Luty

Bracia, którzy odznaczają się pięknymi chrześcijańskimi przymiotami, są dla zboru skarbem. Człowiek rozsądny krzewi pokój. Jeśli chcesz być uważany za kogoś takiego, słuchaj innych i bądź otwarty na ich punkt widzenia. Na spotkaniach grona starszych popieraj decyzje większości, jeśli są one zgodne z prawami i zasadami biblijnymi. Nie upieraj się przy swoim zdaniu. Zasięgaj opinii wielu doradców (Rodz. 13:8, 9; Prz. 15:22). Zamiast być szorstkim i nieustępliwym, okazuj łagodność i takt. Jako człowiek „usposobiony pokojowo”, wykazuj inicjatywę, żeby przywracać pokój, również w napiętych sytuacjach (Jak. 3:17, 18). Twoje życzliwe słowa mogą uspokajać innych, nawet przeciwników (Sędz. 8:1-3; Prz. 25:15; Mat. 5:23, 24). w24.11 s. 23, ak. 13

Chociaż Jezus oddał życie „raz na zawsze”, to nadal zdobywa się dla nas na poświęcenia (Rzym. 6:10). Dlaczego możemy tak powiedzieć? Wciąż wiele robi, żebyśmy odnosili korzyści z ofiary okupu. Zastanówmy się, czym się zajmuje. Jest Królem, Arcykapłanem i głową zboru (1 Kor. 15:25; Efez. 5:23; Hebr. 2:17). Nadzoruje zbieranie pomazańców oraz wielkiej rzeszy — zadanie, które będzie trwać aż do końca wielkiego ucisku (Mat. 25:32). Dba również o to, żeby w dniach ostatnich jego wierni naśladowcy byli dobrze odżywieni duchowo (Mat. 24:45). A w czasie Tysiącletniego Panowania dalej będzie troszczył się o naszą pomyślność. Rzeczywiście, poświęcił się dla nas całkowicie. Jest bezcennym darem od Jehowy! w25.01 s. 24, ak. 12

Kiedy Jehowa przebacza, robi to całkowicie i trwale. Dzięki temu możemy mieć z Nim dobre relacje. Jednocześnie chcemy pamiętać, że Jego przebaczenie to dar. Wynika on z miłości i niezasłużonej życzliwości, jakie Jehowa okazuje niedoskonałym ludziom. Nie jest więc czymś, czego mamy prawo wymagać. Wszyscy powinniśmy być bardzo wdzięczni Jehowie za to, że ‛naprawdę przebacza’! (Ps. 130:4; Rzym. 4:8). Jednak to, czy otrzymamy Jego przebaczenie, zależy od czegoś bardzo ważnego. Jezus tak to wyjaśnił: „Jeśli nie przebaczycie ludziom ich przewinień, to również wasz Ojciec nie przebaczy waszych” (Mat. 6:14, 15). Musimy więc naśladować Jehowę i przebaczać innym. w25.02 s. 13, ak. 18, 19

Pomyślmy o mieszkańcach Sodomy i Gomory. Wśród nich mieszkał prawy Lot. Ale czy im wszystkim głosił? Tego nie wiemy. Bez wątpienia ci ludzie byli niegodziwi, ale czy wiedzieli, co jest dobre, a co złe? Jak pamiętamy, mężczyźni z Sodomy chcieli zgwałcić przebywających u Lota gości. Biblia mówi, że w tym tłumie byli nawet chłopcy (Rodz. 19:4; 2 Piotra 2:7). Czy możemy twierdzić, że miłosierny Bóg, Jehowa, skazał ich wszystkich na śmierć bez widoków na zmartwychwstanie? Faktem jest, że w tym mieście nie znalazło się nawet 10 prawych (Rodz. 18:32). Dlatego Jehowa słusznie pociągnął tych ludzi do odpowiedzialności. Ale czy to oznacza, że „zmartwychwstanie (...) nieprawych” nie obejmie nikogo z nich? Nie możemy tego powiedzieć z całą pewnością. w24.05 s. 2, ak. 3; s. 3, ak. 8

