Listopad

W kontaktach z kimś usuniętym ze zboru starsi naśladują współczucie Jehowy. Na przykład kiedy w starożytności Izraelici zeszli na złą drogę, nie czekał On, aż sami do Niego wrócą. Wręcz przeciwnie, wykazał inicjatywę, jeszcze zanim dostrzegł u nich jakiekolwiek oznaki skruchy. Jehowa zilustrował swoje współczucie na przykładzie Ozeasza i jego żony. Polecił prorokowi, żeby przyjął ją z powrotem, chociaż jeszcze nie porzuciła grzesznego postępowania (Oz. 3:1; Malach. 3:7). Tak jak Jehowa, starsi naprawdę chcą, żeby grzesznik wrócił do zboru, i w żaden sposób mu tego nie utrudniają. Gdy ojciec z przypowieści Jezusa zobaczył zagubionego syna, „pobiegł, rzucił mu się na szyję i czule go ucałował” (Łuk. 15:20). Nie czekał, aż syn będzie błagał o przebaczenie. Wykazał raczej inicjatywę, tak jak zrobiłby to każdy kochający ojciec. w24.08 35:7, 8

Jak wynika ze słów dzisiejszego tekstu dziennego, Jehowa nie zatrzymuje mądrości dla siebie, tylko hojnie dzieli się nią z innymi. I co ciekawe, daje ją „bez wypominania” czy „doszukiwania się winy”. Nie chce, żebyśmy czuli się źle, że prosimy Go o kierownictwo. W rzeczywistości sam nas do tego zachęca (Prz. 2:1-6). A co powiedzieć o nas? Czy możemy naśladować Jehowę i dzielić się swoją mądrością? (Ps. 32:8). Mamy wiele okazji, żeby to robić. Na przykład często szkolimy nowych głosicieli w służbie kaznodziejskiej. Starsi zboru cierpliwie pomagają sługom pomocniczym i innym ochrzczonym braciom w wywiązaniu się z zadań w zborze. A osoby mające doświadczenie w budownictwie i konserwacji szkolą innych do pracy na budowach teokratycznych. w24.09 39:11, 12

Żeby zostać starszym, musisz „być bez zarzutu”, czyli cieszyć się w zborze nienaganną opinią (1 Tym. 3:2). Co więcej, powinieneś „mieć bardzo dobrą opinię u osób postronnych”. Oczywiście osoby, które nie podzielają twoich chrześcijańskich wierzeń, mogą je krytykować, ale nie powinny mieć uzasadnionych powodów, żeby kwestionować twoją uczciwość lub postępowanie (Dan. 6:4, 5). Zastanów się: „Czy mam dobrą opinię zarówno w zborze, jak i poza nim?”. Jeśli ‛kochasz dobroć’, to dopatrujesz się w innych dobrych cech i ich za nie chwalisz (Tyt. 1:8). Z radością też wyświadczasz im dobro. Starasz się robić dla nich nawet więcej, niż się od ciebie wymaga. Dlaczego w wypadku starszych jest to tak ważne? Ponieważ poświęcają oni bardzo dużo swojego cennego czasu, żeby otaczać zbór opieką pasterską i wykonywać różne zadania (1 Piotra 5:1-3). Ale radość wynikająca z usługiwania innym znacznie przewyższa wszelkie ofiary (Dzieje 20:35). w24.11 47:3-5

Słudzy pomocniczy wykonują w zborach bardzo ważne zadania. Apostoł Paweł bez wątpienia ogromnie cenił tych lojalnych mężczyzn. Na przykład gdy pisał do chrześcijan w Filippi, pozdrowił nie tylko starszych, ale również sług pomocniczych (Filip. 1:1). Wielu ochrzczonych braci w każdym wieku czerpie wielką radość z usługiwania w charakterze sług pomocniczych. Na przykład Devan został zamianowany, kiedy miał 18 lat. A Luis otrzymał to zadanie, gdy był po pięćdziesiątce. Wielu braci podziela odczucia, które Luis ujął tak: „To dla mnie wielki zaszczyt, że mogę być sługą pomocniczym, zwłaszcza jak pomyślę o tym, ile miłości okazuje mi zbór!”. Jeżeli jesteś ochrzczonym bratem, ale jeszcze nie zostałeś sługą pomocniczym, to czy mógłbyś postawić sobie taki cel? w24.11 46:1-3

