Wrzesień

Musimy wysilać się nie tylko po to, żeby osiągnąć dojrzałość, ale też żeby ją zachowywać. A to wymaga unikania zbytniej pewności siebie (1 Kor. 10:12). Powinniśmy ‛stale sprawdzać’ swoje postępowanie i upewniać się, że nadal robimy postępy. W Liście do Kolosan apostoł Paweł ponownie podkreślił, jak ważne jest zachowywanie dojrzałości. Chociaż tamtejsi chrześcijanie byli już dojrzali, Paweł ostrzegł ich przed świeckim sposobem myślenia (Kol. 2:6-10). A Epafras, który najwyraźniej dobrze ich znał, stale się modlił, żeby „na koniec okazali się dojrzali” (Kol. 4:12). Czego się z tego uczymy? Zarówno Paweł, jak i Epafras rozumieli, że zachowywanie dojrzałości wymaga wysiłków i Bożego wsparcia. Chcieli, żeby chrześcijanie w Kolosach nie utracili jej mimo różnych wyzwań. w24.04 14:16, 17

Jeśli rozwinęliśmy w sobie zdrową bojaźń przed Jehową, to kochamy Go tak bardzo, że nigdy świadomie nie robilibyśmy czegoś, co mogłoby Go zasmucić. Chcemy się cieszyć Jego uznaniem, dlatego uczymy się odróżniać dobro od zła i prawdę od fałszu (Prz. 2:3-6; Hebr. 5:14). Gdybyśmy zaczęli bać się ludzi bardziej niż Boga, moglibyśmy dać się odciągnąć od prawdy. Omówmy przykład 12 izraelskich naczelników, którzy poszli przeszpiegować Ziemię Obiecaną. W wypadku 10 z nich strach przed Kananejczykami okazał się większy niż miłość do Jehowy. Powiedzieli Izraelitom: „Nie możemy wyruszyć przeciwko temu ludowi, bo jest silniejszy od nas” (Liczb 13:27-31). Z ludzkiego punktu widzenia Kananejczycy faktycznie byli silniejsi, więc po części była to prawda. Ale twierdzenie, że Izraelitom nie uda się pokonać wrogów, pomijało rolę Jehowy. w24.07 28:5, 6

Możemy mieć całkowitą pewność, że sądząc ludzi, Jehowa zawsze podejmuje słuszne decyzje! Jak przekonał się Abraham, Jehowa jest doskonałym, wszechmądrym i miłosiernym „Sędzią całej ziemi”. Wyszkolił też swojego Syna i powierzył mu władzę sądzenia (Jana 5:22). Zarówno Ojciec, jak i Syn potrafią czytać w ludzkich sercach (Mat. 9:4). Dlatego zawsze ‛postępują sprawiedliwie’! Całkowicie ufajmy, że Jehowa podejmuje właściwe decyzje. Zdajemy sobie sprawę, że w przeciwieństwie do Niego nie mamy kwalifikacji do sądzenia (Izaj. 55:8, 9). Dlatego ze spokojem pozostawiamy całe sądzenie Jemu i Jego Synowi — Królowi, który doskonale odzwierciedla sprawiedliwość i miłosierdzie Ojca (Izaj. 11:3, 4). w24.05 18:18, 19

To, jak ważne jest ‛mówienie w sercu prawdy’, pokazuje sytuacja, gdy Filip przyprowadził do Jezusa Natanaela. Chociaż Jezus nigdy wcześniej nie widział Natanaela, powiedział o nim coś niezwykłego: „To naprawdę Izraelita, w którym nie ma fałszu” (Jana 1:47). Dostrzegł u Natanaela wyjątkową szczerość. Oczywiście był on niedoskonały, ale niczego nie udawał i nie był dwulicowy. Jezusowi bardzo się to podobało i go za to pochwalił. Każdy z nas chciałby usłyszeć od Jezusa takie słowa! Większość wymagań, które Jehowa ma wobec osób chcących Mu się podobać, podanych w Psalmie 15 dotyczy tego, jak traktujemy innych. W wersecie 3 czytamy, że gość w namiocie Jehowy „nie rzuca oszczerstw, w żaden sposób nie krzywdzi bliźniego ani nie psuje opinii znajomym”. Niewłaściwe posługiwanie się mową może kogoś bardzo skrzywdzić (Jak. 1:26). w24.06 24:7, 9, 10