Z powodu zmieniających się warunków ekonomicznych niektórzy podjęli pracę, która wiązała się z zamieszkaniem z dala od rodziny. Jednak wielu z nich przekonało się, że nie była to mądra decyzja. Zanim przyjmiemy jakąś pracę, powinniśmy wziąć pod uwagę nie tylko korzyści finansowe, ale też koszty duchowe (Łuk. 14:28). Zastanów się: „Jak rozłąka ze współmałżonkiem wpłynie na nasze małżeństwo? Czy będę mógł korzystać ze wszystkich zebrań, brać udział w służbie i spędzać czas ze współwyznawcami?”. Jeśli masz dzieci, powinieneś zadać sobie jeszcze jedno ważne pytanie: „Czy będę w stanie wychowywać dzieci ‛w karności i pouczać je zgodnie z zasadami Jehowy’?” (Efez. 6:4). Podejmując decyzję, kieruj się Bożym sposobem myślenia, a nie poglądami rodziny lub znajomych, którzy nie szanują zasad Jehowy. w25.03 s. 29, ak. 12

Chrześcijanin, który ciągle jest niedojrzały, może łatwo dać się oszukać wskutek „podstępu” i „przebiegłych matactw”, a także teorii spiskowych i poglądów odstępców. Może być skłonny do zazdrości, wywoływania konfliktów, obrażania się lub ulegania pokusie (1 Kor. 3:3). Biblia przyrównuje rozwój duchowy do rozwoju fizycznego (Efez. 4:15). Dziecku brakuje rozeznania i potrzebuje ono nadzoru. Zilustrujmy to przykładem. Mama może poprosić swoją córeczkę, żeby przechodząc przez ulicę, trzymała ją za rękę. Ale gdy dziewczynka dorasta, mama może puścić ją samą. Nadal jednak przypomina jej, żeby uważała na samochody. A gdy córka dorośnie, to sama o tym pamięta. Podobnie kiedy chrześcijanie stają się dojrzali, biorą pod uwagę zasady biblijne, żeby zrozumieć pogląd Jehowy na daną sprawę, a następnie się do tego stosują. w24.04 s. 3, ak. 5, 6

Przez pewien czas grono przyjaciół Jehowy było ograniczone do tych, którzy żyli z Nim w niebie. Potem powiększył On swój namiot, żeby objął też ludzi na ziemi. Z czasem znaleźli się w nim między innymi Henoch, Noe, Abraham i Hiob. Ci wierni słudzy Jehowy zostali opisani jako Jego przyjaciele — ci, którzy ‛chodzili z prawdziwym Bogiem’ (Rodz. 5:24; 6:9; Hioba 29:4; Izaj. 41:8). Na przestrzeni wieków Jehowa zapraszał różne osoby, żeby były Jego gośćmi (Ezech. 37:26, 27). Na przykład z proroctwa Ezechiela dowiadujemy się, że Bogu bardzo zależy na tym, żeby Jego lojalni słudzy mieli z Nim przyjacielskie relacje. Obiecał, że zawrze z nimi „przymierze pokoju”. Proroctwo to dotyczyło czasu, gdy ludzie mający nadzieję niebiańską oraz ci z nadzieją ziemską będą tworzyć „jedną trzodę” w symbolicznym namiocie Jehowy (Jana 10:16). Spełnia się ono właśnie teraz! w24.06 s. 2, ak. 2, 4; s. 3, ak. 5

Jako słudzy Jehowy całym sercem popieramy Królestwo Boże (Mat. 6:33). Ale często potrzebujemy do tego odwagi. Na przykład jest ona niezbędna, żeby żyć zgodnie z zasadami Jehowy i głosić dobrą nowinę. Odwaga jest też potrzebna, by w tym coraz bardziej podzielonym świecie zachowywać neutralność (Jana 18:36). Ponieważ słudzy Jehowy nie angażują się w politykę ani nie popierają działań militarnych, wielu z nich ponosi straty finansowe, pada ofiarą przemocy lub trafia do więzienia. Możemy nabrać sił i odwagi, kiedy będziemy brać wzór z osób, które zdecydowanie popierały władzę Jehowy. Na przykład nasz Król, Chrystus Jezus, stanowczo odrzucił propozycję wejścia w skład systemu politycznego podległego Szatanowi (Mat. 4:8-11; Jana 6:14, 15). Zawsze ufał, że Jehowa będzie dodawał mu sił. w24.07 s. 3, ak. 4; s. 4, ak. 7

