Maj

Kiedy Jehowa wyzwolił swój lud z Egiptu, do usługiwania w przybytku wyznaczył kapłanów. Inne związane z nim zadania wykonywali Lewici. Czy Jehowa bardziej troszczył się o tych, którzy usługiwali w przybytku albo obozowali blisko niego? Nie! On nie jest stronniczy. Każdy w obozie miał taką samą możliwość przyjaźnić się z Jehową. Na przykład zadbał On o to, żeby cały naród widział słup obłoku lub słup ognia, który unosił się nad przybytkiem (Wyjścia 40:38). Kiedy obłok zaczynał się poruszać, widziały to nawet osoby mieszkające na skraju obozu. Dzięki temu mogły spakować swoje rzeczy, złożyć namioty i ruszyć w drogę razem z całym narodem (Liczb 9:15-23). Podobnie dzisiaj możemy być przekonani, że bez względu na to, gdzie mieszkamy, Jehowa nas kocha, troszczy się o nas i zapewnia nam ochronę. w24.06 s. 4, ak. 10-12

Pomyślmy o tym, jak Cadok wspierał innych sług Jehowy w niebezpiecznych czasach. Syn Dawida, Absalom, chciał zabić swojego ojca i przejąć władzę (2 Sam. 15:12, 13). Doszło do tego, że Dawid musiał szybko opuścić Jerozolimę. Ale w pewnym momencie uświadomił sobie, że ktoś musi zostać w mieście, żeby informować go o planach Absaloma. W tym celu odesłał z powrotem Cadoka i innych kapłanów (2 Sam. 15:27-29). Musieli oni działać bardzo ostrożnie. Dawid obmyślił plan, który mieli zrealizować Cadok oraz Chuszaj — jego lojalni przyjaciele (2 Sam. 15:32-37). Chuszaj zyskał zaufanie Absaloma i przekonał go do pewnej strategii wojskowej, co miało dać Dawidowi czas na przygotowanie się do obrony. Następnie Chuszaj poinformował o wszystkim Cadoka i Abiatara (2 Sam. 17:8-16). Ci z kolei wysłali wiadomość Dawidowi, dzięki czemu mógł on ocalić swoje życie (2 Sam. 17:21, 22). w24.07 s. 5, ak. 9, 10

Niektórych sług Jehowy bardzo gryzą wyrzuty sumienia z powodu dawnych grzechów — popełnionych jeszcze przed chrztem albo już po nim. Warto jednak pamiętać, że Jehowa dostarczył okup, ponieważ gorąco kocha każdego z nas. Bez wątpienia chce, żebyśmy przyjęli od Niego ten dar. Zapewnia nas, że jeśli ‛uporządkowaliśmy z Nim sprawy’, nie będzie nas rozliczał z popełnionych grzechów. To wyraz Jego wielkiej miłości! Z drugiej strony Jehowa nigdy nie zapomina o tym, co zrobiliśmy dobrego (Ps. 103:9, 12; Hebr. 6:10). Czy czujesz się przytłoczony z powodu tego, co kiedyś zrobiłeś? Staraj się nie skupiać na przeszłości, tylko na teraźniejszości i przyszłości. Nie zmienisz przeszłości. Możesz jednak wysławiać Jehowę tu i teraz oraz koncentrować się na wspaniałej przyszłości, którą ci obiecał. w24.10 s. 8, ak. 8, 9

Kiedy czytasz Biblię i zastanawiasz się, jak zastosować jej rady w życiu, czasami możesz poczuć się przytłoczony. Rozważmy przykład. Załóżmy, że dzisiaj przeczytałeś w Biblii ostrzeżenie przed faworyzowaniem innych (Jak. 2:1-8). Wiesz, że mógłbyś coś pod tym względem poprawić, więc postanawiasz wprowadzić pewne zmiany. Drugiego dnia czytasz fragment podkreślający, jak ważne jest panowanie nad językiem (Jak. 3:1-12). Uświadamiasz sobie, że to, co mówisz, nie zawsze jest życzliwe i budujące. Tym razem postanawiasz popracować nad swoją mową. Trzeciego dnia czytasz, że nie wolno przyjaźnić się ze światem (Jak. 4:4-12). Zauważasz, że powinieneś być bardziej wybredny w doborze rozrywki. Zanim nadejdzie czwarty dzień, jesteś już trochę podłamany, widząc, jak dużo masz do zrobienia. Nie zniechęcaj się. Pamiętaj, że praca nad „nową osobowością” to proces ciągły. w24.09 ss. 5, 6, ak. 11, 12