Jeśli dobrze przygotowujesz się do służby, prawdopodobnie będzie ci łatwiej rozmawiać z innymi. Jak pamiętamy, kiedy Jezus miał wysłać swoich uczniów do głoszenia, wcześniej ich do tego przygotował (Łuk. 10:1-11). Ponieważ wprowadzili oni w życie jego wskazówki, udało im się wiele osiągnąć i odczuwali z tego głęboką radość. Jak możemy przygotowywać się do służby? Powinniśmy przemyśleć, jak skutecznie przekazywać prawdę własnymi słowami. Warto też wziąć pod uwagę, jakie reakcje najczęściej spotykamy na naszym terenie, i zastanowić się, co byśmy wtedy powiedzieli. A kiedy już z kimś rozmawiamy, starajmy się być rozluźnieni, uśmiechnięci i przyjaźni. w24.04 16:6, 7

Najważniejszym powodem, dla którego głosimy dobrą nowinę, jest to, że kochamy Jehowę i Jego święte imię. Uważamy naszą służbę za sposób oddawania Mu czci. Całym sercem zgadzamy się z tym, że Jehowie „należy się chwała, szacunek i moc”. Przynosimy Mu chwałę i okazujemy szacunek, gdy przekonujemy innych, że ‛On stworzył wszystko’ i że to Jemu zawdzięczamy swoje istnienie. Oddajemy Mu swoją moc, gdy wykorzystujemy czas, siły i środki na udział w służbie w takim zakresie, na jaki pozwalają nam warunki (Mat. 6:33; Łuk. 13:24; Kol. 3:23). Krótko mówiąc, kochamy rozmawiać o Bogu, którego kochamy. Czujemy wręcz potrzebę, żeby opowiadać innym o Jego imieniu i o tym, co się za nim kryje. w24.05 20:11

Jehowa nagradza tych, którzy oddają Mu cześć. Już teraz daje nam spokój wewnętrzny i zadowolenie, a w przyszłości da nam życie wieczne. Możemy Mu ufać i być przekonani, że On pragnie i jest w stanie nas nagrodzić. Ta świadomość pomaga nam gorliwie Go wielbić, podobnie jak robili to Jego wierni słudzy z przeszłości. Jedną z takich osób był żyjący w I wieku Tymoteusz (Hebr. 6:10-12). Tymoteusz miał głębokie zaufanie do żywego Boga (1 Tym. 4:10). Właśnie dlatego bardzo wysilał się w służbie. Co takiego robił? Apostoł Paweł zachęcił go, żeby robił postępy w nauczaniu i publicznym przemawianiu. Miał też dawać dobry przykład współwyznawcom — zarówno młodym, jak i starszym. Poza tym otrzymał kilka trudnych zadań. Jednym z nich było udzielanie życzliwych, ale stanowczych rad tym, którzy ich potrzebowali (1 Tym. 4:11-16; 2 Tym. 4:1-5). Tymoteusz mógł być pewien, że Jehowa na pewno go nagrodzi (Rzym. 2:6, 7). w24.06 25:10, 11

Za pośrednictwem proroków Jehowa ostrzegał i korygował Izraelitów. Na przykład poprzez proroka Jeremiasza zachęcał: „Powróć, Izraelu, niewierna kobieto (...). Nie będę na ciebie spoglądał gniewnie, bo jestem lojalny (...). Nie będę wiecznie chował urazy. Tylko uznaj swoją winę, bo zbuntowałaś się przeciw Jehowie” (Jer. 3:12, 13). Proroka Joela posłał z wezwaniem: „Wróćcie do mnie całym swoim sercem” (Joela 2:12, 13). Izajaszowi polecił ogłosić: „Umyjcie się i oczyśćcie! Przestańcie dopuszczać się na moich oczach podłych czynów. Nie wyrządzajcie już zła” (Izaj. 1:16-19). A Ezechiel miał przekazać Jego słowa: „Czy śmierć grzesznika sprawia mi przyjemność? (...) Czy nie wolałbym, żeby porzucił swoje postępowanie i żył? Mnie nie sprawia przyjemności śmierć żadnego człowieka (...). Zawróćcie więc i pozostańcie przy życiu” (Ezech. 18:23, 32). Jehowa bardzo się cieszy, kiedy Jego słudzy okazują skruchę, bo chce, żeby żyli wiecznie! w24.08 32:5, 6

