Czerwiec

Z ofiary okupu odnosimy korzyści już teraz. Na przykład na jej podstawie Jehowa przebacza nasze grzechy. Wcale nie musi tego robić, ale chce (Ps. 103:3, 10-13). Niektórzy mogą uważać, że nie zasługują na to, by Jehowa im przebaczył. W gruncie rzeczy nikt na to nie zasługuje. Apostoł Paweł rozumiał, że jest „niegodny nazywać się apostołem”. Dodał jednak: „Dzięki niezasłużonej życzliwości Boga jestem, kim jestem” (1 Kor. 15:9, 10). Kiedy okazujemy skruchę za grzechy, Jehowa nam je przebacza. Robi to nie dlatego, że na to zasługujemy, ale dlatego, że nas kocha. Jeśli więc czujesz się sobą rozczarowany, pamiętaj, że Jehowa dał okup nie za ludzi doskonałych, ale za okazujących skruchę grzeszników (Łuk. 5:32; 1 Tym. 1:15). w25.01 ss. 26, 27, ak. 3, 4

Nie mamy wpływu na to, co zrobi lub powie ktoś inny, ale możemy kontrolować swoją reakcję. A najlepszą reakcją często jest przebaczenie. Przecież kochamy Jehowę, a On chce, żebyśmy chętnie przebaczali. Trwanie w gniewie może doprowadzić nas do nierozsądnego zachowania, a także negatywnie wpłynąć na nasze zdrowie (Prz. 14:17, 29, 30). Kiedy pozbywamy się urazy, nie pozwalamy, żeby nasze serce opanowało rozgoryczenie. Robimy też dla siebie coś dobrego — możemy w końcu ruszyć z miejsca i znowu cieszyć się życiem. Jak możemy poradzić sobie ze zranionymi uczuciami? Między innymi powinniśmy dać sobie czas. Gdy ktoś dozna poważnych obrażeń, to nawet po otrzymaniu pomocy medycznej potrzebuje czasu, żeby wrócić do zdrowia. Tak samo my potrzebujemy czasu, żeby wrócić do równowagi emocjonalnej, zanim będziemy w stanie szczerze komuś przebaczyć (Kazn. 3:3; 1 Piotra 1:22). Proś Jehowę, żeby pomógł ci przebaczyć. w25.02 ss. 15, 16, ak. 8-11

Podstawowe nauki biblijne dotyczą między innymi skruchy, wiary, chrztu i zmartwychwstania (Hebr. 6:1, 2). Nauki te stanowią fundament chrystianizmu. Właśnie dlatego apostoł Piotr głosił o nich tłumom zebranym na święcie Pięćdziesiątnicy (Dzieje 2:32-35, 38). Musimy przyjąć te podstawowe nauki, żeby stać się uczniami Chrystusa. Na przykład Paweł ostrzegł, że każdy, kto odrzuca naukę o zmartwychwstaniu, odrzuca całość chrześcijańskich wierzeń (1 Kor. 15:12-14). Nie możemy jednak zadowalać się tylko podstawową znajomością prawdy. Pokarm stały — w odróżnieniu od podstawowych nauk — obejmuje nie tylko prawa Jehowy, ale też Jego zasady, które pomagają nam zrozumieć Jego sposób myślenia. Chcąc odnieść pożytek z takiego pokarmu, musimy studiować, rozmyślać i z całych sił stosować się do tego, czego dowiadujemy się z Biblii. Nabierzemy wtedy wprawy w podejmowaniu decyzji, które podobają się Jehowie. w24.04 s. 5, ak. 12, 13