Jehowa zadbał o to, żeby ta relacja znalazła się w Biblii dla naszego pożytku. Pomaga nam ona zrozumieć, dlaczego Jehowa tak bardzo nienawidzi grzechu. Niszczy on relacje, jakie mamy z naszym Ojcem, i prowadzi do śmierci (Izaj. 59:2). To właśnie dlatego Szatan — zbuntowany anioł, który wywołał te problemy — kocha grzech i skłania do niego innych. Być może myślał sobie, że w Edenie odniósł ogromne zwycięstwo. Ale nie rozumiał, jak pełnym miłości Bogiem jest Jehowa. On nigdy nie zmienił swojego zamierzenia wobec potomków Adama i Ewy. Kocha ludzi, więc od razu dał im nadzieję (Rzym. 8:20, 21). Wiedział, że niektórzy postanowią okazywać Mu miłość i że będą szukać Jego pomocy w walce z grzechem. Jako ich Ojciec i Stwórca sprawił, że mogą się do Niego przybliżyć i zostać uwolnieni od grzechu. w24.08 s. 3, ak. 3, 4

Słudzy Jehowy na ogół są bardzo zajęci. Pracujemy zawodowo, żeby utrzymać siebie i swoich bliskich (1 Tym. 5:8). Wielu chrześcijan opiekuje się chorymi lub sędziwymi członkami rodziny. A wszyscy musimy dbać o własne zdrowie, co też zabiera czas. Oprócz tych obowiązków mamy rozmaite zadania w zborze. Najważniejszym z nich jest gorliwe głoszenie dobrej nowiny. Czytanie Biblii to coś, co dla chrześcijan „naprawdę się liczy”, dlatego musimy traktować je priorytetowo. O szczęśliwym człowieku psalmista powiedział: „Rozkoszuje się prawem Jehowy i uważnie je czyta dniem i nocą” (Ps. 1:1, 2). Wyraźnie więc widać, że na czytanie Słowa Bożego trzeba rezerwować czas. Kiedy jest na to najlepsza pora? Odpowiedzi mogą być różne. Ale najważniejsze, żeby wybrać najlepszy czas dla siebie i czytać regularnie. w24.09 s. 3, ak. 5, 6

Czy dojrzały chrześcijanin kiedykolwiek potrzebuje pomocy innych? Tak. Dojrzałe osoby czasami mogą o nią poprosić. Ktoś niedojrzały może oczekiwać, że inni będą mówili mu, co ma robić, lub że będą podejmowali decyzje za niego. Natomiast dojrzały chrześcijanin będzie czerpał z mądrości i doświadczenia innych, jednocześnie pamiętając, że sam „poniesie swój własny ciężar”. Tak jak dorośli różnią się wyglądem fizycznym, tak dojrzali chrześcijanie różnią się duchowymi cechami, takimi jak mądrość, odwaga, szczodrość i empatia. Dlatego dwóch dojrzałych chrześcijan w podobnej sytuacji może dojść do odmiennych wniosków — w obu wypadkach zgodnych z Biblią. Dotyczy to zwłaszcza kwestii pozostawionych sumieniu. Gdy o tym pamiętają, nie będą się nawzajem osądzać z powodu tych różnic. Postarają się raczej zachować jedność (Rzym. 14:10; 1 Kor. 1:10). w24.04 s. 4, ak. 7, 8

Co możesz zrobić, jeśli masz niskie poczucie własnej wartości? Czytaj fragmenty biblijne, które upewniają cię, że jesteś cenny dla Jehowy, i nad nimi rozmyślaj. Być może nie udało ci się osiągnąć jakiegoś celu albo jesteś zniechęcony, bo nie możesz robić tyle, co inni. Jeśli tak, to nie oceniaj się surowo. Jehowa ma realistyczne oczekiwania (Ps. 103:13, 14). Jeżeli zostałeś kiedyś skrzywdzony lub wykorzystany, nie obwiniaj się o to. Niczym sobie na to nie zasłużyłeś! Pamiętaj, że Jehowa pociąga do odpowiedzialności krzywdzicieli, a nie ich ofiary (1 Piotra 3:12). Nigdy nie wątp, że Jehowa może się tobą posługiwać do pomagania innym. Powierzył ci zaszczyt bycia jego współpracownikiem w działalności głoszenia (1 Kor. 3:9). Twoje przeżycia mogły nauczyć cię empatii i wnikliwości wobec drugich. Możesz dla nich wiele zrobić. w24.10 ss. 7, 8, ak. 6, 7