Każdy sługa Jehowy otrzymuje potrzebny pokarm duchowy, wskazówki i ochronę. Jednym z przykładów bezstronności naszego Boga jest dostępność Biblii. Obecnie mogą ją czytać ludzie z każdego zakątka ziemi. Święte Pisma zostały spisane w trzech językach: hebrajskim, aramejskim i greckim. Czy ci, którzy potrafią czytać Biblię w którymś z nich, mają bliższą więź z Jehową niż pozostali? Nie (Mat. 11:25). Uznanie Jehowy nie zależy od odebranej edukacji czy zdolności językowych. On nie udziela mądrości jedynie tym, którzy są dobrze wykształceni — może z niej skorzystać każdy człowiek. Natchnione Słowo Boże zostało przetłumaczone na tysiące języków. Dzięki temu ludzie na całym świecie mogą odnieść pożytek z zawartych w nim nauk i dowiedzieć się, jak zostać przyjaciółmi Jehowy (2 Tym. 3:16, 17). w24.06 23:13-15

Zbliżała się zagłada żydowskiego systemu rzeczy zapowiedziana przez Jezusa. Chrześcijanie musieli dobrze wykorzystać pozostały czas, żeby przygotować się na to, co ma nastąpić — żeby umocnić swoją wiarę i wytrwałość (Hebr. 10:25; 12:1, 2). Przed nami ucisk o wiele większy niż ten, jakiego doświadczyli chrześcijanie z Judei (Mat. 24:21; Obj. 16:14, 16). Przeanalizujmy kilka praktycznych rad, których Jehowa udzielił tamtym chrześcijanom, a które mogą pomóc też nam. Apostoł Paweł zachęcił współwyznawców, żeby wnikali w Słowo Boże (Hebr. 5:14 do 6:1). Na podstawie Pism Hebrajskich wykazał im, że chrześcijański sposób wielbienia Boga znacznie góruje nad żydowskim. Paweł wiedział, że głębsza wiedza i lepsze zrozumienie prawdy pomogą im rozpoznawać i odrzucać fałszywe poglądy, które mogłyby ich zwieść z właściwej drogi. w24.09 37:2, 3, 6

Uczniowie Jezusa potrzebowali pokrzepienia. Żeby za nim podążać, niektórzy z nich zostawili domy, rodziny i źródła utrzymania (Mat. 19:27). Inni zostali uznani za wyrzutków społeczeństwa (Jana 9:22). Zdobyli się na te poświęcenia, bo uwierzyli, że Jezus jest obiecanym Mesjaszem (Mat. 16:16). Ale kiedy został stracony, ich nadzieja prysła i popadli w przygnębienie. Jezus bez wątpienia rozumiał, że smutek jego uczniów nie jest przejawem słabości duchowej, ale naturalną reakcją na dotkliwą stratę. Dlatego w tym samym dniu, gdy został wskrzeszony, zaczął ich pokrzepiać. Na przykład ukazał się płaczącej przy jego grobowcu Marii Magdalenie (Jana 20:11, 16). Ukazał się też dwóm uczniom, którzy szli do wsi Emaus. Oprócz tego spotkał się z apostołem Piotrem. w24.10 41:5, 6