Ezechiasz, król Judy, w wieku 39 lat zapadł na śmiertelną chorobę. Za pośrednictwem proroka Izajasza Jehowa przekazał mu, że niedługo umrze (2 Król. 20:1). Wydawało się, że nie ma już żadnej nadziei. Ezechiasz, zdruzgotany tą wiadomością, wybuchnął płaczem. Żarliwie modlił się też do Jehowy. Jehowa był poruszony jego błaganiami. Odpowiedział mu: „Usłyszałem twoją modlitwę i zobaczyłem twoje łzy. Dlatego cię uzdrawiam”. Poprzez Izajasza miłosiernie obiecał, że przedłuży Ezechiaszowi życie i ocali Jerozolimę z rąk Asyryjczyków (2 Król. 20:4-6). Czy zmagasz się z problemami zdrowotnymi, które wydają się bez wyjścia? Zwracaj się do Jehowy w modlitwie, nawet ze łzami w oczach. Biblia zapewnia, że „Ojciec serdecznego współczucia i Bóg wszelkiego pocieszenia” pokrzepi nas w każdej próbie (2 Kor. 1:3, 4). w24.12 51:15-17

Wyobraź sobie, jak wspaniale będzie witać zmartwychwstałych! Mnóstwo radości da ci też coraz lepsze poznawanie Jehowy dzięki obserwowaniu Jego licznych dzieł stwórczych (Ps. 104:24; Izaj. 11:9). A co najważniejsze, będziesz mógł wielbić Jehowę bez najmniejszego poczucia winy! Czy zamieniłbyś te przyszłe błogosławieństwa na „tymczasową przyjemność z grzechu”? (Hebr. 11:25). Z pewnością nie! Są one warte każdego poświęcenia. Pamiętaj: Raj na ziemi nie zawsze będzie kwestią przyszłości. W końcu stanie się rzeczywistością. Wszystko to jest możliwe dzięki temu, że Jehowa tak bardzo nas pokochał i oddał za nas swojego Syna! w25.01 5:12

W Liście do Hebrajczyków wymieniono wiele osób odznaczających się silną wiarą. Jedną z nich był Mojżesz (Hebr. 3:2-5; 11:23-25). Nigdy nie przestał ufać Bogu i się nie zawiódł, bo podczas wędrówki Izraelitów po pustkowiu Jehowa w cudowny sposób zapewniał całemu ludowi żywność i wodę (Wyjścia 15:22-25; Ps. 78:23-25). Jakiś rok po wyprowadzeniu Izraelitów z Egiptu Jehowa zapowiedział, że da im mięso. Chociaż Mojżesz miał silną wiarę, to trudno mu było w to uwierzyć. Nie potrafił sobie wyobrazić, jak na takim pustkowiu Jehowa miałby dostarczyć tyle mięsa, żeby wystarczyło dla kilku milionów ludzi. Jehowa zapytał wtedy Mojżesza: „Czy ręka Jehowy jest za krótka?” (Liczb 11:21-23). Tak więc Jehowa niejako zapytał: „Naprawdę myślisz, że nie jestem w stanie zrobić tego, co obiecałem?”. w25.03 13:1, 2

Czy twierdzenie, że sprawozdanie o potopie stanowi proroczy pierwowzór przyszłych wydarzeń, jest właściwe? Nie. Dlaczego? Ponieważ z Biblii jednoznacznie to nie wynika. To prawda, że Jezus przyrównał „dni Noego” do czasu swojej obecności. Ale nie sugerował, że potop jest proroczym pierwowzorem, w którym każda osoba i każde wydarzenie będzie mieć swój odpowiednik w przyszłości. Nie powiedział też, że zamknięcie drzwi arki miałoby coś symbolizować (Mat. 24:37-39). Jak zareagował Noe, kiedy usłyszał od Jehowy ostrzeżenie o potopie? Okazał wiarę i zbudował arkę (Hebr. 11:7; 1 Piotra 3:20). Podobnie jest dzisiaj. Ludzie, którzy słyszą dobrą nowinę o Królestwie, muszą dowieść swojej wiary uczynkami (Dzieje 3:17-20). Piotr nazwał Noego „głosicielem prawości”. Obecnie gorliwie bierzemy udział w ogólnoświatowej działalności głoszenia. Ale bez względu na to, jak bardzo się staramy, przed nadejściem końca zapewne nie dotrzemy do wszystkich mieszkańców ziemi. w24.05 19:3-5