Jehowa bardzo interesuje się tym, jak jesteśmy traktowani. On „kocha sprawiedliwość” (Ps. 37:28). Jezus zapewnił, że Jehowa ‛dopilnuje, żeby szybko została nam oddana sprawiedliwość’. Już niedługo całkowicie usunie On niesprawiedliwość i zrekompensuje nam wszystkie doznane krzywdy (Ps. 72:1, 2). Dopóki niesprawiedliwość istnieje, Jehowa pomaga nam sobie z nią radzić (2 Piotra 3:13). Uczy nas, jak unikać nierozsądnych działań, kiedy jej zaznamy. Na przykład zadbał o to, żeby w Biblii utrwalono, jak złe traktowanie znosił Jego doskonały Syn. Dał nam też na ten temat praktyczne rady. w24.11 ss. 2, 3, ak. 3, 4

To polecenie Jezusa wydawało się niemożliwe do spełnienia, bo w tłumie było około 5000 mężczyzn, a dodając kobiety i dzieci, mógł on liczyć jakieś 15 000 osób (Mat. 14:21). Andrzej powiedział: „Jest tu chłopczyk, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie małe ryby. Ale co to jest na tyle ludzi?” (Jana 6:9). Chleby jęczmienne były czymś powszechnym, a małe rybki zwykle jadano suszone i solone. Tak czy inaczej, to, co miał ten chłopiec, nie mogło zaspokoić potrzeb tylu ludzi. Jezus chciał okazać ludziom gościnność. Polecił im ułożyć się w grupach na trawie (Marka 6:39, 40; Jana 6:11-13). Następnie podziękował Ojcu za chleb i ryby. Było to bardzo stosowne, bo przecież wszelkie pożywienie pochodzi od Boga. Jak możemy brać przykład z Jezusa? Modląc się przed posiłkami. Później Jezus polecił rozdzielić żywność, a ludzie jedli i się nasycili. w24.12 ss. 2, 3, ak. 3, 4

Kiedy Jezus był na ziemi, oddawał chwałę Ojcu, przyznając, że to od Niego otrzymał moc dokonywania cudów (Marka 5:18-20). Oprócz tego przynosił Mu chwałę tym, co o Nim mówił i jak traktował innych. Gdy pewnego razu nauczał w synagodze, słuchała go kobieta od 18 lat nękana przez demona. Demon sprawił, że była zgięta w pół i nie mogła się wyprostować. Musiała bardzo cierpieć! Jezus jej współczuł, dlatego delikatnie zwrócił się do niej: „Uwalniam cię od twojej ułomności”. Potem włożył na nią ręce, a ona natychmiast się wyprostowała i „zaczęła wychwalać Boga”. Całkowicie odzyskała zdrowie i była za to ogromnie wdzięczna! (Łuk. 13:10-13). Miała wyjątkowy powód, żeby oddać chwałę Jehowie. My też mamy wiele powodów, żeby to robić. w25.01 ss. 2, 3, ak. 3, 4

Czy kiedykolwiek odzyskamy to, co stracili Adam i Ewa? Na własną rękę nigdy nam się to nie uda (Ps. 49:7-9). Gdybyśmy nie otrzymali pomocy, nie mielibyśmy żadnej nadziei na życie wieczne ani na zmartwychwstanie. Bylibyśmy w takiej samej sytuacji jak zwierzęta (Kazn. 3:19; 2 Piotra 2:12). Nasz kochający Ojciec, Jehowa, podarował nam coś, co pozwala spłacić dług, który odziedziczyliśmy po Adamie. Jezus tak to wyjaśnił: „Bóg tak bardzo kocha ludzi, że dał swojego jednorodzonego Syna, żeby nikt, kto w niego wierzy, nie zginął, ale mógł żyć wiecznie” (Jana 3:16). Poza tym ten dar umożliwił nam nawiązanie z Jehową bliskich relacji. Możemy odnieść korzyść z tego niezwykłego daru i uzyskać przebaczenie naszych grzechów. w25.02 s. 3, ak. 3-6