Jezus był świadomy, że Jehowa wszystko widzi, i ufał, że w odpowiednim momencie usunie wszelką niesprawiedliwość. Naśladujemy Jezusa, kiedy w obliczu niesprawiedliwości panujemy nad swoją mową. Czasami krzywda jest niewielka i możemy po prostu przejść nad nią do porządku dziennego. Albo możemy postanowić się nie odzywać, żeby nie powiedzieć czegoś, co mogłoby pogorszyć sytuację (Kazn. 3:7; Jak. 1:19, 20). Innym razem może będziemy musieli stanąć w obronie kogoś, kto jest traktowany niesprawiedliwie, albo w obronie naszych wierzeń (Dzieje 6:1, 2). W takim wypadku wypowiadajmy się spokojnie i z szacunkiem. Możemy też naśladować Jezusa, ‛powierzając siebie Temu, który sądzi w sposób prawy’ (1 Piotra 2:23). w24.11 ss. 5, 6, ak. 10-12

Gdy grzesznik okazuje skruchę, mamy powód do wielkiej radości! (Łuk. 15:7). Ale czyja to zasługa? Starszych? Przypomnijmy sobie, co o grzesznikach napisał apostoł Paweł: „Być może Bóg pozwoli im okazać skruchę” (2 Tym. 2:25, przypis). Jak powiedziano w komentarzu do tego wersetu w Biblii do studium, zasługi za to, że ktoś zdobędzie się na skruchę, „nie można przypisać żadnemu człowiekowi, ale Jehowie, który pomaga błądzącemu chrześcijaninowi w dokonaniu tej ważnej zmiany. W następnym wersecie Paweł wspomina o niektórych wspaniałych rezultatach okazania skruchy. Pomaga ona grzesznikowi ‛dokładniej poznać prawdę, opamiętać się i wyrwać z sideł Diabła’ (2Tm 2:26)”. Kiedy osoba, która zgrzeszyła, okaże skruchę, komitet starszych zaplanuje u niej wizyty pasterskie, żeby dalej udzielać jej duchowej pomocy. Dzięki temu łatwiej jej będzie opierać się pokusom Szatana i robić to, co słuszne (Hebr. 12:12, 13). w24.08 s. 23, ak. 14, 15

Ludzie, których Jezus nakarmił, byli skupieni tylko na zaspokajaniu swoich fizycznych potrzeb i pragnień. Skąd o tym wiemy? Następnego dnia zauważyli, że Jezus i apostołowie przenieśli się w inne miejsce. Dlatego wsiedli do łodzi, które przypłynęły z Tyberiady, i udali się do Kafarnaum, żeby znaleźć Jezusa (Jana 6:22-24). Czy chcieli dowiedzieć się czegoś więcej na temat Królestwa? Nie. Myśleli głównie o jedzeniu. Dlaczego możemy tak powiedzieć? Zobaczmy, co się stało, gdy ludzie w końcu znaleźli Jezusa. Otwarcie powiedział im on, że przede wszystkim chcą zaspokoić swoje bieżące potrzeby fizyczne. Co prawda ‛najedli się chleba do syta’, ale był to zwykły „pokarm, który się psuje”. Jezus zachęcił ich, żeby pracowali „na pokarm, który jest trwały i zapewnia życie wieczne” (Jana 6:26, 27). w24.12 s. 5, ak. 8, 9

Żeby skutecznie nauczać publicznie i udzielać osobistych rad, trzeba opierać się na Słowie Bożym. Dlatego wnikliwie studiuj Biblię i nasze publikacje (Prz. 15:28). Zwracaj przy tym szczególną uwagę na to, by stosować wersety biblijne we właściwy sposób. A nauczając, staraj się trafiać do serc słuchaczy. W robieniu postępów pomoże ci proszenie doświadczonych starszych o rady, a potem wprowadzanie ich w życie (1 Tym. 5:17). Starsi muszą umieć zachęcać braci i siostry. Jednak czasem może też być konieczne udzielenie komuś rady, a nawet upomnienia. Tak czy inaczej, starsi zawsze muszą być życzliwi. Jeśli jesteś łagodny i życzliwy i opierasz swoje nauczanie na Słowie Bożym, to naśladujesz Wielkiego Nauczyciela, Jezusa, i sam będziesz skutecznie nauczał (Mat. 11:28-30; 2 Tym. 2:24). w24.11 s. 24, ak. 16