Powinniśmy szukać sposobów, żeby okazywać przyjaciołom Jehowy życzliwość i szacunek (Rzym. 12:10). Jak możemy to robić? W myśl Psalmu 15:4 ‛nie wycofujemy się ze złożonej obietnicy, nawet jeśli jest dla nas niekorzystna’. Złamanie obietnicy z pewnością mogłoby wyrządzić komuś krzywdę (Mat. 5:37). Na przykład Jehowa oczekuje, że Jego goście będą dotrzymywać przysięgi małżeńskiej. Cieszy się też, kiedy rodzice starają się spełniać obietnice złożone swoim dzieciom. Miłość do Boga i do bliźnich będzie nas skłaniać do tego, żeby w miarę możliwości zawsze dotrzymywać słowa. Możemy okazywać szacunek przyjaciołom Jehowy również wtedy, gdy jesteśmy wobec nich gościnni i szczodrzy (Rzym. 12:13). Kiedy spędzamy wolny czas z braćmi i siostrami, wzmacniamy przyjaźń, która łączy nas z nimi oraz z Jehową. Co więcej, okazując gościnność, naśladujemy naszego Boga. w24.06 24:15, 16

Jehowa wyjawia prawdę osobom pokornym (Mat. 11:25). Aby ją poznać, z pokorą przyjęliśmy pomoc (Dzieje 8:30, 31). Mimo to dalej musimy uważać, żeby nie wpaść w pychę. Takie nastawienie mogłoby sprawić, że własne zdanie stałoby się dla nas tak samo ważne, jak zasady biblijne czy wskazówki organizacji Jehowy. Żeby nie stracić pokory, musimy pamiętać, jak niewiele znaczymy w porównaniu z Jehową (Ps. 8:3, 4). Możemy też modlić się o pomoc w rozwijaniu pokory i gotowości do nauki. Jehowa pomoże nam cenić myśli, które przekazuje za pośrednictwem Biblii i swojej organizacji, bardziej niż nasze własne opinie. Kiedy czytasz Biblię, zwracaj uwagę na fragmenty, które świadczą o tym, że Jehowa kocha pokorę, a nienawidzi pychy, arogancji i wyniosłości. Szczególnie pracuj nad pokorą wtedy, gdy otrzymasz zadanie, które wiąże się z pewną miarą władzy lub może być postrzegane jako prestiżowe. w24.07 28:8, 9

Od roku 1919 Jezus posługuje się niewielką grupą namaszczonych mężczyzn, którzy nadzorują dzieło głoszenia i zapewniają współwyznawcom pokarm duchowy (Łuk. 12:42). Wyraźnie widać, że Jehowa błogosławi ich wysiłkom (Izaj. 65:13, 14). Gdybyśmy nie byli zorganizowani, nie bylibyśmy w stanie wykonać dzieła, które zlecił nam Jezus (Mat. 28:19, 20). Wyobraź sobie, że tereny nie byłyby przydzielane — każdy głosiłby tam, gdzie mu się podoba. Niektóre tereny byłyby wielokrotnie opracowywane przez różnych głosicieli, a inne wcale. Czy widzisz jeszcze więcej korzyści wynikających z tego, że jesteśmy zorganizowani? Jezus zapewniał przewodnictwo swoim naśladowcom, gdy był na ziemi, i robi to również obecnie. w24.04 15:2-4