Co pomogło Saulowi przyjąć chrzest? Kiedy Jezus ukazał się Saulowi w wizji, ten stracił wzrok (Dzieje 9:3-9). Przez trzy dni pościł i na pewno dużo rozmyślał o tym, co się stało. Nabrał przekonania, że Jezus jest Mesjaszem i że jego naśladowcy wyznają religię prawdziwą. Z przykładu Saula możemy wyciągnąć pewne wnioski. Duma albo strach przed ludźmi mogłyby go powstrzymać od przyjęcia chrztu. Ale on na to nie pozwolił. Był gotowy zostać chrześcijaninem, chociaż wiedział, że będzie prześladowany (Dzieje 9:15, 16; 20:22, 23). Po chrzcie dalej ufał, że Jehowa będzie pomagał mu okazywać wytrwałość w różnych próbach (2 Kor. 4:7-10). Kiedy zostaniesz ochrzczonym Świadkiem Jehowy, ty również możesz spotkać się z różnymi próbami lub sprzeciwem. Ale możesz liczyć na pomoc. Jehowa Bóg i Jezus Chrystus zawsze będą cię wspierać (Filip. 4:13). w25.03 s. 4, ak. 8, 9

Czytanie Biblii to świetny cel. Ale żeby odnieść pełną korzyść z czytania Słowa Bożego, potrzeba czegoś więcej. Posłużmy się przykładem. Woda, często w postaci deszczu, jest niezbędna do życia. Ale jeśli w krótkim czasie spadnie zbyt dużo deszczu, gleba nie będzie w stanie go wchłonąć. Potrzeba czasu, żeby deszcz przeniknął głębiej, nawodnił rośliny i zapewnił im wzrost. Podobnie jest z czytaniem Biblii. Jeśli czytamy w pośpiechu — zbyt dużo w zbyt krótkim czasie — to nie jesteśmy w stanie przyswoić sobie tego materiału, zapamiętać go i wykorzystać w życiu (Jak. 1:24). Czy zdarza ci się czytać Biblię w zbyt szybkim tempie? Co powinieneś zrobić? Zwolnij. Postaraj się pomyśleć o tym, co właśnie przeczytałeś. Możesz na przykład postanowić, że poświęcisz na czytanie Biblii więcej czasu — żeby nie tylko zapoznać się z jakimś fragmentem, ale też się nad nim zastanowić. w24.09 s. 4, ak. 7-9

Kiedy starsi otrzymują wskazówki, powinni starannie się z nimi zapoznać, a potem zastosować się do nich najlepiej, jak potrafią. Takie wskazówki dotyczą nie tylko tego, jak przedstawiać punkty na zebraniach czy jak się modlić w imieniu zboru, ale też jak troszczyć się o owce Chrystusa. Gdy starsi trzymają się wskazówek organizacji, współwyznawcy będący pod ich opieką czują się bezpieczni i kochani. Kiedy starsi przekazują nam wskazówki, powinniśmy chętnie się do nich stosować. Dzięki temu łatwiej im jest sprawować w zborze przewodnictwo. Biblia zachęca nas, żebyśmy byli im posłuszni i ulegli (Hebr. 13:7, 17). Czasami może to nie być łatwe. Dlaczego? Bo starsi są niedoskonali. Jeśli jednak skupimy się na ich wadach zamiast na zaletach, w gruncie rzeczy będziemy wspierać naszych wrogów. Dlaczego można tak powiedzieć? Podkopywalibyśmy wtedy zaufanie do Bożej organizacji. w24.04 s. 10, ak. 11, 12

Czy nikt, kto umrze podczas wielkiego ucisku, nie będzie miał szans na zmartwychwstanie? Biblia jasno wskazuje, że nie zmartwychwstaną przeciwnicy Jehowy, którzy zginą w Armagedonie (2 Tes. 1:6-10). Ale co z tymi, którzy umrą z przyczyn naturalnych, zginą w wypadku lub zostaną zabici przez innego człowieka? (Kazn. 9:11; Zach. 14:13). Czy część z tych osób znajdzie się wśród „nieprawych”, którzy wrócą do życia w nowym świecie? (Dzieje 24:15). Tego po prostu nie wiemy. Jest jednak kilka rzeczy związanych z przyszłością, o których wiemy. Na przykład Jezus wyjawił, że będzie sądzić ludzi na podstawie tego, jak traktowali jego „braci” (Mat. 25:40). Ci, którzy popierali jego władzę i wspierali pomazańców, zostaną uznani za owce (Obj. 12:17). w24.05 ss. 10, 11, ak. 9-11