Oddajemy Jehowie chwałę tym, co o Nim mówimy. Słudzy Jehowy są zachęcani: „Śpiewajcie Jehowie, wysławiajcie Jego imię. (...) Głoście dobrą nowinę o wybawieniu, które On zapewnia. Opowiadajcie wśród narodów o Jego chwale” (Ps. 96:1-3). Wszystko to są sposoby przynoszenia chwały Jehowie naszymi słowami (Dzieje 4:29). Możemy też oddawać Jehowie chwałę tym, co mamy wartościowego. Słudzy Jehowy zawsze oddawali Mu chwałę, ofiarując dobra materialne (Prz. 3:9). Na przykład Izraelici składali dary na budowę i utrzymanie świątyni (2 Król. 12:4, 5; 1 Kron. 29:3-9). Niektórzy uczniowie Jezusa wspierali jego i apostołów, „korzystając ze swoich środków” (Łuk. 8:1-3). Pierwsi chrześcijanie organizowali pomoc materialną dla swoich współwyznawców (Dzieje 11:27-29). Obecnie również możemy oddawać Jehowie chwałę, składając dobrowolne datki. w25.01 s. 4, ak. 8; s. 5, ak. 11

Co pomogło Korneliuszowi przyjąć chrzest? Z Biblii dowiadujemy się, że Korneliusz „wraz ze wszystkimi swoimi domownikami bał się Boga”. Często też się do Niego modlił (Dzieje 10:2). Kiedy Piotr przekazał mu dobrą nowinę, on i jego rodzina uwierzyli w Chrystusa i od razu przyjęli chrzest (Dzieje 10:47, 48). Korneliusz bez wątpienia był gotowy dokonać wszelkich zmian, żeby razem z rodziną móc wielbić Jehowę (Joz. 24:15; Dzieje 10:24, 33). Korneliusz, podobnie jak Saul, nie pozwolił, żeby pozycja powstrzymała go przed przyłączeniem się do chrześcijan. A jak jest w twoim wypadku? Czy przyjęcie chrztu będzie od ciebie wymagać dokonania dużych zmian? Jeśli tak, to Jehowa ci w tym pomoże. Pobłogosławi twoim zdecydowanym działaniom, żeby służyć Mu w zgodzie z zasadami biblijnymi. w25.03 s. 5, ak. 12, 13

Jeśli słyszysz negatywne informacje na temat naszej organizacji albo braci sprawujących przewodnictwo, nie zapominaj, jak wrogowie Boga traktowali Jezusa i jego naśladowców w I wieku. Dzisiaj słudzy Jehowy również są prześladowani i oczerniani — dokładnie tak, jak to przepowiedziano w Biblii (Mat. 5:11, 12). Nie damy się zwieść takim kłamstwom, jeśli pamiętamy, kto jest ich źródłem, i podejmiemy szybkie działania. O jakie działania chodzi? Odrzucaj fałszywe doniesienia. Apostoł Paweł podał jasną radę, co powinniśmy zrobić, jeśli zetkniemy się z fałszywymi doniesieniami. Powiedział Tymoteuszowi, żeby „nakazał pewnym ludziom, by (...) nie zwracali uwagi na fałszywe opowieści”, a także by sam ‛odrzucał fałszywe opowieści’ (1 Tym. 1:3, 4). Odrzucamy kłamliwe doniesienia, bo rozumiemy, skąd one pochodzą. Trzymamy się „wzoru zdrowych słów” (2 Tym. 1:13). w24.04 s. 11, ak. 16; s. 13, ak. 17