Bóg przypomniał Jonaszowi, że Niniwczycy „nie umieją odróżnić dobra od zła” (Jon. 1:1, 2; 3:10; 4:9-11). Później Jezus powołał się na ten przykład, żeby przekazać ważną naukę dotyczącą sprawiedliwości i miłosierdzia Jehowy. Na jaki „sąd” „powstaną” Niniwczycy? Jezus wspomniał o przyszłym „zmartwychwstaniu na sąd” (Jana 5:29). Mówił o swoim Tysiącletnim Panowaniu, kiedy to zostaną wskrzeszeni „zarówno prawi, jak i nieprawi” (Dzieje 24:15). Dla nieprawych będzie to „zmartwychwstanie na sąd”. Oznacza to, że Jehowa i Jezus będą ich obserwować oraz poddawać ocenie, jak reagują na Boże pouczenia. Jeśli wskrzeszony Niniwczyk nie będzie chciał przyłączyć się do czystego wielbienia, zostanie osądzony negatywnie (Izaj. 65:20). Ale wszyscy, którzy postanowią wielbić Jehowę, zostaną osądzeni pozytywnie. Będą mieli perspektywę na życie wieczne! (Dan. 12:2). w24.05 s. 5, ak. 13, 14

Jezus w doskonały sposób odzwierciedlał współczucie i miłosierdzie swojego Ojca (Jana 14:9). Słowem i czynem pokazywał, że Jehowa kocha ludzi i pragnie pomóc każdemu wygrać walkę z grzechem. Jezus sprawiał, że grzeszni ludzie chcieli się zmienić i go naśladować (Łuk. 5:27, 28). Jezus wiedział, co go czeka. Wielokrotnie mówił swoim naśladowcom, że zostanie zdradzony i stracony na palu (Mat. 17:22; 20:18, 19). Rozumiał, że jego ofiara usunie grzech świata. Oświadczył również, że po swojej śmierci ‛pociągnie do siebie najróżniejszych ludzi’ (Jana 12:32). Grzeszni ludzie mogli zyskać uznanie Jehowy, jeśli uwierzyli w Jezusa i starali się go naśladować. Dzięki temu w końcu mieli zostać „uwolnieni od grzechu” (Rzym. 6:14, 18, 22; Jana 8:32). Dlatego Jezus okazał odwagę i był gotowy ponieść męczeńską śmierć, żeby nas wybawić (Jana 10:17, 18). w24.08 s. 5, ak. 11, 12

Przypomnij sobie, co czułeś, kiedy zacząłeś poznawać prawdę ze Słowa Bożego. Dowiedziałeś się między innymi, że twój niebiański Ojciec cię kocha, że chce, byś przyłączył się do rodziny Jego czcicieli, że obiecał usunąć ból i cierpienia i że w nowym świecie możesz jeszcze zobaczyć swoich zmarłych bliskich (Marka 10:29, 30; Jana 5:28, 29; Rzym. 8:38, 39; Obj. 21:3, 4). Te prawdy poruszyły twoje serce (Łuk. 24:32). Pokochałeś je i chciałeś opowiadać o nich wszystkim dookoła! (por. Jeremiasza 20:9). Kiedy w naszym sercu rozwija się miłość do prawd biblijnych, nie potrafimy milczeć (Łuk. 6:45). Czujemy się podobnie jak uczniowie Jezusa w I wieku, którzy powiedzieli: „Nie możemy przestać mówić o tym, co widzieliśmy i słyszeliśmy” (Dzieje 4:20). Kochamy prawdę tak bardzo, że chcemy dzielić się nią, gdy to tylko możliwe. w24.05 s. 15, ak. 5; s. 16, ak. 7

Jako słudzy Jehowy głosimy ludziom, bo kochamy naszego niebiańskiego Ojca i chcemy, żeby inni też Go poznali. Niektórym jednak trudno jest znajdować radość w służbie. Dlaczego? Być może są bardzo nieśmiali albo brakuje im pewności siebie. Inni nie czują się komfortowo, przychodząc do czyjegoś domu bez zaproszenia. Jeszcze inni obawiają się negatywnych reakcji. Być może uczono ich, żeby za wszelką cenę unikać konfliktów. Takim braciom i siostrom nie jest łatwo docierać z dobrą nowiną do nieznajomych. Czy ty również miewasz takie odczucia i z tego powodu trudno ci zachowywać radość w służbie? Jeśli tak, to się nie zniechęcaj. Twoje obawy mogą wskazywać na to, że z pokorą unikasz kierowania uwagi na siebie i nie chcesz kłócić się z innymi. Nikt nie lubi być źle traktowany, zwłaszcza gdy stara się robić dla innych coś dobrego. Twój niebiański Ojciec świetnie rozumie, z jakimi wyzwaniami się zmagasz, i chce ci pomóc (Izaj. 41:13). w24.04 s. 14, ak. 1, 2