Przygotujcie dziecko do bronienia wiary w Stwórcę. Pomocne może się okazać wspólne przeanalizowanie zamieszczonych w serwisie internetowym jw.org artykułów z serii „Młodzi ludzie pytają: Ewolucja czy stwarzanie?”. Następnie ustalcie, jakie argumenty zdaniem dziecka mogą najlepiej przekonać innych do wiary w Stwórcę. Jeśli niektórzy będą otwarci na przyjazną rozmowę, to zachęćcie dziecko, by posługiwało się prostymi i logicznymi argumentami. Na przykład kolega mógłby powiedzieć: „Wierzę tylko w to, co widzę, a Boga jakoś nigdy nie widziałem”. Młody chrześcijanin może wtedy odpowiedzieć: „Wyobraź sobie, że idziesz przez las — daleko od zabudowań — i nagle trafiasz na solidny szałas. Co wtedy pomyślisz? Skoro ktoś inteligentny musiał zbudować zwykły szałas, to co dopiero cały wszechświat!”. w24.12 50:16

Wszyscy potrzebujemy pomocy w podejmowaniu ważnych życiowych decyzji. Możemy ją otrzymać od nadzorców w zborze lub innych dojrzałych chrześcijan. Jeśli są od nas dużo starsi, nie powinniśmy z góry zakładać, że ich rady nie będą na czasie. Jehowa chce, żebyśmy się od nich uczyli. Mieli oni więcej czasu na zdobycie doświadczenia, zrozumienia i mądrości. W czasach biblijnych Jehowa posługiwał się osobami w podeszłym wieku, żeby zachęcać swój lud i zapewniać mu kierownictwo. Przeanalizujmy przykłady trzech takich mężczyzn — Mojżesza, Dawida i apostoła Jana. Każdy z nich żył w innych czasach i odmiennych warunkach. Gdy byli u schyłku życia, udzielili mądrych rad młodszemu pokoleniu. Wszyscy trzej podkreślili wagę posłuszeństwa wobec Boga. Niezależnie od tego, czy jesteśmy młodzi, czy starzy, możemy odnieść korzyści z przypomnienia sobie ich rad (Rzym. 15:4; 2 Tym. 3:16). w24.11 45:1, 2

W czasach Noego Bóg zakazał ludziom spożywania krwi (Rodz. 9:3, 4). Później powtórzył to prawo Izraelitom. Każdy, kto spożywał krew, miał być zgładzony (Kapł. 7:27). Jezus przestrzegał Prawa (Mat. 5:17-19). Jest więc nie do pomyślenia, żeby miał zachęcać Żydów do spożywania jego literalnego ciała i krwi. Najwyraźniej posłużył się przenośnią. Podobnie zrobił w rozmowie z Samarytanką, gdy powiedział: „Woda, którą ja mu dam, (...) daje życie wieczne” (Jana 4:7, 14). Jezus nie sugerował, że Samarytanka otrzyma życie wieczne, gdy napije się jakiejś literalnej wody. Podobnie ludzie, do których przemawiał w Kafarnaum, nie mieli otrzymać życia wiecznego dzięki dosłownemu jedzeniu ciała Jezusa i piciu jego krwi. w24.12 49:4-6

Chrześcijańscy mężowie muszą uważać, żeby nie przejąć niewłaściwego podejścia do kobiet. Dlaczego? Między innymi dlatego, że myśli często prowadzą do czynów. Apostoł Paweł ostrzegł namaszczonych chrześcijan w Rzymie: „Nie pozwólcie już, żeby kształtował was ten świat” (Rzym. 12:1, 2). Kiedy pisał do nich list, tamtejszy zbór istniał już od jakiegoś czasu. Jednak jego słowa wskazują, że na niektórych braci nadal miały wpływ świeckie zwyczaje i poglądy. Dlatego zachęcił ich, żeby zmienili sposób myślenia i zachowanie. Ta rada z pewnością dotyczy też chrześcijańskich mężów w naszych czasach. Niestety, niektórzy poddali się pod wpływ świeckiego sposobu myślenia, a nawet zaczęli źle traktować swoje żony. w25.01 2:4