Pozostawaj w jedności z lojalnymi sługami Jehowy. Bóg chce, żebyśmy wielbili Go w jedności. Pozostaniemy zjednoczeni, dopóki mocno trzymamy się prawdy. Osoby rozpowszechniające informacje, które są z nią sprzeczne, powodują w zborze podziały, dlatego Bóg radzi nam ich unikać. W przeciwnym wypadku sami moglibyśmy dać się zwieść (Rzym. 16:17). Kiedy potrafimy odróżnić prawdę od fałszu i mocno się jej trzymamy, pozostajemy bezpieczni i zdrowi pod względem duchowym (Efez. 4:15, 16). Nie damy się zwieść fałszywym naukom i propagandzie Szatana, a w czasie wielkiego ucisku znajdziemy się pod troskliwą opieką Jehowy. Dalej mocno trzymajmy się prawdy, ‛a Bóg pokoju będzie z nami’ (Filip. 4:8, 9). w24.07 s. 13, ak. 16, 17

Jezus poświęcał najwięcej uwagi ludziom, którzy byli przytłoczeni swoim grzesznym stanem, i zachęcał ich, żeby zostali jego naśladowcami. Wiedział, że grzech jest przyczyną wszystkich problemów ludzkości. Dlatego starał się pomagać osobom, które były znane z grzesznego postępowania. Pewnego razu powiedział: „Zdrowi nie potrzebują lekarza, tylko chorzy”. Dodał też: „Nie przyszedłem wezwać prawych, tylko grzeszników” (Mat. 9:12, 13). Jezus postępował zgodnie z tym, czego uczył. Kiedy pewna kobieta umyła mu stopy swoimi łzami, łagodnie się do niej odezwał i przebaczył jej grzechy (Łuk. 7:37-50). Przekazał ważne prawdy Samarytance przy studni, chociaż wiedział, że prowadzi się ona niemoralnie (Jana 4:7, 17-19, 25, 26). Bóg dał nawet Jezusowi moc odwracania najgorszego skutku grzechu, czyli śmierci. Potrafił on wskrzeszać ludzi — mężczyzn i kobiety, dzieci oraz dorosłych (Mat. 11:5). w24.08 s. 4, ak. 9, 10

Jak Jehowa wywyższy swoje imię w niedalekiej przyszłości? Zaprowadzając na ziemi sprawiedliwość. Już wkrótce zniszczy Babilon Wielki za to, że zniesławia Jego imię (Obj. 17:5, 16; 19:1, 2). Część osób, które będą to obserwować, być może przyłączy się do nas w prawdziwym wielbieniu. Na koniec Jehowa zniszczy cały świat Szatana w Armagedonie i usunie wszystkich, którzy Mu się sprzeciwiają i okrywają Jego imię hańbą. Ocali jednak tych, którzy Go kochają, są Mu posłuszni i przynoszą Mu chwałę (Marka 8:38; 2 Tes. 1:6-10). Po ostatecznej próbie, która nastąpi po zakończeniu Tysiącletniego Panowania Chrystusa, Jehowa całkowicie uświęci swoje imię (Obj. 20:7-10). Wtedy „wiedza o chwale Jehowy napełni ziemię, jak wody wypełniają morze” (Hab. 2:14). W przyszłości wszyscy będą oddawać Jehowie chwałę, na którą zasługuje. To będą wspaniałe czasy! w25.01 ss. 6, 7, ak. 15, 16

Co mogło pomóc chrześcijanom w Judei przetrwać sprzeciw? Apostoł Paweł wiedział, że powinni mieć właściwe spojrzenie na próby. Wyjaśnił, że Bóg może je dopuszczać jako element ich chrześcijańskiego szkolenia. Dzięki temu szkoleniu mogli rozwinąć i udoskonalić ważne chrześcijańskie przymioty. Skupienie się na pozytywnych rezultatach prób mogło im pomóc wytrwale je znosić (Hebr. 12:11). Paweł zachęcił chrześcijan w Judei, żeby byli wytrwali i nie poddawali się w próbach. Mógł udzielić im na ten temat dobrych rad. Jako dawny prześladowca chrześcijan wiedział, przez co przeszli. Z drugiej strony dobrze wiedział, jak przetrwać prześladowania. Przecież po zostaniu chrześcijaninem też doświadczył różnych form sprzeciwu (2 Kor. 11:23-25). w24.09 ss. 12, 13, ak. 16, 17