Kain był pierwszym synem Adama i Ewy. Odziedziczył po rodzicach grzeszne skłonności. Poza tym Biblia mówi o nim: „Jego własne uczynki były niegodziwe” (1 Jana 3:12). Być może właśnie dlatego Jehowa „nie spojrzał przychylnie na Kaina ani na jego ofiarę”. Zamiast zmienić swoje postępowanie, „Kain bardzo się rozgniewał i popadł w przygnębienie”. Co wtedy zrobił Jehowa? Przemówił do niego (Rodz. 4:3-7). Zrobił to życzliwie i zapewnił go, że jeśli się zmieni, to będzie mu błogosławił. Ale ostrzegł go też, że gniew może go doprowadzić do grzechu. Niestety, Kain nie przyjął pomocy Jehowy i nie okazał skruchy. Czy z powodu tej negatywnej reakcji Jehowa stwierdził, że nie będzie pomagać w okazaniu skruchy innym grzesznikom? Nic podobnego! w24.08 32:8

Naród izraelski miał widoki na wspaniałą przyszłość. Z błogosławieństwem Jehowy mogli przez długi czas zamieszkiwać ziemię, którą On im obiecał. To była piękna i urodzajna kraina. Mojżesz tak ją opisał: „Ziemia z wielkimi i pięknymi miastami, których nie budowaliście, z domami pełnymi wszelkiego rodzaju dobrych rzeczy, których nie gromadziliście, z cysternami, których nie drążyliście, z winnicami i drzewami oliwnymi, których nie sadziliście” (Powt. Pr. 6:10, 11). Mojżesz udzielił też Izraelitom ostrzeżenia. Żeby mogli cały czas zamieszkiwać tę piękną ziemię, musieli przestrzegać Bożych przykazań. Mojżesz nawoływał ich, by wybrali życie — słuchali Jehowy i do Niego lgnęli (Powt. Pr. 30:20). Jednak oni się od Niego odwrócili. Dlatego z czasem pozwolił On, żeby Asyryjczycy, a potem Babilończycy pokonali ich i wzięli w niewolę (2 Król. 17:6-8, 13, 14; 2 Kron. 36:15-17, 20). w24.11 45:5, 6

Wielu podających się za chrześcijan uważa, że do zbawienia wystarczy po prostu wiara w Jezusa i uznawanie go za swojego zbawcę (Jana 6:29). Jednak część osób znajdujących się w tłumie w Galilei opuściła Jezusa, chociaż początkowo w niego wierzyła. Dlaczego? Większość osób, które nakarmił Jezus, była zadowolona, dopóki dawał im to, czego chcieli. Podobały się im cuda, darmowe jedzenie oraz nauki, które pokrywały się z ich poglądami. Ale Jezus dał im do zrozumienia, że nie przyszedł na ziemię po to, żeby po prostu zaspokajać cielesne potrzeby ludzi. Przede wszystkim uczył, jak mogą zostać jego prawdziwymi naśladowcami. Musieli do niego „przyjść”, czyli zaakceptować wszystkie jego nauki i się do nich stosować (Jana 5:40). w24.12 49:12, 13

Co pomoże mężowi porzucić krzywdzące i poniżające zachowania? Powinien starać się naśladować Jezusa. Mężowie mogą się wiele nauczyć z tego, jakie miał relacje z uczniami. Warto rozważyć, jak ich traktował i jak z nimi rozmawiał. Odnosił się do nich życzliwie i z szacunkiem. Nigdy nie był wobec nich surowy ani despotyczny. Nie próbował podkreślać swojej pozycji przejawami mocy. Zamiast tego pokornie im usługiwał (Jana 13:12-17). Powiedział im: „Uczcie się ode mnie, bo jestem łagodny i pokorny. Wtedy zaznacie pokrzepienia” (Mat. 11:28-30). Zwróćmy uwagę, że Jezus był łagodny. Taka osoba wcale nie jest słaba. Ma raczej wewnętrzną siłę potrzebną do tego, by nad sobą panować. Gdy jest poirytowana, potrafi zachować spokój i kontrolować emocje. w25.01 2:10, 11