Starsi mają dużo pracy w zborze. Na przykład są ewangelizatorami (2 Tym. 4:5). Gorliwie pełnią służbę, organizują działalność kaznodziejską na miejscowym terenie i szkolą innych, by skutecznie głosili i nauczali. Usługują też jako miłosierni, bezstronni sędziowie. Kiedy chrześcijanin popełni poważny grzech, starają się mu pomóc odbudować więź z Jehową. Jednocześnie dbają o utrzymywanie zboru w czystości (1 Kor. 5:12, 13; Gal. 6:1). Ale przede wszystkim starsi są znani jako pasterze (1 Piotra 5:1-3). Wygłaszają przemyślane przemówienia biblijne, starają się poznać wszystkie osoby w zborze i składają wizyty pasterskie. Niektórzy pomagają przy budowie i konserwacji Sal Królestwa, przy organizacji kongresów albo w Komitetach Łączności ze Szpitalami i Grupach Odwiedzania Chorych. Mają też jeszcze inne zadania. Starsi naprawdę ciężko pracują na naszą rzecz! w24.10 42:9

W Biblii wykupienie odnosi się do uwolnienia lub uniewinnienia będącego rezultatem zapłacenia okupu. Apostoł Piotr ujął to następująco: „Wiecie, że od swojego daremnego stylu życia, przekazanego wam przez przodków, nie zostaliście uwolnieni [dosł. „odkupieni; wykupieni”] czymś zniszczalnym — srebrem albo złotem. Zostaliście uwolnieni drogocenną krwią Chrystusa — podobną do krwi baranka, który nie ma skazy ani wady” (1 Piotra 1:18, 19, przypis). Dzięki ofierze okupu możemy zostać uwolnieni od okrutnej władzy grzechu i śmierci (Rzym. 5:21). Mamy wszelkie powody, by okazywać wdzięczność Jehowie i Jezusowi za wykupienie, które stało się możliwe dzięki drogocennej krwi Jezusa. w25.02 6:15, 16

Jak możemy się chronić? Przeanalizujmy przykład młodego mężczyzny opisanego w 7 rozdziale Księgi Przysłów. Dopuścił się on niemoralności ze zdeprawowaną kobietą. W wersecie 22 czytamy, że poszedł za nią „nagle”. Jednak jak wynika z poprzednich wersetów, wcześniej podjął kilka niemądrych decyzji, które stopniowo doprowadziły go do grzechu. Jakie to były decyzje? Najpierw wieczorem „przechodził blisko ulicy”, gdzie ta kobieta mieszkała. Potem „skręcił w kierunku jej domu” (Prz. 7:8, 9). Kiedy ją zobaczył, nie zawrócił. Nie protestował, kiedy go pocałowała. Słuchał też, jak opowiada, że złożyła ofiary współuczestnictwa — przypuszczalnie chciała w ten sposób sprawić wrażenie, że nie jest złą osobą (Prz. 7:13, 14, 21). Gdyby ten młody człowiek nie podjął takich niemądrych decyzji, uniknąłby pokusy i nie dopuściłby się grzechu. w24.07 29:8, 9, 19

Jehowa nie toleruje niegodziwego postępowania. Jego miłosierdzie nie oznacza, że pozwala nieokazującym skruchy grzesznikom nadal przebywać wśród swoich sług. Jest miłosierny, ale nie pobłażliwy. Nigdy nie obniża swoich norm (Judy 4). W gruncie rzeczy pozwalanie, żeby takie osoby pozostawały w zborze, wcale nie byłoby miłosierne, bo narażałoby na niebezpieczeństwo innych chrześcijan (Prz. 13:20; 1 Kor. 15:33). Wiemy jednak, że Jehowa nie chce, by ktokolwiek został zgładzony. Chce ratować ludziom życie, gdy to tylko możliwe. Okazuje miłosierdzie wszystkim, którzy się zmieniają i chcą odbudować z Nim dobre relacje (Ezech. 33:11; 2 Piotra 3:9). Dlatego kiedy mężczyzna w Koryncie okazał skruchę i zmienił swoje postępowanie, Jehowa poprzez apostoła Pawła przekazał tamtejszym chrześcijanom, że powinni mu wybaczyć i z powrotem go przyjąć. w24.08 33:7, 14, 15