Z każdym dniem nasza służba jest coraz bardziej pilna. Dlaczego? Bo pozostało już niewiele czasu. Pomyślmy o słowach Jezusa zapisanych w Ewangelii według Marka 13:10, które dotyczą działalności głoszenia w dniach ostatnich. Jak czytamy w równoległym sprawozdaniu Mateusza, Jezus powiedział, że dobra nowina będzie głoszona po całej ziemi, zanim nadejdzie „koniec” (Mat. 24:14). Określenie to odnosi się do całkowitego zniszczenia niegodziwego świata Szatana. Jehowa wyznaczył „dzień i godzinę” wydarzeń, które mają się wkrótce rozegrać (Mat. 24:36; Dzieje 1:7). Z każdym dniem coraz bardziej się do nich zbliżamy (Rzym. 13:11). Do tego czasu musimy dalej głosić — aż nadejdzie koniec. Warto zastanowić się nad ważnym pytaniem: Dlaczego głosimy dobrą nowinę? Krótko mówiąc, do głoszenia pobudza nas miłość. Wszystko, co robimy w służbie, świadczy o miłości — miłości do prawdy, do ludzi, a przede wszystkim do Jehowy i Jego imienia. w24.05 ss. 14, 15, ak. 2, 3

Rodzice, zachęcajcie dziecko do rozmyślania o przyrodzie. Gdy spacerujecie po malowniczej okolicy albo pracujecie w ogrodzie, zwróćcie uwagę dziecka na intrygujące wzory, które często powtarzają się w przyrodzie. Pomóżcie mu dostrzec, że świadczą one o inteligencji i mądrości ich Projektanta. Na przykład naukowcy przez wiele lat analizowali występujące w naturze wzory spiralne. Biofizyk Nicola Fameli wyjaśnia, że w niektórych takich wzorach spirale wykazują pewną zależność — ich liczba należy do tak zwanego ciągu Fibonacciego. Wzory spiralne można zaobserwować w wielu miejscach, na przykład w kształcie niektórych galaktyk czy muszli łodzika albo układzie liści roślin czy nasion na tarczy słonecznika. w24.12 s. 16, ak. 7

Mojżesz, Dawid i Jan żyli w innych czasach i odmiennych warunkach niż my. Ale mamy z nimi wiele wspólnego. Tak jak oni służymy prawdziwemu Bogu Jehowie, modlimy się do Niego, polegamy na Nim i zabiegamy o Jego kierownictwo. I my również jesteśmy przekonani, że Jehowa szczodrze błogosławi tym, którzy są Mu posłuszni. Stosujmy się do rad tych starszych wiekiem sług Bożych i bądźmy posłuszni przykazaniom Jehowy. Dzięki temu we wszystkim, co robimy, odniesiemy prawdziwy sukces i zyskamy życie wieczne! Będziemy też czerpać radość z tego, że podobamy się naszemu niebiańskiemu Ojcu, który spełni swoje obietnice w sposób przekraczający nasze najśmielsze oczekiwania (Efez. 3:20). w24.11 s. 13, ak. 20, 21

W I wieku n.e. niektórzy bracia byli mianowani sługami pomocniczymi (1 Tym. 3:8). Przypuszczalnie to właśnie o nich apostoł Paweł napisał, że „wyświadczają pomocne usługi”. Najwyraźniej udzielali starszym praktycznej pomocy, żeby mogli oni skupić się na nauczaniu i pracy pasterskiej. Być może tworzyli kopie natchnionych Pism albo pozyskiwali potrzebne do tego materiały. Pomyśl o zadaniach, które wykonują słudzy pomocniczy w twoim zborze (1 Piotra 4:10). Mogą na przykład zajmować się księgowością albo terenami, zamawiać literaturę i udostępniać ją głosicielom, obsługiwać sprzęt audio i wideo, usługiwać jako porządkowi albo pomagać w konserwacji Sali Królestwa. Wszystkie te zadania są niezbędne, żeby zbór właściwie funkcjonował (1 Kor. 14:40). w24.10 s. 19, ak. 4, 5