Możemy się spodziewać, że wraz ze zbliżaniem się końca tego systemu rzeczy sytuacja ekonomiczna na świecie będzie się pogarszać. Niepokoje na tle politycznym, konflikty zbrojne, klęski żywiołowe lub kolejne pandemie mogą się wiązać z niespodziewanymi wydatkami albo utratą pracy, dobytku lub miejsca zamieszkania. Co pomoże nam wtedy podejmować decyzje świadczące o tym, że ufamy Jehowie? Pierwszym i najważniejszym krokiem jest powiedzenie o wszystkich troskach Jehowie. Módl się o mądrość do podejmowania dobrych decyzji i o spokój serca, dzięki któremu unikniesz „napięcia i zatroskania” (Łuk. 12:29-31). Błagaj Jehowę, by pomógł ci czerpać zadowolenie z zaspokajania podstawowych potrzeb (1 Tym. 6:7, 8). Poszukaj w naszych publikacjach informacji o tym, jak sobie radzić z problemami finansowymi. Wielu osobom pomogły rady zawarte w materiałach dostępnych w serwisie jw.org. w25.03 13:10, 11

Kiedy nadeszła pora, by do chrześcijan przyłączyli się ludzie z innych narodów, apostoł Piotr otrzymał zadanie, by głosić Korneliuszowi. Żydzi nie utrzymywali kontaktów z poganami, więc żeby wywiązać się z tego zadania, Piotr musiał zmienić sposób myślenia. Gdy zrozumiał, jaka jest wola Boża, „bez wahania” poszedł tam, gdzie go posłano (Dzieje 10:28, 29). Dał świadectwo Korneliuszowi i jego domownikom i zostali oni ochrzczeni (Dzieje 10:21-23, 34, 35, 44-48). Lata później Piotr zachęcił współwyznawców: „Bądźcie jednomyślni” (1 Piotra 3:8). Jest to możliwe, gdy odzwierciedlamy sposób myślenia Jehowy, którego uczymy się z Biblii. w25.03 10:7, 8

Postawy i wartości powszechne w tym świecie coraz bardziej odbiegają od sposobu, w jaki na różne sprawy patrzy Jehowa (Prz. 17:15). Musimy więc stale rozwijać zdolność rozpoznawania i odrzucania niewłaściwych poglądów, którymi przeciwnicy posługują się, żeby nas zniechęcić czy nawet odwieść od Jehowy. Zrobimy dobrze, gdy weźmiemy sobie do serca radę, której apostoł Paweł udzielił chrześcijanom z Judei, i będziemy wytrwale zmierzać do dojrzałości. Oznacza to, że musimy pogłębiać znajomość prawdy z Biblii i przyswajać sobie Boży sposób myślenia — nawet po oddaniu się Jehowie i chrzcie. Bez względu na to, jak długo jesteśmy w prawdzie, wszyscy powinniśmy regularnie czytać i analizować Słowo Boże (Ps. 1:2). Dobre zwyczaje w zakresie studium osobistego pomogą nam wypracować ważną cechę, której znaczenie Paweł podkreśla w Liście do Hebrajczyków. Chodzi o silną wiarę (Hebr. 11:1, 6). w24.09 37:7, 8

Jeśli Jehowa będzie dla nas realną Osobą, łatwiej będzie nam dochowywać Mu wierności. Tak było w wypadku Józefa. Stanowczo odrzucił on niemoralną propozycję. Bóg był dla niego kimś realnym, dlatego nie chciał Go rozczarować (Rodz. 39:9). Żeby Jehowa był realny również dla nas, musimy poświęcać czas na to, żeby się do Niego modlić i studiować Jego Słowo. Wtedy nasza przyjaźń z Nim będzie coraz silniejsza. Jeżeli tak jak Józef dbamy o bliską więź z Jehową, nie będziemy chcieli zrobić nic, co mogłoby Go zasmucić. Ci, którzy zapominają, że Jehowa jest żywym Bogiem, łatwo mogą się od Niego oddalić. Rozważmy, co stało się z Izraelitami, kiedy przebywali na pustkowiu. Oczywiście wiedzieli, że Jehowa istnieje, ale zaczęli wątpić, czy się o nich zatroszczy (Wyjścia 17:2, 7). Wkrótce potem zbuntowali się przeciw Niemu. Ich przykład stanowi dla nas ostrzeżenie. Z pewnością nie chcielibyśmy stać się do nich podobni (Hebr. 3:12). w24.06 25:14, 15