W przypowieści o owcach i kozach Jezus opisał osądzenie ludzi, którzy mieli możliwość wspierać jego namaszczonych duchem braci (Mat. 25:31-46). Dokona tego sądu w czasie „wielkiego ucisku”, tuż przed Armagedonem (Mat. 24:21). Tak jak pasterz oddziela owce od kóz, tak Jezus oddzieli osoby, które lojalnie wspierają jego namaszczonych naśladowców, od tych, które tego nie robią. Biblia mówi, że Jezus jako Sędzia wyznaczony przez Jehowę osądzi ludzi w sposób sprawiedliwy (Izaj. 11:3, 4). Już teraz obserwuje ich postępowanie, nastawienie i mowę — w tym również to, jak traktują jego namaszczonych duchem braci (Mat. 12:36, 37). I będzie wiedział, kto im pomagał i wspierał prowadzoną przez nich działalność. Jednym z najważniejszych sposobów, na jakie można im dzisiaj pomagać, jest udział w głoszeniu dobrej nowiny. w24.09 38:3, 4

Powinniśmy upewniać się, że nasze wierzenia są prawdziwe, porównując je z tym, co mówi Biblia. Na przykład pomyślmy o młodym człowieku, który zastanawia się, czy ma dla Boga jakąś wartość. Czy powinien przejść nad swoim pytaniem do porządku dziennego? Nie, powinien analizować Biblię, żeby się przekonać, co Jehowa tak naprawdę o nim myśli. Kiedy czytamy Słowo Boże, „słuchamy” tego, co mówi do nas Jehowa. Żeby jednak znaleźć odpowiedź na konkretne pytanie, musimy w to włożyć wysiłek. Powinniśmy studiować Biblię pod kątem tematu, który nas dotyczy. Możemy poszukać dodatkowych informacji, korzystając z różnorodnych narzędzi, które zapewnia organizacja Boża (Prz. 2:3-6). Poprośmy Jehowę, żeby pomógł nam odpowiednio ukierunkować studium i dostrzec Jego odpowiedź na nurtujące nas pytanie. Następnie wyszukajmy zasady biblijne i praktyczne wskazówki, które się do nas odnoszą. w24.10 43:4, 5

Jehowa nie błogosławi osobom, które kierują się pychą lub samolubnymi ambicjami (1 Kor. 10:24, 33; 13:4). Czasami nawet najbliżsi współpracownicy Jezusa ubiegali się o przywileje z niewłaściwych pobudek. Na przykład pewnego razu dwaj apostołowie, Jakub i Jan, poprosili go o zaszczytne stanowiska w jego Królestwie. Nie usłyszeli jednak za to pochwały. Jezus wyjaśnił wszystkim 12 apostołom: „Kto chce się stać pośród was wielki, ma być waszym sługą, a kto chce być pośród was pierwszy, ma być niewolnikiem wszystkich” (Marka 10:35-37, 43, 44). Bracia, którzy się ubiegają o zadania z właściwych pobudek — czyli chcą usługiwać innym — będą dla zboru prawdziwym błogosławieństwem (1 Tes. 2:8). w24.11 46:7-8

Kiedy podejmujemy decyzje, miłość skłoni nas do skromności i ‛szukania korzyści innych’ (1 Kor. 10:23, 24, 32; 1 Tym. 2:9, 10). Dzięki temu dokonamy wyboru, który świadczy o miłości i szacunku wobec drugich. Jeśli masz do podjęcia ważną decyzję, zastanów się, z czym będzie się wiązać wprowadzenie jej w życie. Jezus uczył, żeby ‛obliczyć koszty’ (Łuk. 14:28). Dlatego przeanalizuj, ile czasu, wysiłku i środków będziesz potrzebował, żeby działać zgodnie z podjętą decyzją. W niektórych wypadkach mógłbyś porozmawiać z członkami rodziny, żeby ustalić, czego będzie to wymagać od każdego z was. Dlaczego warto to zrobić? Bo może się okazać, że będziecie musieli wprowadzić pewne modyfikacje albo że inna opcja byłaby bardziej praktyczna. Kiedy zaangażujesz domowników i wysłuchasz ich opinii, będą chętniej z tobą współpracować, żeby podjęta decyzja przyniosła dobre efekty. w25.01 3:14, 15