Kiedy czytasz Biblię, zamiast próbować zmieniać wszystko naraz, postaw sobie rozsądne cele. Spróbuj postąpić tak: Zrób listę rzeczy, nad którymi musisz popracować, a następnie wybierz jedną lub dwie, żeby zająć się nimi w pierwszej kolejności. Nad pozostałymi popracujesz później. Od czego powinieneś zacząć? Możesz postanowić, że zaczniesz od celu, który najłatwiej ci osiągnąć. Albo możesz wybrać taki, nad którym twoim zdaniem musisz szczególnie popracować. Gdy już określisz swój cel, poszukaj informacji w naszych publikacjach. Módl się w związku ze swoim celem — proś Jehowę, żeby ‛dał ci i pragnienie, i siły do działania’ (Filip. 2:13). Następnie wprowadź w życie to, czego się dowiedziałeś. Jeżeli uda ci się osiągnąć jeden cel, prawdopodobnie poczujesz się bardziej zmotywowany do popracowania nad kolejnym. Tak naprawdę kiedy zrobisz postępy w jednej dziedzinie chrześcijańskiego życia, przypuszczalnie będzie ci łatwiej ulepszyć coś w innych. w24.09 s. 6, ak. 13, 14

Być może jesteś przygnębiony, bo kogoś zraniłeś. Co może ci pomóc? Z całych sił staraj się naprawić wyrządzone szkody. Obejmuje to szczere przeprosiny. Błagaj Jehowę, żeby wspierał tych, których dotknęły twoje czyny. On może pomóc odzyskać spokój zarówno tobie, jak i tym, których skrzywdziłeś. Wyciągaj wnioski ze swoich błędów i pozwalaj Jehowie posługiwać się tobą w sposób, który On uzna za stosowny. Weźmy pod uwagę przykład proroka Jonasza. Zamiast zgodnie z poleceniem Jehowy udać się do Niniwy, Jonasz uciekł w przeciwnym kierunku. Został za to skarcony i wyciągnął właściwe wnioski (Jon. 1:1-4, 15-17; 2:7-10). Jehowa go nie przekreślił — dał mu drugą szansę. Tym razem prorok chętnie okazał posłuszeństwo. Nie pozwolił, żeby żal z powodu popełnionego błędu powstrzymał go od przyjęcia tego zadania (Jon. 3:1-3). w24.10 ss. 8, 9, ak. 10, 11

Jehowa nie tylko anuluje nasze długi, czyli grzechy — On całkowicie je zmazuje. Wyobraźmy sobie, że wszystkie nasze długi są zapisane na kartce. Kiedy zostają anulowane, ktoś je przekreśla. Ale sumę, którą byliśmy winni, dalej da się odczytać. Tymczasem zmazanie czegoś oznacza o wiele więcej. Żeby lepiej to zrozumieć, musimy pamiętać, że w starożytności używano atramentu, który był mieszaniną węgla, gumy arabskiej i wody. Ktoś mógł wziąć wilgotną gąbkę i po prostu wszystko zmazać. Kiedy więc dług został zmazany, bezpowrotnie znikał. Nikt nie mógł już zobaczyć, ile wynosił — jak gdyby nigdy go nie było. Wspaniale jest wiedzieć, że Jehowa nie tylko anuluje nasze grzechy, ale też całkowicie je zmazuje! (Ps. 51:9). w25.02 s. 10, ak. 11

Kiedy inni źle nas oceniają albo traktują, ufamy, że Jehowa to dostrzega. To przekonanie pomaga nam znosić niesprawiedliwość, bo wiemy, że prędzej czy później Jehowa naprawi sytuację. Pozostawiając sprawy w Jego rękach, nie pozwalamy, by w naszym sercu zakorzenił się gniew i uraza. Takie uczucia mogłyby doprowadzić nas do przesadnej reakcji, pozbawić radości i zaszkodzić naszej więzi z Jehową. Oczywiście nie jesteśmy w stanie naśladować Jezusa w sposób doskonały. Czasem możemy zrobić lub powiedzieć coś, czego będziemy później żałować (Jak. 3:2). Niektóre formy niesprawiedliwości mogą pozostawić u nas długotrwałe rany emocjonalne lub fizyczne. Jeśli spotkało cię coś takiego, bądź pewny, że Jehowa wie, co przeżywasz. Twoje uczucia rozumie również Jezus, który sam tak wiele wycierpiał (Hebr. 4:15, 16). Bardzo się cieszymy, że Jehowa dał nam wiele praktycznych rad, żeby pomóc nam radzić sobie z niesprawiedliwością. w24.11 s. 6, ak. 12, 13