Jeśli pamiętamy, że Jehowa jest żywym Bogiem i że zawsze jest gotowy nam pomóc, to będziemy w stanie przetrwać każdą próbę — zarówno małą, jak i wielką. Przecież On jest wszechmocny i może dać nam siły potrzebne do wytrwania. Mamy wszelkie powody, żeby odważnie stawiać czoła trudnościom. Kiedy doświadczamy wsparcia Jehowy w mniejszych próbach, nabieramy przekonania, że udzieli nam go również w tych większych. Pomyślmy o dwóch przeżyciach króla Dawida, które pogłębiły jego zaufanie do Jehowy. Pewnego razu, kiedy był młodym pasterzem, owce jego ojca zaatakował niedźwiedź, a innym razem lew. W obu sytuacjach Dawid odważnie ruszył w pościg i uratował owce. Ale nie przypisał za to zasług sobie. Wiedział, że był z nim Jehowa (1 Sam. 17:34-37). Dzięki rozmyślaniu o tych przeżyciach nabrał przekonania, że żywy Bóg doda mu sił również w przyszłości. w24.06 s. 21, ak. 5, 6

Przypuśćmy, że zostałeś zaproszony na spotkanie towarzyskie. Czy powinieneś na nie pójść? Jeśli nie znasz organizatora albo nie wiesz, co będzie się tam działo, to powinieneś poszukać odpowiedzi na takie pytania, jak: „Gdzie i kiedy odbędzie się to spotkanie? Ile będzie na nim osób? Kto będzie je nadzorował? Kto jest zaproszony? Jaki będzie program? Czy będzie podawany alkohol?”. Odpowiedzi na te pytania pomogą ci podjąć mądrą decyzję. Gdy już ustalisz fakty, przemyśl dokładnie całą sytuację. Na przykład co, jeśli się dowiesz, że niektórzy goście nie szanują zasad biblijnych albo że alkohol będzie serwowany bez nadzoru? Czy nie ma obawy, że ta impreza wymknie się spod kontroli i przerodzi w ‛dziką zabawę’? (1 Piotra 4:3). Kiedy dokładnie przeanalizujesz fakty, będziesz na dobrej drodze do podjęcia właściwej decyzji. w25.01 s. 15, ak. 4, 5

Jehowa używa obrazów słownych, żeby pomóc nam zrozumieć, w jaki sposób dzięki okupowi usuwa nasze grzechy. Usunięcie z tkaniny szkarłatnych czy karmazynowych plam jest niezwykle trudne. Za pomocą tego obrazu słownego Jehowa upewnia nas, że nasze grzechy mogą zostać zmyte tak dokładnie, że nie będzie po nich śladu. Grzechy można również porównać do długów (Mat. 18:32-35). To tak, jakbyśmy z każdym grzechem coraz bardziej się w nich pogrążali. Jesteśmy winni Jehowie ogromną sumę! Ale kiedy On nam przebacza, niejako anuluje cały dług, który w przeciwnym razie należałoby wyegzekwować. Za grzechy, które odpuszcza, nie żąda zapłaty. To pokrzepiające porównanie świetnie ilustruje, jaką ulgę czujemy, kiedy Jehowa nam przebacza! w25.02 ss. 9, 10, ak. 9, 10

Starzejący się rodzice mogą potrzebować praktycznej pomocy i wiele dzieci z radością im jej udziela (1 Tym. 5:4). Ale rodzice, którzy ufają Jehowie, rozumieją, że największą radość da im wychowywanie dzieci nie po to, żeby później wspierały ich finansowo, ale tak, by zostały sługami Jehowy (3 Jana 4). Rodzice — gdy przygotowujecie dzieci do tego, by umiały zadbać o swoje utrzymanie, własnym przykładem uczcie je zaufania do Jehowy. Kiedy są jeszcze małe, pokazujcie im wartość ciężkiej pracy (Prz. 29:21; Efez. 4:28). A kiedy dorastają, zachęcajcie je, by przykładały się do zajęć w szkole. Poszukajcie odpowiednich zasad biblijnych, a potem pomóżcie dzieciom podjąć mądrą decyzję dotyczącą wykształcenia. Waszym celem powinno być przygotowanie ich do tego, żeby potrafiły się utrzymać oraz żeby miały jak najpełniejszy udział w służbie dla Jehowy. w25.03 ss. 30, 31, ak. 15, 16