Izajasz wyjaśnia, dlaczego w raju duchowym mamy wszelkie powody, żeby się ‛weselić i cieszyć’. Stworzył go sam Jehowa (Izaj. 65:18, 19). Dlatego to logiczne, że za naszym pośrednictwem pomaga On ludziom opuścić organizacje tego świata, które ich zwodzą, i przyłączyć się do naszego wspaniałego duchowego środowiska! Dzięki temu, że znamy prawdę, zaznajemy wielu błogosławieństw. Wzbudza to w nas entuzjazm i pragnienie opowiadania o nich innym (Jer. 31:12). Wdzięczność i entuzjazm budzi w nas też nadzieja, która wiąże się z rajem duchowym. Biblia obiecuje, że ‛pobudujemy domy i będziemy w nich mieszkać, zasadzimy winnice i będziemy jeść ich owoce’. ‛Nie będziemy się trudzić na darmo’, bo będziemy „błogosławieni przez Jehowę”. On obiecuje, że nasze życie będzie spokojne, satysfakcjonujące i naprawdę celowe. On zna potrzeby każdego z nas i ‛zaspokoi pragnienie wszystkiego, co żyje’ (Izaj. 65:20-24; Ps. 145:16). w24.04 17:11, 12

Jehowa staje się naszą Skałą, kiedy w pełni na Nim polegamy. Ufamy, że jeśli będziemy Mu posłuszni nawet w trudnych chwilach, odniesiemy z tego korzyści (Izaj. 48:17, 18). A kiedy doświadczamy Jego wsparcia, nasze zaufanie do Niego wzrasta. Jesteśmy wtedy lepiej przygotowani do stawiania czoła próbom, które możemy przetrwać tylko dzięki Jehowie. Podobnie jak masywna skała, Jehowa jest stały i niewzruszony. Nie zmieniają się cechy Jego osobowości ani Jego zamierzenie (Malach. 3:6). Bunt w Edenie nie sprawił, że Jehowa zaczął się wahać. Jak napisał apostoł Paweł, On „nie może się zaprzeć samego siebie” (2 Tym. 2:13). Bez względu na to, co się wydarzy lub co zrobi ktoś inny, Jego przymioty, zamierzenie i zasady nigdy się nie zmienią. Możemy w pełni ufać naszemu niewzruszonemu Bogu i wierzyć, że nas wybawi oraz że pomoże nam przetrwać niestabilne czasy (Ps. 62:6, 7). w24.06 26:7, 8

Jeżeli się z kimś spotykasz, to co pomoże ci ustalić, czy wziąć ślub, czy nie? Postaraj się dobrze poznać drugą osobę. Przypuszczalnie czegoś się już o niej dowiedziałeś, zanim jeszcze zaczęliście się umawiać. Ale teraz masz okazję poznać „to, co jest ukryte w sercu”. Obejmuje to poznanie usposobienia duchowego, osobowości i sposobu myślenia. Z czasem zapewne będziesz w stanie odpowiedzieć na następujące pytania: „Czy ta osoba będzie dla mnie dobrym współmałżonkiem?” (Prz. 31:26, 27, 30; Efez. 5:33; 1 Tym. 5:8). „Czy będziemy umieli nawzajem zaspokajać swoje potrzeby emocjonalne? Czy będziemy w stanie żyć ze swoimi słabościami?” (Rzym. 3:23). Pamiętaj: To, czy do siebie pasujecie, nie zależy od tego, na ile jesteście podobni, ale w dużej mierze od tego, na ile będziecie w stanie się do siebie dostosować. w24.05 22:5