Do uzyskania życia wiecznego niezbędne jest okazywanie wiary w Jezusa (Jana 3:16-18, 36; 17:3). Żydzi, których Jezus wcześniej nakarmił, tego nie zaakceptowali. Zapytali go: „Jaki cud nam pokażesz, żebyśmy ci uwierzyli?” (Jana 6:30). Wspomnieli, że w czasach Mojżesza ich przodkowie otrzymali mannę, która tak jak chleb była codziennym pożywieniem (Nehem. 9:15; Ps. 78:24, 25; Jana 6:31). Ewidentnie cały czas myśleli o zaspokojeniu głodu. A kiedy Jezus powiedział o „prawdziwym chlebie z nieba”, który w przeciwieństwie do manny mógł im zapewnić życie wieczne, nawet nie zapytali, co ma na myśli (Jana 6:32). Byli tak skupieni na swoich potrzebach fizycznych, że nie zwrócili uwagi na duchowe prawdy, które chciał im przekazać Jezus. w24.12 s. 5, ak. 10, 11

W miarę zdobywania wiedzy w szkole dziecko zapewne odkryje jeszcze więcej zależności występujących w świecie natury. Na przykład każdy płatek śniegu jest zbudowany według geometrycznych wzorów nazywanych fraktalami. Można je dostrzec również w innych elementach przyrody. Ale kto ustanowił prawa, dzięki którym możemy podziwiać piękne wzory? Kto odpowiada za ten porządek i staranne projekty? Im więcej dziecko będzie się zastanawiać nad takimi pytaniami, tym bardziej prawdopodobne, że rozwinie głębokie przekonanie o istnieniu Stwórcy. Gdy dziecko jest starsze, możecie je zapytać: „Skoro Bóg nas stworzył, to czy nie dałby nam wskazówek, co robić, żebyśmy byli szczęśliwi?”. Następnie wyjaśnijcie, że takie wskazówki można znaleźć w Biblii. w24.12 s. 16, ak. 8

Apostoł Paweł pod natchnieniem napisał list, w którym nakazał usunięcie ze zboru nieokazującego skruchy grzesznika (1 Kor. 5:13). Jak tego człowieka mieli traktować wierni chrześcijanie? Paweł polecił, żeby ‛przestali utrzymywać z nim kontakty’. Wyjaśnił, że z takim człowiekiem nie mieli nawet jadać (1 Kor. 5:11). Wspólny posiłek często prowadzi do pogłębienia relacji. Tak więc Pawłowi chodziło o to, żeby bracia i siostry w Koryncie nie utrzymywali z tym człowiekiem kontaktów towarzyskich. Miało to stanowić dla zboru ochronę przed jego złym wpływem (1 Kor. 5:5-7). Poza tym unikanie bliskich kontaktów z nim mogło mu pomóc zrozumieć, jak bardzo zboczył z dróg Jehowy, wywołać w nim wstyd i pobudzić go do okazania skruchy. w24.08 s. 15, ak. 4, 5

Raz w roku w Izraelu świętowano Dzień Przebłagania. Arcykapłan składał wtedy za lud ofiary ze zwierząt. Oczywiście takie ofiary nie mogły całkowicie zmazać grzechów, ponieważ zwierzęta są niższą formą życia niż ludzie. Ale dopóki Izraelici okazywali skruchę i składali Jehowie ofiary zgodnie z Jego wymaganiami, On był gotowy im przebaczać (Hebr. 10:1-4). To postanowienie pomagało im uświadamiać sobie swój grzeszny stan. A jakie trwałe rozwiązanie umożliwiające przebaczenie grzechów obmyślił Jehowa? Zdecydował, że Jego ukochany Syn zostanie „ofiarowany raz na zawsze, aby ponieść grzechy wielu” (Hebr. 9:28). Jezus oddał „swoje życie jako okup w zamian za wielu” (Mat. 20:28). w25.02 s. 4, ak. 9, 10