Żyjemy blisko końca dni ostatnich i spodziewamy się, że powodów do płaczu będzie coraz więcej. Jehowa widzi nasze łzy i jest nimi głęboko poruszony. One wiele dla Niego znaczą. Kiedy więc przeżywamy trudne chwile, otwierajmy przed Nim serce. Nigdy nie izolujmy się od kochających braci i sióstr. Dalej też szukajmy pocieszenia w Słowie Bożym. Możemy być pewni, że jeśli okazujemy wierność i wytrwałość, Jehowa nas nagrodzi. Spełni swoją wspaniałą obietnicę, że otrze z naszych oczu wszystkie łzy smutku — między innymi te wywołane przygnębieniem, zdradą czy brakiem nadziei (Obj. 21:4). Wtedy będziemy płakać tylko z radości! w24.12 51:3, 19

To Jehowa powierzył nam zaszczyt bycia Jego Świadkami i obiecał, że doda nam odwagi (Izaj. 43:10, 11). Pomyślmy o czterech sposobach, na jakie to robi. Po pierwsze, zawsze gdy głosimy, jest z nami Jezus (Mat. 28:18-20). Po drugie, Jehowa zapewnił nam w służbie wsparcie aniołów (Obj. 14:6). Po trzecie, daje nam swojego świętego ducha, który pomaga nam przypomnieć sobie to, czego się nauczyliśmy (Jana 14:25, 26). Po czwarte, zadbał o to, żebyśmy głosili razem z braćmi i siostrami. Z pomocą Jehowy i naszych drogich współwyznawców damy radę głosić odważnie i wytrwale. Ale jeśli bywasz zniechęcony, kiedy nie zastajesz ludzi w domach, zastanów się: „Gdzie są teraz ludzie mieszkający na moim terenie?” (Dzieje 16:13). „Może są w pracy albo na zakupach?”. Jeśli tak, to może spotkałbyś więcej osób, głosząc na ulicy? w24.04 16:10, 11

Jeżeli jesteś mężem i chcesz odpowiadać wymaganiom stawianym starszym, to wpływ na twoje kwalifikacje ma opinia całej twojej rodziny. Dlatego powinieneś „należycie [jej] przewodzić”. Musisz być znany z tego, że jesteś kochającym i odpowiedzialnym mężem i ojcem. Obejmuje to przewodzenie bliskim we wszystkich aspektach wielbienia Boga. Jeśli jesteś ojcem, twoje niepełnoletnie dzieci powinny być „podporządkowane, dobrze wychowane” (1 Tym. 3:4). Musisz z miłością zapewniać im szkolenie. Oczywiście wszystkie dzieci śmieją się i bawią. Ale dzięki twoim wysiłkom będą okazywać posłuszeństwo, szanować innych oraz dobrze się zachowywać. Musisz też robić wszystko, co możesz, żeby twoje dzieci nawiązały bliską więź z Jehową, przestrzegały zasad biblijnych i zmierzały do chrztu. w24.11 47:10, 11

Im bardziej zaangażujemy się w służbę dla Jehowy, tym bardziej doświadczymy Jego wsparcia, a w rezultacie nasze zaufanie do Niego się umocni (1 Kor. 3:9). Pamiętaj jednak, że Jehowa nie porównuje tego, co możesz Mu dać, z tym, co dają Mu inni. On wie, co jest w twoim sercu. Bardzo się cieszy, kiedy widzi twoją szczerą wdzięczność za bezcenny dar okupu (1 Sam. 16:7; Marka 12:41-44). Tylko dzięki okupowi możemy zyskać przebaczenie grzechów, przyjaźnić się z Jehową i mieć widoki na życie wieczne. Zawsze okazujmy Jehowie wdzięczność za Jego miłość, która pobudziła Go, by umożliwić nam te wszystkie błogosławieństwa (1 Jana 4:19). Okazujmy również wdzięczność Jezusowi, który pokochał nas tak bardzo, że oddał za nas życie! w25.01 5:16-18