„Krytyczne czasy, trudne do zniesienia” — właśnie tak Biblia opisuje okres, w którym żyjemy (2 Tym. 3:1). Słudzy Jehowy muszą się mierzyć nie tylko z wyzwaniami, z którymi wiąże się życie w tym świecie, ale też ze sprzeciwem i prześladowaniami. Co pomaga nam dalej oddawać cześć Jehowie mimo tych problemów? Jednym z najważniejszych czynników jest to, że poznaliśmy Jehowę jako „żywego Boga” (Jer. 10:10; 2 Tym. 1:12). Jehowa to realna Osoba. Pomaga nam w naszych próbach i różnymi sposobami udziela nam wsparcia (2 Kron. 16:9; Ps. 23:4). Jeśli pamiętamy, że jest żywym Bogiem, łatwiej będzie nam wychodzić zwycięsko z różnych prób. w24.06 s. 20, ak. 1, 2

Organizacja Jehowy zasługuje na nasze zaufanie. Kiedy staje się jasne, że trzeba zaktualizować zrozumienie jakiejś prawdy biblijnej albo dokonać zmian w kwestiach organizacyjnych, bracia sprawujący przewodnictwo nie wahają się tego zrobić. Postępują tak, bo przede wszystkim zależy im na uznaniu Jehowy. Robią wszystko, co mogą, żeby ich decyzje były oparte na Jego Słowie. To właśnie ono stanowi wzorzec dla wszystkich sług Bożych. Apostoł Paweł radził: „Trzymaj się wzoru zdrowych słów” (2 Tym. 1:13). „Wzór zdrowych słów” to spisane w Biblii chrześcijańskie nauki (Jana 17:17). Są one podstawą wszystkiego, w co wierzymy. Organizacja Jehowy uczy nas, żebyśmy ściśle się ich trzymali. Jeśli to robimy, Jehowa nam błogosławi. w24.07 ss. 11, 12, ak. 12, 13

Apostoł Piotr osobiście doświadczył, czym jest skrucha i przebaczenie, i dlatego mógł z przekonaniem uczyć o tym innych. Jakiś czas po święcie Pięćdziesiątnicy przemówił do Żydów i wykazał im, że uśmiercili Mesjasza. Życzliwie ich zachęcił: „Okażcie skruchę i nawróćcie się, żeby zostały zmazane wasze grzechy. A wtedy za sprawą Jehowy nastaną czasy wytchnienia” (Dzieje 3:14, 15, 17, 19). Piotr wskazał, że skrucha pobudza do nawrócenia się — do zmiany złego sposobu myślenia i postępowania — oraz do podążania w nowym kierunku, który podoba się Bogu. Wyjaśnił też, że Jehowa może zmazać czyjeś grzechy, jak gdyby nigdy nie istniały. To niezwykle pokrzepiające dla każdego, kto popełnił grzech — nawet bardzo poważny! w24.08 s. 12, ak. 14

Jeśli mamy silną wiarę, że koniec obecnego złego świata jest nieuchronny, to będziemy zdecydowani wystrzegać się materializmu. W czasie wielkiego ucisku pieniądze nie będą miały żadnej wartości. Biblia mówi, że ludzie „swoje srebro rzucą na ulice”, ponieważ uświadomią sobie, że „ani srebro, ani złoto nie zdoła ich wyratować w dniu wielkiego gniewu Jehowy” (Ezech. 7:19). Zamiast skupiać się na zdobywaniu jak najwięcej pieniędzy, musimy podejmować decyzje, które pomogą nam prowadzić proste, zrównoważone życie. Obejmuje to opieranie się pokusie do zaciągania niepotrzebnych długów lub gromadzenia wielu rzeczy, o które potem trzeba dbać. Musimy też uważać, żeby nie przywiązywać się zbytnio do tego, co posiadamy (Mat. 6:19, 24). Czekając na koniec tego złego świata, powinniśmy pamiętać, że nasza wiara może być wypróbowana — czy to w związku z rzeczami materialnymi, czy innymi sprawami. w24.09 s. 11, ak. 13, 14