„Duch oczywiście jest ochoczy, ale ciało słabe” (Mat. 26:41b). Te słowa Jezusa świadczą o tym, że rozumie on nasz grzeszny stan. Ale stanowią też przestrogę przed zbytnią pewnością siebie. Tej samej nocy, gdy Jezus je wypowiadał, jego uczniowie z przekonaniem stwierdzili, że nigdy go nie opuszczą (Mat. 26:35). Mieli dobre pobudki. Ale nie zdawali sobie sprawy, jak szybko mogą się ugiąć pod presją. Dlatego Jezus skierował do nich słowa zacytowane w dzisiejszym tekście dziennym. Niestety, uczniowie stracili czujność. Czy kiedy Jezus został aresztowany, rzeczywiście przy nim pozostali? Zaskoczeni sytuacją, zrobili dokładnie odwrotnie, niż obiecywali — wystraszyli się i uciekli (Mat. 26:56). w24.07 s. 14, ak. 1, 2

Adam i Ewa utracili nie tylko perspektywę życia wiecznego, ale również cenną więź ze swoim Ojcem, Jehową. Na początku byli częścią Jego rodziny (Łuk. 3:38). Ale kiedy się przeciw Niemu zbuntowali, zostali z niej usunięci. Stało się to, zanim jeszcze mieli dzieci (Rodz. 3:23, 24; 4:1). Dlatego jako ich potomkowie potrzebujemy pojednać się z Jehową (Rzym. 5:10, 11). Innymi słowy, nasze relacje z Nim muszą zostać naprawione. Jak wyjaśniono w pewnym dziele, greckie słowo tłumaczone na „pojednać” może też oznaczać „uczynić z wroga przyjaciela”. Takie pojednanie jest możliwe tylko dzięki temu, że sam Jehowa wyszedł z inicjatywą. To naprawdę niezwykłe! Co Jehowa w tym celu zrobił? Umożliwił grzesznym ludziom nawiązanie z Nim przyjaźni, wprowadzając postanowienie dotyczące przebłagania. Znalazł sposób na odzyskanie tego, co utracił Adam. w25.02 ss. 3, 4, ak. 7, 8

Apostoł Paweł powiedział, że „temu człowiekowi wystarczy skarcenie udzielone przez większość” (2 Kor. 2:5-8). Inaczej mówiąc, skarcenie człowieka, który ‛żył z żoną swojego ojca’, osiągnęło swój cel (1 Kor. 5:1). Jaki? Pobudziło grzesznika do okazania skruchy (Hebr. 12:11). Następnie Paweł zalecił chrześcijanom w Koryncie: „Powinniście mu życzliwie przebaczyć i go pocieszyć”. Zachęcił też: „Pokażcie, że go kochacie”. Paweł chciał, by bracia zrobili coś więcej, niż tylko pozwolili temu mężczyźnie wrócić do zboru. Chciał, żeby słowami i czynami potwierdzili, że go kochają i że naprawdę mu wybaczyli. Mieli pokazać, że szczerze cieszą się z jego powrotu. w24.08 s. 15, ak. 4; ss. 16, 17, ak. 6-8

Apostoł Paweł przypomniał chrześcijanom, że w czasie prób nie mogą polegać na sobie, tylko na Jehowie. On sam tak robił, dlatego mógł z odwagą, z pełnym przekonaniem powiedzieć: „Jehowa mnie wspiera. Nie będę się bał” (Hebr. 13:6). Niektórzy nasi współwyznawcy znoszą prześladowania właśnie teraz. Okazujemy im miłość, gdy się za nich modlimy i w miarę możliwości udzielamy im praktycznej pomocy. Biblia jednak wyraźnie mówi, że „wszyscy, którzy pragną z oddaniem służyć Bogu i żyć w jedności z Chrystusem Jezusem, będą prześladowani” (2 Tym. 3:12). Dlatego wszyscy musimy przygotować się na trudne czasy, które są przed nami. Dalej więc w pełni ufajmy Jehowie. Bądźmy przekonani, że On pomoże nam przetrwać każdą próbę, z jaką możemy się spotkać. A w odpowiednim czasie wszystkim swoim wiernym czcicielom ‛zapewni ulgę’ (2 Tes. 1:7, 8). w24.09 s. 13, ak. 17, 18