Pomyśl, co czuł pisarz Psalmu 73. Wydawało mu się, że ludzie niesłużący Jehowie są zdrowi, bogaci i nie mają żadnych zmartwień (Ps. 73:3-5, 12). W rezultacie zaczął mieć wrażenie, że jego wysiłki w służbie dla Boga są bezcelowe. Takie zniechęcające myśli dręczyły go „przez cały dzień” (Ps. 73:13, 14). Jak sobie z nimi poradził? Psalmista wybrał się do sanktuarium Jehowy (Ps. 73:16-18). Tam, w spokojnym otoczeniu, łatwiej było mu trzeźwo myśleć. Doszedł do wniosku, że chociaż niektórzy wydają się mieć bezstresowe życie, to na dłuższą metę nie mają żadnej nadziei. Ta świadomość sprawiła, że odzyskał spokój umysłu. Zrozumiał, że zmierzanie do celów duchowych to najlepsza decyzja z możliwych. Umocnił się w postanowieniu, by służyć Jehowie (Ps. 73:23-28). w24.10 43:11, 12

Jehowa nazwał nas swoimi „świadkami” (Izaj. 43:10-12). Jakiś czas temu w liście od Ciała Kierowniczego napisano: „Największym zaszczytem, jaki mógł nas spotkać, jest to, że nosimy miano Świadków Jehowy”. Dlaczego tak uważamy? Rozważmy pewien przykład. Wyobraź sobie, że zostałeś oskarżony o popełnienie przestępstwa. Potrzebujesz kogoś, kto zaświadczy, że jesteś niewinny i że nigdy byś się czegoś takiego nie dopuścił. Kogo byś wybrał? Na pewno osobę, której ufasz i która cieszy się dobrą opinią u innych. Wybierając nas na swoich Świadków, Jehowa pokazał, że dobrze nas zna i nam ufa. Jest pewien, że będziemy śmiało przekonywać innych, że jest jedynym prawdziwym Bogiem. To dla nas prawdziwy zaszczyt, że możemy być Jego Świadkami. Dlatego wykorzystujemy każdą okazję, żeby opowiadać o Jego imieniu i demaskować kłamstwa, które krążą na Jego temat. Kiedy tak robimy, pokazujemy, że żyjemy zgodnie z naszą nazwą, z której jesteśmy tacy dumni! (Rzym. 10:13-15). w24.05 20:13

Usługiwanie innym dawało Jezusowi wielką radość. Na przykład przy pewnej okazji usługiwał ludziom nie tylko poprzez nauczanie. Troszczył się również o ich potrzeby fizyczne. W cudowny sposób pomnożył dla nich jedzenie i polecił uczniom, by je rozdali (Marka 6:41). W ten sposób uczył ich usługiwania innym. Pokazał też, że praktyczna pomoc jest bardzo ważna. Wyobraź sobie, ile radości dało apostołom wspieranie Jezusa w udostępnianiu tego pokarmu, aż „każdy najadł się do syta”! (Marka 6:42). Oczywiście nie była to jedyna sytuacja, gdy Jezus postawił dobro innych ponad własne. Usługiwał ludziom przez całe swoje życie na ziemi (Mat. 4:23). Nauczanie innych i pokorne zaspokajanie ich potrzeb dawało mu radość i satysfakcję. w24.11 46:10, 11

