podejmował mądre decyzje i był przekonany, że zyskał uznanie Jehowy. Na pewno chcielibyśmy móc powiedzieć o swoim życiu to samo. Jak to osiągnąć? Paweł napisał o sobie i innych wiernych chrześcijanach: „Kierujemy się wiarą, a nie tym, co widzimy”. Ktoś, kto kieruje się wiarą, podejmuje decyzje w oparciu o zaufanie do Jehowy. Jego czyny świadczą o przekonaniu, że Bóg go nagrodzi i że słuchanie rad z Jego Słowa przyniesie mu korzyści (Ps. 119:66; Hebr. 11:6). w25.03 12:1, 2

Z pomocą ducha Bożego wielu ludzi przejawiających zwierzęce cechy ogromnie się zmieniło (Izaj. 65:25). Udało im się je poskromić (Efez. 4:22-24). Oczywiście słudzy Boży dalej są niedoskonali i dalej popełniają błędy. Ale Jehowa zjednoczył „najróżniejszych ludzi” nierozerwalną więzią miłości i pokoju (Tyt. 2:11). To cud, którego mógł dokonać tylko wszechmocny Bóg! To, co On zapowiada, zawsze się spełnia (Izaj. 55:10, 11). Raj duchowy już jest rzeczywistością. Jehowa stworzył naprawdę wyjątkową społeczność swoich sług. To oaza, która w tym pełnym przemocy świecie pozwala nam zaznać spokoju i bezpieczeństwa (Ps. 72:7). Dlatego chcemy pomóc jak największej liczbie osób do nas dołączyć. Możemy to robić, koncentrując się na dziele pozyskiwania uczniów (Mat. 28:19, 20). w24.04 17:13, 15

Jezus kochał Jehowę całym umysłem. Wiedział, jaka jest względem niego wola Boża. Był zdecydowany ją wypełnić, chociaż miało się to wiązać z cierpieniami. Chciał się podobać swojemu Ojcu i nie pozwolił, by cokolwiek go rozproszyło. Piotr i inni apostołowie mieli zaszczyt osobiście spędzać czas z Jezusem i uczyć się jego sposobu myślenia. W swoim pierwszym natchnionym liście Piotr zachęcił chrześcijan, by ‛przyswoili sobie to samo nastawienie umysłu’, jakie miał Chrystus (1 Piotra 4:1). Użył tutaj określenia, które dosłownie znaczy „uzbrójcie się” i odnosi się do żołnierza, który przygotowuje sobie broń do bitwy. Jeśli więc będziemy naśladować sposób myślenia Jezusa, zyskamy potężną broń do walki z grzesznymi skłonnościami i światem rządzonym przez Szatana (2 Kor. 10:3-5; Efez. 6:12). w25.03 10:1-3

Czego powinieneś się dowiedzieć o potencjalnym współmałżonku? Zanim mocno się zaangażujesz, warto, żebyś zapytał go o pewne ważne sprawy — na przykład o to, jakie ma w życiu cele. Skąd możesz się dowiedzieć, jaki twój potencjalny współmałżonek jest naprawdę? Jednym z najlepszych sposobów jest otwarta i szczera rozmowa — zadawanie pytań i uważne słuchanie odpowiedzi (Jak. 1:19). Możecie robić razem rzeczy, które sprzyjają takiej rozmowie, na przykład zjeść razem posiłek, pójść na spacer w jakieś miejsce publiczne albo wspólnie głosić. Dużo się też o sobie dowiecie, spędzając czas z rodziną i przyjaciółmi. Oprócz tego planujcie zajęcia, które pozwolą wam zobaczyć, jak reagujecie w różnych sytuacjach i w obecności różnych ludzi. w24.05 22:6, 7

Wkrótce spotkamy się z próbami, które będą od nas wymagać większego polegania na Jehowie niż kiedykolwiek. Relacje o przeżyciach sług Jehowy z czasów biblijnych oraz nowożytnych pomogą nam zrozumieć, jak okazywał się On dla nich Skałą. Głęboko rozmyślaj nad tymi przykładami. Dzięki temu Jehowa stanie się Skałą również dla ciebie. Będziesz też skuteczniej budować braci i siostry. Jezus nadał Szymonowi przydomek Kefas (tłumaczony na „Piotr”), co oznacza „odłam skalny” (Jana 1:42). Wskazywało to, że miał się stać źródłem pocieszenia i działać stabilizująco na zbór. Współcześni starsi zostali opisani jako „cień masywnej skały”, bo zapewniają współwyznawcom ochronę (Izaj. 32:2). Oczywiście zbór odnosi wiele korzyści, kiedy wszyscy starają się naśladować omawiane przymioty Jehowy. w24.06 26:10, 11

Królowie Izraela, których Jehowa uznawał za wiernych, trzymali się czystego wielbienia. Większość królów, których Bóg uznał za niewiernych, porzuciło Jego Prawo i zaczęło uprawiać fałszywy kult (1 Król. 21:25, 26; 2 Kron. 12:1). Dlaczego stosunek królów do czystego wielbienia był dla Jehowy tak ważny? Między innymi dlatego, że to właśnie oni mieli pomagać Jego ludowi służyć Mu we właściwy sposób. Poza tym bałwochwalstwo nieuchronnie prowadziło do innych poważnych grzechów oraz niesprawiedliwości (Oz. 4:1, 2). Co więcej, zarówno królowie, jak i cały naród byli oddani Jehowie. Dlatego Biblia przyrównuje ich udział w fałszywym kulcie do cudzołóstwa (Jer. 3:8, 9). Ktoś, kto dopuszcza się literalnej zdrady, rani swojego współmałżonka w bardzo osobisty sposób. Podobnie kiedy oddany sługa Jehowy angażuje się w fałszywy kult, czuje się On osobiście dotknięty (Powt. Pr. 4:23). w24.07 30:12-15