Co pomogło Koryntianom przyjąć chrzest? (2 Kor. 10:4, 5). Słowo Boże i potężny duch święty pomogły szczerym Koryntianom dokonać w życiu radykalnych zmian (Hebr. 4:12). Dzięki temu byli w stanie porzucić zwyczaje i praktyki takie jak pijaństwo, kradzież i homoseksualizm (1 Kor. 6:9-11). Chociaż niektórzy w Koryncie musieli pokonać głęboko zakorzenione nawyki, nie doszli do wniosku, że będzie to dla nich zbyt trudne. Bardzo się starali, żeby móc wejść na wąską drogę prowadzącą do życia wiecznego (Mat. 7:13, 14). Czy ty też walczysz z jakimś złym zwyczajem lub niewłaściwym postępowaniem? Jeśli tak, to nigdy się nie poddawaj! Błagaj Jehowę o ducha świętego, który doda ci sił do odrzucania tego, co złe. w25.03 s. 6, ak. 15-17

Jehowa obiecuje, że udzieli ci mądrości potrzebnej do podjęcia decyzji, która będzie się Mu podobać. Taką mądrość daje „wszystkim szczodrze i bez wypominania”. Gdy już pomodlisz się do Jehowy o wskazówki, uważnie wypatruj Jego odpowiedzi. Zilustrujmy to przykładem: Jeśli w trakcie podróży się zgubisz, możesz zapytać o drogę kogoś miejscowego. Ale czy odejdziesz, zanim ci odpowie? Oczywiście, że nie. Będziesz uważnie słuchał jego wskazówek. Podobnie kiedy prosisz Jehowę o mądrość, staraj się dostrzec Jego odpowiedź — próbuj ustalić, które prawa i zasady biblijne odnoszą się do twojej sytuacji. Na przykład jeśli zastanawiasz się, czy pójść na jakieś spotkanie towarzyskie, weź pod uwagę, co Biblia mówi na temat hucznych imprez, złego towarzystwa i stawiania spraw Królestwa ponad swoje upodobania (Mat. 6:33; Rzym. 13:13; 1 Kor. 15:33). w25.01 s. 16, ak. 6, 7

W swoim proroctwie Izajasz ukazał jaskrawy kontrast między życiem w duchowym raju a życiem poza jego obrębem. Jehowa szczodrze zaspokaja duchowe potrzeby swoich sług. Daje nam ducha świętego, swoje spisane Słowo i obfitość pokarmu duchowego. Dzięki temu możemy „jeść”, „pić” i ‛być pełni radości’ (por. Objawienie 22:17). W przeciwieństwie do nas ci, którzy są poza rajem duchowym, ‛głodują’, ‛są spragnieni’ i ‛się wstydzą’. Ich duchowe potrzeby nie są zaspokajane (Amosa 8:11). Jehowa hojnie zaopatruje swoich sług w to, czego potrzebują, między innymi w pokarm duchowy (Joela 2:21-24). Obecnie robi to poprzez Biblię, oparte na niej publikacje, nasz serwis internetowy oraz zebrania, zgromadzenia i kongresy. Możemy korzystać z duchowych pouczeń każdego dnia. W rezultacie czujemy się zdrowsi i bardziej orzeźwieni. w24.04 s. 21, ak. 5, 6