W miarę jak w „dniach ostatnich” warunki na świecie będą się pogarszać, z całą pewnością pojawi się więcej okazji do udzielania innym pomocy. Możemy też sprawić, że bracia i siostry będą się przy nas czuli bezpiecznie pod względem duchowym i emocjonalnym. Dlatego starajmy się życzliwie z nimi rozmawiać, kiedy przychodzą do Sali Królestwa. Kiedy spotykamy się na zebraniach, chcemy, żeby wszyscy czuli się kochani, pokrzepieni i bezpieczni. Zwłaszcza starsi mogą zapewniać schronienie współwyznawcom, którzy przechodzą różne próby. Kiedy ktoś ucierpi wskutek klęski żywiołowej albo potrzebuje pomocy medycznej, starsi wychodzą z inicjatywą, żeby udzielić mu praktycznej pomocy. Wspierają go też pod względem duchowym. Bracia i siostry chętnie zwrócą się do starszego, o którym wiedzą, że jest delikatny, współczujący i chętnie ich wysłucha. Takie cechy starszych sprawiają, że inni czują ich troskę i chętniej stosują się do ich opartych na Biblii wskazówek (1 Tes. 2:7, 8, 11). w24.06 26:12, 13

Czy to, że Jehowa obserwował cierpienia swojego Syna i nie zareagował, świadczy o tym, że nie ma uczuć? W żadnym wypadku! Zostaliśmy stworzeni na Jego obraz. Skoro więc my przejawiamy uczucia, to tym bardziej On. Biblia wspomina, że niektórzy ludzie „sprawiali Mu przykrość” i „bardzo [Go] zasmucali” (Ps. 78:40, 41). Jehowa musiał bardzo cierpieć, widząc, jak Jego Syn jest torturowany i wydaje ostatnie tchnienie! Okup dowodzi, że nikt nie kocha nas tak, jak Jehowa — nawet nasi bliscy i przyjaciele (Rzym. 8:32, 38, 39). On kocha nas nawet bardziej niż my sami siebie. Czy pragniesz żyć wiecznie? Jehowa chce tego dla ciebie jeszcze bardziej. Czy chciałbyś, żeby przebaczył twoje grzechy? On chce tego nawet bardziej od ciebie. Prosi cię jedynie, żebyś przyjął od Niego bezcenny dar okupu, okazując wiarę i posłuszeństwo. Okup to rzeczywiście wybitny dowód Bożej miłości (Kazn. 3:11). w25.01 4:8, 9

Wszyscy czasem dokonujemy wyborów opartych na tym, co postrzegamy swoimi zmysłami. Ale zmysły mogą nas zwieść. A nawet gdyby tak się nie stało, to moglibyśmy zacząć ignorować wolę Jehowy albo Jego rady (Kazn. 11:9; Mat. 24:37-39). Jeśli jednak kierujemy się wiarą, łatwiej nam podejmować decyzje zgodne z tym, „co się podoba Panu”. Trzymanie się rad Bożych zapewni nam spokój wewnętrzny i prawdziwe szczęście (Ps. 16:8, 9; Izaj. 48:17, 18). Co więcej, zyskamy życie wieczne (2 Kor. 4:18). Jak możemy ustalić, czy kierujemy się wiarą? Odpowiedzmy sobie na pytania: „Na jakiej podstawie podejmuję decyzje? Czy opieram się tylko na tym, co widzę? Czy raczej polegam na Jehowie i Jego radach?”. w25.03 12:3, 4

Każdy z nas odgrywa ważną rolę w tym, by inni chcieli znaleźć się w raju duchowym. Żeby tak było, musimy naśladować Jehowę. On nie zmusza ludzi, żeby dołączyli do Jego organizacji. Zamiast tego delikatnie ich do siebie ‛pociąga’ (Jana 6:44; Jer. 31:3). Ludzie o szczerym sercu, którzy poznają piękne przymioty i ujmującą osobowość Jehowy, pragną się do Niego zbliżyć. A w jaki sposób nasze piękne przymioty i dobre postępowanie będą przyciągały innych do raju duchowego? Możemy przyciągnąć innych do raju duchowego między innymi tym, że traktujemy współwyznawców z miłością i życzliwością. Chcemy, żeby ktoś, kto zaczyna przychodzić na nasze zebrania, doszedł do podobnego wniosku, jaki mogli wyciągnąć niewierzący, którzy przychodzili na zebrania w starożytnym Koryncie: „Bóg naprawdę jest wśród was” (1 Kor. 14:24, 25; Zach. 8:23). Dlatego to ważne, żebyśmy trzymali się rady z dzisiejszego tekstu dziennego. w24.04 17:16, 17