Niektórych złych skłonności możemy się pozbyć całkowicie. Ale inne mogą o sobie przypominać przez długi czas. Rozważmy przykład apostoła Piotra. Z powodu strachu przed człowiekiem trzy razy wyparł się Jezusa (Mat. 26:69-75). Wydawało się, że poradził sobie z tym problemem, gdy śmiało dał świadectwo przed Sanhedrynem (Dzieje 5:27-29). Jednak po jakimś czasie „ze strachu przed zwolennikami obrzezania” przestał jadać z chrześcijanami z innych narodów (Gal. 2:11, 12). Słabość Piotra znów dała o sobie znać. Być może nigdy całkowicie się od niej nie uwolnił. Podobnie może być z nami. Możemy jednak nie ulegać nawracającej słabości, jeśli stosujemy się do rady Jezusa: „Czuwajcie” (Mat. 26:41). Nawet wtedy, gdy czujemy się silni, unikajmy okoliczności, w których może pojawić się pokusa. Poza tym trzymajmy się tego, co już okazało się skuteczne w walce z naszą słabością (2 Piotra 3:14). w24.07 ss. 18, 19, ak. 17-19

Nikt nie był tak szczodry jak Jezus. Kiedy przebywał na ziemi, chętnie korzystał ze swojej mocy, żeby pomagać drugim (Łuk. 9:12-17). Największy dar, jaki od niego otrzymaliśmy, to ofiara okupu (Jana 15:13). Odkąd zmartwychwstał, dalej okazuje nam szczodrość. Tak jak obiecał, poprosił Jehowę, żeby wylał swojego świętego ducha, za pośrednictwem którego otrzymujemy pouczenia i pocieszenie (Jana 14:16, 17, przypis; 16:13). A podczas zebrań Jezus wyposaża nas do pozyskiwania uczniów na całej ziemi (Mat. 28:18-20). Apostoł Paweł napisał, że kiedy Jezus wrócił do nieba, „dał dary w postaci ludzi” (Efez. 4:7, 8). Paweł wyjaśnił, że ich zadaniem jest wspieranie zboru na różne sposoby (Efez. 1:22, 23; 4:11-13). Oczywiście ci bracia są niedoskonali i popełniają błędy (Jak. 3:2). Ale Jezus posługuje się nimi, żeby nam pomagać. w24.10 s. 18, ak. 1, 2

Dawid powiedział Salomonowi, że odniesie sukces tylko wtedy, gdy będzie posłuszny Jehowie. Niestety, z czasem Salomon zaczął czcić innych bogów. Dlatego Jehowa przestał mu błogosławić i Salomon stracił mądrość do rządzenia w sprawiedliwy i prawy sposób (1 Król. 11:9, 10; 12:4). Czego się uczymy ze słów Dawida? Posłuszeństwo zapewnia sukces (Ps. 1:1-3). Oczywiście Jehowa nie obiecuje nam takiego bogactwa i sławy, jakie miał Salomon. Ale jeśli będziemy posłuszni naszemu Bogu, to On udzieli nam mądrości do podejmowania dobrych decyzji (Prz. 2:6, 7; Jak. 1:5). Jego zasady mogą nam pomóc w takich dziedzinach jak praca, wykształcenie, rozrywka czy korzystanie z pieniędzy. Dzięki stosowaniu się do nich unikniemy trwałych szkód (Prz. 2:10, 11). Pomagają nam też utrzymywać bliskie przyjaźnie oraz prowadzić szczęśliwe życie rodzinne. w24.11 ss. 10, 11, ak. 11, 12

Rodzice mają różne okazje do rozmów z dziećmi na temat Biblii lub wiary w Boga. Mogą się one pojawić podczas zwiedzania muzeum. Możecie zwrócić uwagę dziecka na wydarzenia historyczne lub artefakty, które potwierdzają dokładność Biblii. Czy wie ono, że na kamiennej płycie sprzed 3000 lat, znanej jako stela Meszy, pojawia się imię Boże? Replikę tego znaleziska można obejrzeć na wystawie „Biblia a imię Boże” w Biurze Głównym Świadków Jehowy w Warwick. Na steli znajduje się opis buntu moabskiego króla Meszy przeciw Izraelowi, który jest zgodny z relacją biblijną (2 Król. 3:4, 5). Kiedy dziecko na własne oczy widzi dowody świadczące o wiarygodności i dokładności Biblii, jego wiara staje się silniejsza. w24.12 s. 15, ak. 4, 6