W 65 rozdziale Księgi Izajasza Jehowa opisał, czego będą zaznawać mieszkańcy raju duchowego. Pierwsze spełnienie proroctwo to miało w 537 roku p.n.e. Żydzi, którzy okazali skruchę, wrócili wtedy z niewoli w Babilonie do swojego rodzinnego kraju. Jehowa im pobłogosławił i pomógł przywrócić piękno zniszczonej Jerozolimie, a także odbudować świątynię, będącą w Izraelu ośrodkiem czystego wielbienia (Izaj. 51:11; Zach. 8:3). Po raz drugi to proroctwo zaczęło się spełniać w roku 1919, kiedy to nowożytni słudzy Jehowy wyszli z niewoli Babilonu Wielkiego. Raj duchowy zaczął wtedy rozprzestrzeniać się na całą ziemię. Gorliwi głosiciele Królestwa założyli wiele zborów i wydawali duchowy plon. Mężczyźni i kobiety, którzy wcześniej przejawiali zwierzęce cechy osobowości, włożyli na siebie „nową osobowość, stworzoną w zgodzie z wolą Bożą”. w24.04 ss. 20, 21, ak. 3, 4

W niektórych krajach to rodzice albo inni dorośli wybierają współmałżonka dla krewnego w stanie wolnym. W innych miejscach rodzina albo przyjaciele szukają dla takiej osoby potencjalnego partnera, a potem zapoznają ich ze sobą, żeby mogli sami zdecydować, czy chcą podtrzymywać znajomość. Gdy zostaniesz poproszony o taką pomoc, bierz pod uwagę zdanie i potrzeby obu stron. Jeśli myślisz, że ktoś może być dla twojego przyjaciela lub krewnego dobrym współmałżonkiem, postaraj się jak najwięcej dowiedzieć o jego osobowości, charakterze i przede wszystkim o jego usposobieniu duchowym. Bliska więź z Jehową jest znacznie ważniejsza niż pieniądze, wykształcenie czy status społeczny. Pamiętaj jednak, że ostateczna decyzja o małżeństwie należy do brata i siostry w stanie wolnym. w24.05 s. 23, ak. 11

Możemy wspierać osoby, które się ze sobą spotykają, kiedy zwracamy uwagę na to, co mówimy. Czasem musimy nad sobą zapanować (Prz. 12:18). Na przykład moglibyśmy mieć wielką ochotę powiedzieć innym, że dwie osoby zaczęły się spotykać, ale one być może wolałyby poinformować o tym osobiście. Nie powinniśmy o nich plotkować ani krytykować ich za osobiste decyzje (Prz. 20:19; Rzym. 14:10; 1 Tes. 4:11). Niestosowne byłyby też komentarze albo pytania sugerujące, czy powinny się pobrać, czy nie. A co, jeśli para postanawia się rozstać? Nie powinniśmy się w to wtrącać ani obwiniać którejś ze stron (1 Piotra 4:15). Gdy dwie osoby się rozstają, niekoniecznie oznacza to, że coś poszło nie tak. Zwykle oznacza po prostu, że okres poznawania się spełnił swój cel i podjęli oni dobrą dla nich decyzję. Oczywiście ta decyzja mogła wywołać emocjonalny ból. Powinniśmy więc dalej wspierać takie osoby. w24.05 s. 31, ak. 15, 16

Jedną z najbardziej przygnębiających prób jest to, gdy członek rodziny albo bliski przyjaciel porzuca Jehowę (Ps. 78:40). Im silniejsza więź łączy nas z taką osobą, tym trudniej jest pogodzić się z sytuacją. Jeśli czegoś takiego doświadczyłeś, sił może dodać ci przykład lojalności Cadoka. Pozostał on lojalny wobec Jehowy, gdy jego bliski współpracownik Abiatar postąpił nielojalnie. Wydarzyło się to krótko przed śmiercią Dawida, gdy Adoniasz próbował przejąć tron, który Jehowa obiecał Salomonowi (1 Kron. 22:9, 10). Abiatar postanowił poprzeć buntownika (1 Król. 1:5-8). W ten sposób okazał się nielojalny nie tylko wobec Dawida i Cadoka, z którym przez dziesiątki lat współpracował w służbie kapłańskiej, ale też wobec Jehowy! (2 Sam. 8:17; 15:29; 19:11-14). w24.07 s. 6, ak. 14, 15