Jeśli chciałbyś zacząć się spotykać z konkretną osobą, mógłbyś poprosić ją o rozmowę, na przykład w jakimś miejscu publicznym albo przez telefon. Jasno wyraź swoje intencje (1 Kor. 14:9). Jeśli trzeba, daj jej czas na przemyślenie odpowiedzi (Prz. 15:28). Gdyby nie była zainteresowana bliższą znajomością, uszanuj jej decyzję. A co, jeśli ktoś proponuje bliższą znajomość tobie? Wyjście z inicjatywą zapewne wymagało od tej osoby odwagi, dlatego bądź życzliwy i taktowny. Gdybyś potrzebował czasu na przemyślenie, powiedz to. Postaraj się jednak udzielić odpowiedzi tak szybko, jak to możliwe (Prz. 13:12). Jeśli nie jesteś zainteresowany, powiedz o tym życzliwie, ale jasno. Ale jeśli chciałbyś się spotykać z tą osobą, porozmawiajcie o swoich uczuciach i oczekiwaniach. Wasze oczekiwania mogą się różnić w zależności od kultury i innych czynników. w24.05 ss. 23, 24, ak. 12, 13

Gdy Dawid prawdopodobnie był jeszcze nastolatkiem, odwiedził izraelski obóz wojskowy. Dowiedział się, że żołnierze są przerażeni z powodu olbrzymiego Filistyna o imieniu Goliat, który ‛szydzi z szeregów bojowych Izraela’ (1 Sam. 17:10, 11, przypis). Żołnierzy ogarnął strach, bo skupili się na tym, jak wielki jest Goliat i jak się z nich wyśmiewa (1 Sam. 17:24, 25). Jednak Dawid patrzył na tę sytuację inaczej — jak na wyzwanie rzucone nie wojskom Izraela, ale „wojskom Boga żywego” (1 Sam. 17:26). Skupiał się przede wszystkim na Jehowie. Ufał, że podobnie jak Bóg pomógł mu, kiedy był pasterzem, tak pomoże mu teraz. Przekonany o wsparciu Jehowy, stanął do walki z Goliatem i oczywiście zwyciężył! (1 Sam. 17:45-51). w24.06 s. 21, ak. 7

Warto się zastanawiać, jak wyglądałoby nasze życie, gdybyśmy nie służyli Jehowie. Dzięki temu łatwiej będzie nam trzymać się właściwej drogi i wyciągnąć taki sam wniosek, jak psalmista: „Mnie dobrze jest przybliżać się do Boga” (Ps. 73:28). Możemy poradzić sobie z każdym wyzwaniem, przed którym staniemy w dniach ostatnich, bo służymy „żywemu, prawdziwemu Bogu” (1 Tes. 1:9). On jest realną Osobą i działa na rzecz tych, którzy oddają Mu cześć. Wspierał swoich sług w przeszłości i to samo robi dla nas. Wkrótce nadejdzie wielki ucisk — najtrudniejszy okres w dziejach ludzkości. Ale nie będziemy wtedy sami. Możemy „z pełnym przekonaniem mówić: ‚Jehowa mnie wspiera. Nie będę się bał’” (Hebr. 13:5, 6). w24.06 s. 25, ak. 17, 18

Biblia mówi o ponad 40 królach Izraela. Na przykład opisuje, że nawet dobrzy królowie robili czasem złe rzeczy. Pomyślmy o królu Dawidzie. Jehowa powiedział o nim: „Mój sługa Dawid (...) podążał za mną całym sercem i czynił tylko to, co słuszne w moich oczach” (1 Król. 14:8). Ale jak wiemy, dopuścił się on niemoralności z zamężną kobietą i przebiegle doprowadził do tego, że jej mąż zginął w bitwie (2 Sam. 11:4, 14, 15). Z drugiej strony wielu złych królów robiło czasem coś dobrego. Jednym z nich był Rechoboam. W oczach Jehowy „dopuszczał się złych rzeczy” (2 Kron. 12:14). Posłuchał jednak Jego polecenia, żeby pozwolić 10 plemionom oddzielić się od swojego królestwa. Przyczynił się też do bezpieczeństwa narodu, fortyfikując miasta (1 Król. 12:21-24; 2 Kron. 11:5-12). Na jakiej podstawie Jehowa oceniał, czy dany król był wierny, czy nie? Najwyraźniej uwzględniał stan serca, skruchę oraz stosunek do czystego wielbienia. w24.07 s. 20, ak. 1-3