Król Dawid popełnił poważne grzechy. Ale gdy prorok Natan mu je wykazał, Dawid pokornie okazał skruchę (Ps. 51:3, 4, 17, nagłówek). Również król Ezechiasz zgrzeszył przeciwko Jehowie (2 Kron. 32:25). Jednak podobnie jak Dawid, okazał skruchę (2 Kron. 32:26). Ostatecznie Jehowa uznał go za wiernego króla, który „robił to, co słuszne” (2 Król. 18:3). Czego się z tego uczymy? Musimy okazywać skruchę za swoje grzechy i z całych sił starać się ich nie powtarzać. A co wtedy, gdy starsi udzielą nam rady, może nawet w jakiejś drobnej sprawie? Nie powinniśmy uważać, że oni albo Jehowa nas odtrącili. Nawet dobrzy królowie Izraela czasami potrzebowali rad i skarcenia (Hebr. 12:6). Kiedy jesteśmy korygowani, powinniśmy 1) okazać pokorę, 2) dokonać niezbędnych zmian i 3) dalej całym sercem służyć Jehowie. Jeśli okazujemy skruchę, Jehowa nam przebaczy (2 Kor. 7:9, 11). w24.07 30:8, 9, 11

Grzesznik zostaje usunięty ze zboru, gdy odrzuca wielokrotne wysiłki starszych, którzy zachęcają go do okazania skruchy (2 Król. 17:12-15). Swoim postępowaniem pokazuje, że nie chce stosować się do wymagań Jehowy (Powt. Pr. 30:19, 20). Na zebraniu podaje się ogłoszenie, że nie jest on już Świadkiem Jehowy. Celem tego ogłoszenia nie jest poniżenie grzesznika. Ma ono raczej umożliwić braciom i siostrom zastosowanie się do biblijnego nakazu, żeby z taką osobą ‛przestać utrzymywać kontakty’, ‛nawet z nią nie jadać’ (1 Kor. 5:9-11). Jehowa dał ten nakaz z ważnych powodów. Jak napisał apostoł Paweł, „trochę zakwasu zakwasza całe ciasto” (1 Kor. 5:6). Nieokazujący skruchy grzesznik mógłby osłabić postanowienie innych, żeby trzymać się prawych zasad Jehowy (Prz. 13:20; 1 Kor. 15:33). w24.08 35:3, 4

Nie potrafimy udzielić komuś swoich sił dosłownie, ale możemy wykorzystywać je dla dobra innych. Na przykład moglibyśmy gdzieś podwieźć osobę schorowaną czy starszą albo pomóc jej w pracach domowych. Albo moglibyśmy pomagać w sprzątaniu i konserwacji Sali Królestwa. Poza tym nie zapominajmy, że słowa też mają moc. Czy przychodzi ci na myśl ktoś, komu przydałaby się szczera pochwała? Albo czy znasz kogoś, kto potrzebuje pocieszenia? Jeśli tak, to zrób coś w tej sprawie. Możesz odwiedzić tę osobę, zadzwonić do niej, wysłać kartkę, mejla czy SMS-a. Nie martw się zbytnio, co powiedzieć. Nieraz wystarczy kilka prostych, płynących z serca słów. Właśnie tego może potrzebować twój współwyznawca, żeby w jakiejś sytuacji poczuć się lepiej albo kolejny raz dochować Jehowie wierności (Prz. 12:25; Efez. 4:29). w24.09 39:8-10

Jeżeli od jakiegoś czasu jesteś sługą pomocniczym, to pewnie zyskałeś już sporo kwalifikacji niezbędnych do usługiwania jako starszy zboru. Czy chciałbyś jeszcze lepiej pokazać, że pragniesz tej „wspaniałej pracy”? Czym się zajmuje starszy? Przewodzi w głoszeniu, wysila się w pracy pasterskiej i w nauczaniu, a także umacnia zbór swoimi słowami oraz przykładem. Nie bez powodu Biblia nazywa pracowitych starszych „darami w postaci ludzi” (Efez. 4:8). Jak można zdobyć kwalifikacje do usługiwania jako starszy? Nie przypomina to nabywania kwalifikacji do jakiejś pracy zawodowej. Żeby zostać zatrudnionym, często wystarczy mieć podstawowe umiejętności wymagane na danym stanowisku. Ale żeby zostać starszym, nie wystarczy tylko umieć głosić i nauczać. Trzeba spełniać biblijne wymagania nakreślone w 1 Liście do Tymoteusza 3:1-7 oraz w Liście do Tytusa 1:5-9. w24.11 47:1-3