Możemy być przekonani, że walka z pokusami jest warta wszelkich wysiłków. „Tymczasowa przyjemność z grzechu” nie może się równać ze szczęściem, które daje trzymanie się zasad Jehowy (Hebr. 11:25; Ps. 19:8). Jest tak dlatego, że zostaliśmy stworzeni do życia zgodnego z Jego normami (Rodz. 1:27). Jeśli jesteśmy Mu posłuszni, cieszymy się czystym sumieniem, a w przyszłości otrzymamy życie wieczne (1 Tym. 6:12; 2 Tym. 1:3; Judy 20, 21). To prawda, że „ciało jest słabe” (Mat. 26:41). Ale to nie znaczy, że jesteśmy bezradni. Jehowa jest gotów nas wspierać (2 Kor. 4:7 i przypis). Zwróćmy jednak uwagę, że Bóg udziela „mocy wykraczającej poza to, co normalne”. Oznacza to, że najpierw musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, żeby opierać się pokusom. Jehowa odpowie na nasze modlitwy i doda nam niezbędnych sił (1 Kor. 10:13). Z Jego pomocą na pewno uda nam się chronić przed pokusami. w24.07 s. 19, ak. 19-21

Apostoł Paweł skierował słowa z dzisiejszego tekstu dziennego do Tymoteusza, który też był starszym zboru. Udzielił mu wskazówki, jak należy postępować z „tymi, którzy trwają w grzechu”. Napisał, że grzesznik powinien być upomniany „na oczach wszystkich”. Czy miał na myśli, że zawsze miał się o tym dowiedzieć cały zbór? Niekoniecznie. Chodziło mu raczej o wszystkie osoby, które wiedziały o tym, co się stało. W niektórych wypadkach mogli to być jedynie naoczni świadkowie albo ci, którym ten ktoś się zwierzył. Starsi mieli dyskretnie powiadomić ich, że zajęli się tą sprawą i udzielili grzesznikowi skorygowania. W niektórych wypadkach czyjeś złe postępowanie stało się znane w całym zborze albo zapewne stanie się znane z czasem. W takich sytuacjach określenie „wszyscy”, którego użył Paweł, obejmuje cały zbór. Jeden ze starszych ogłosi więc w zborze, że brat czy siostra zostali upomniani. Dlaczego? Paweł wyjaśnił: „Jako ostrzeżenie dla innych”. w24.08 ss. 23, 24, ak. 16, 17

Musimy aż do samego końca wysilać się w służbie dla Jehowy. Jeśli pomazańcy chcą otrzymać swoją niebiańską nagrodę, to muszą do końca zachowywać czujność (Mat. 24:40). Już nie mogą się doczekać, kiedy zostaną „zebrani, by być razem” z Jezusem w niebie. Po Armagedonie wezmą udział w „zaślubinach Baranka” jako obiecana mu „żona” (2 Tes. 2:1). Chociaż czas sądu szybko nadchodzi, nie mamy powodu się bać. Jeżeli pozostaniemy wierni, nasz kochający niebiański Ojciec udzieli nam „niezwykłej siły”, żebyśmy „zdołali (...) stanąć przed Synem Człowieczym” — żebyśmy zostali przez niego przychylnie osądzeni (2 Kor. 4:7; Łuk. 21:36). Jeśli słuchamy ostrzeżeń zawartych w przypowieściach Jezusa, to bez względu na to, czy mamy nadzieję żyć w niebie, czy na ziemi, będziemy podobać się Jehowie. Dzięki Jego niezasłużonej życzliwości nasze imiona pozostaną „w księdze życia” (Obj. 3:5; Dan. 12:1). w24.09 ss. 24, 25, ak. 19, 20

Dzięki Słowu Bożemu możesz zaznać spokoju umysłu. W jaki sposób? Rozmyślaj o wartości skarbów w niebie, które już zgromadziłeś, i porównaj to z wartością rzeczy, o które zabiegają dzisiaj ludzie. Dla nich najważniejsze mogą być ich osiągnięcia w tym świecie, bo nie spodziewają się niczego lepszego w przyszłości. Ale tobie Jehowa obiecuje błogosławieństwa, które przekroczą twoje najśmielsze oczekiwania (Ps. 145:16). Zastanów się też: Czy możesz mieć pewność, jak potoczyłoby się twoje życie, gdybyś podjął inne decyzje? Jedno jest pewne: Tym, którzy opierają swoje decyzje na miłości do Boga i bliźnich, nigdy nie brakuje niczego potrzebnego do szczęścia. w24.10 s. 27, ak. 12, 13