A co, jeśli poważnego grzechu dopuścił się ochrzczony małoletni (poniżej 18 roku życia)? Starsi wyznaczą ze swojego grona dwóch braci, którzy spotkają się z nim i jego chrześcijańskimi rodzicami. Dowiedzą się, co zrobili rodzice, żeby pomóc swojemu dziecku okazać skruchę. Jeśli małoletni przejawia właściwe nastawienie i pozytywnie reaguje na pomoc rodziców, ci dwaj starsi mogą uznać, że nie trzeba podejmować dodatkowych działań. Przecież to właśnie rodzice odpowiadają przed Bogiem za wypływające z miłości karcenie dzieci (Powt. Pr. 6:6, 7; Prz. 6:20; 22:6; Efez. 6:2-4). Starsi będą co jakiś czas upewniać się, czy rodzice zapewniają małoletniemu potrzebną pomoc duchową. Co jednak wtedy, gdy ochrzczony małoletni dalej postępuje niewłaściwie? W takim wypadku z nim i jego chrześcijańskimi rodzicami spotka się komitet starszych. w24.08 s. 24, ak. 18

Lubimy dostawać prezenty. Ale jeszcze więcej radości sprawia nam dawanie. W ten sposób Jehowa pozwala nam samym mieć wpływ na nasze szczęście. Możemy zaznawać go więcej, jeśli szukamy okazji do dawania. Czy to nie cudowne, że zostaliśmy tak stworzeni? (Ps. 139:14). Skoro dawanie przynosi szczęście, nic dziwnego, że w Biblii nazwano Jehowę „szczęśliwym Bogiem” (1 Tym. 1:11). On jest pierwszym i największym Dawcą. Jak powiedział apostoł Paweł, „dzięki Niemu mamy życie, poruszamy się, dzięki Niemu istniejemy” (Dzieje 17:28). Tak naprawdę od Jehowy pochodzi „każdy dobry dar i każdy doskonały podarunek” (Jak. 1:17). Prawdopodobnie każdy z nas chciałby zaznawać jeszcze więcej szczęścia z dawania. Możemy to osiągnąć, naśladując szczodrość Jehowy (Efez. 5:1). w24.09 s. 26, ak. 1-4

Po przeanalizowaniu wymagań stawianych starszym niektórzy słudzy pomocniczy mogliby pomyśleć, że nigdy nie zdołają im sprostać. Ale warto pamiętać, że ani Jehowa, ani Jego organizacja nie oczekują, że będziesz odpowiadał tym wymaganiom w stopniu doskonałym (1 Piotra 2:21). W nabywaniu kwalifikacji pomaga potężny duch Boży (Filip. 2:13). Czy chciałbyś popracować nad jakimś konkretnym przymiotem? Módl się w tej sprawie do Jehowy. Poszukaj więcej informacji na temat tej cechy i poproś któregoś starszego, by podpowiedział ci, co możesz poprawić. Ubiegaj się o dalsze zadania! Proś Jehowę, żeby cię szkolił, kształtował i pomagał ci stawać się jeszcze bardziej przydatnym w służbie dla Niego i w zborze (Izaj. 64:8). Oby Jehowa obficie błogosławił twoim staraniom, by spełniać wymagania stawiane starszym. w24.11 ss. 24, 25, ak. 17, 18

Nikt z nas nie powinien myśleć, że zapracował na miłosierdzie Jehowy wieloletnią służbą. Oczywiście Jehowa ceni wysiłki swoich wiernych sług. Ale ofiara okupu jest Jego dobrowolnym darem, a nie zapłatą za służbę. Gdybyśmy uważali, że zapracowaliśmy na Jego miłosierdzie albo że należą nam się szczególne względy, w gruncie rzeczy twierdzilibyśmy, że śmierć Jezusa była niepotrzebna (por. Galatów 2:21). Apostoł Paweł wiedział, że nie może sobie zapracować na uznanie Boże. Dlaczego więc tak bardzo wysilał się w służbie? Ponieważ był wdzięczny Jehowie za Jego niezasłużoną życzliwość (Efez. 3:7). Podobnie jak on dalej gorliwie pełnimy służbę nie po to, by zapracować na miłosierdzie Jehowy, tylko po to, by okazać za nie wdzięczność. w25.01 s. 27, ak. 5, 6