Marzec

W Biblii czytamy o osobach, które były prawe, ale z czasem stały się nieprawe. Przykładem może być król Salomon. Dobrze wiedział, kim jest Jehowa i jak należy Go wielbić, a On mu obficie błogosławił. Niestety, z czasem Salomon zaczął oddawać cześć fałszywym bóstwom, czym rozgniewał Jehowę. Konsekwencje jego grzechów przez stulecia ponosił cały naród izraelski. To prawda, że Biblia mówi o Salomonie, że „spoczął ze swoimi praojcami” — to samo, co o innych wiernych sługach Bożych, takich jak król Dawid (1 Król. 11:5-9, 43; 2 Król. 23:13). Ale czy sposób, w jaki został pochowany, gwarantuje, że będzie wskrzeszony? Biblia tego nie mówi. Zmartwychwstanie to dar od kochającego Boga. On obdarowuje nim ludzi, którym chce dać szansę, by służyli Mu już wiecznie (Hioba 14:13, 14; Jana 6:44). Czy Salomon otrzyma ten dar? Wie o tym tylko Jehowa. A my wiemy, że On na pewno postąpi słusznie. w24.05 s. 4, ak. 9

Kiedy oddajemy życie Jehowie, wchodzimy do Jego symbolicznego namiotu. Korzystamy z obfitości pokarmu duchowego i towarzystwa innych gości Jehowy. Jego namiot nie jest związany z jakimś konkretnym miejscem. Znajduje się on wszędzie tam, gdzie są wierni słudzy Jehowy (Obj. 21:3). A co ze sługami Jehowy, którzy umarli? Czy możemy powiedzieć, że dalej są gośćmi w Jego namiocie? Tak! Dlaczego? Ponieważ ciągle żyją w pamięci Jehowy. Jezus wyjaśnił: „To, że umarli będą wskrzeszani, wyjawił nawet Mojżesz w relacji o ciernistym krzewie, nazywając Jehowę ‚Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba’. Przecież On nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych, bo dla Niego oni wszyscy żyją” (Łuk. 20:37, 38). w24.06 s. 3, ak. 6, 7

Cadok przybył do Hebronu z bronią, gotowy do walki (1 Kron. 12:38). W razie potrzeby mógł natychmiast wyruszyć z Dawidem i bronić Izraelitów przed wrogami. Chociaż mogło mu brakować doświadczenia w walce, to z pewnością nie brakowało mu odwagi. Co pomogło Cadokowi rozwinąć tę cechę? Chociaż był kapłanem, to przebywał w towarzystwie wielu dzielnych mężczyzn. Bez wątpienia mieli oni na niego duży wpływ. Na przykład Dawid odważnie ‛dowodził Izraelitami podczas wypraw wojennych’ i zyskał tym poparcie całego narodu (1 Kron. 11:1, 2). Gdy wyruszał przeciwko wrogom, zawsze polegał na Jehowie (Ps. 138:3). Cadok miał też obok siebie inne przykłady godne naśladowania — między innymi Jehojadę i jego walecznego syna Benajasza, a także 22 naczelników, którzy przybyli razem z nim na koronację (1 Kron. 11:22-25; 12:26-28). w24.07 s. 3, ak. 5, 6

Niewielu ludzi potrzebowało skruchy i przebaczenia bardziej niż Saul z Tarsu. Był on zaciekłym prześladowcą uczniów Chrystusa. Większość z nich zapewne uważała go za beznadziejny przypadek — za kogoś niezdolnego do okazania skruchy. Ale Jezus widział o wiele więcej. On i jego Ojciec dostrzegli w Saulu dobre cechy. Jezus powiedział: „Ten człowiek jest moim naczyniem wybranym” (Dzieje 9:15). Żeby pomóc mu okazać skruchę, posłużył się nawet cudem (Dzieje 7:58 do 8:3; 9:1-9, 17-20). Saul został chrześcijaninem i stał się znany jako apostoł Paweł. Później często wyrażał wdzięczność za okazaną mu życzliwość i miłosierdzie (1 Tym. 1:12-15). Pewnego razu Paweł usłyszał o skandalicznej niemoralności, do której dochodziło w zborze w Koryncie. Co wtedy zrobił? Jego reakcja wiele nam mówi o pełnym miłości karceniu od Jehowy oraz o znaczeniu miłosierdzia. w24.08 s. 13, ak. 15, 16

Przez stulecia Jehowa stopniowo wyjawiał, jak grzeszni ludzie mogą się do Niego zbliżyć. Pierwszym człowiekiem, który po buncie w Edenie Mu ufał, był Abel, drugi syn Adama i Ewy. Kochał Jehowę i chciał Mu się podobać, dlatego postanowił złożyć Mu ofiarę. Był pasterzem, więc ofiarował niektóre ze swoich młodych owiec. Jak Jehowa na to zareagował? „Spojrzał przychylnie na Abla i jego ofiarę” (Rodz. 4:4). Jehowa cenił też ofiary składane przez innych ludzi, którzy Go kochali i Mu ufali, takich jak Noe (Rodz. 8:20, 21). Przyjmując je, pokazał, że grzeszni ludzie mogą zdobyć Jego przychylność i się do Niego zbliżyć. w24.08 s. 3, ak. 5, 6

Niesprawiedliwość może nas głęboko zranić i wywołać u nas przygnębienie (Kazn. 7:7). Podobnie czuli się niektórzy wierni słudzy Boży, tacy jak Hiob czy Habakuk (Hioba 6:2, 3; Hab. 1:1- 3). I chociaż takie uczucia są naturalne, to musimy być ostrożni, żeby pod ich wpływem nie zrobić czegoś nierozsądnego i jeszcze pogorszyć sytuację. Kiedy ci, którzy postępują niesprawiedliwie, wydają się bezkarni, możemy się zastanawiać, czy w ogóle warto robić to, co właściwe. Rozważmy przykład psalmisty. Zauważył on, że niegodziwi bogacą się kosztem prawych. Napisał, że takim ludziom „zawsze się układa” (Ps. 73:12). Był tak rozżalony tą niesprawiedliwością, że służba dla Jehowy prawie straciła dla niego sens. Powiedział: „Kiedy próbowałem to zrozumieć, było to dla mnie trudne” (Ps. 73:14, 16). w24.11 s. 3, ak. 5-7

Oddajemy chwałę Jehowie, ponieważ bardzo Go szanujemy. Mamy wiele powodów, żeby okazywać Jehowie szacunek. Jest On wszechmocny — Jego moc jest nieograniczona (Ps. 96:4-7). W tym, co stworzył, widać Jego ogromną mądrość. Jest Źródłem życia i je podtrzymuje (Obj. 4:11). Jest też lojalny (Obj. 15:4). Wszystkie Jego działania kończą się sukcesem i zawsze dotrzymuje On obietnic (Joz. 23:14). Nic dziwnego, że prorok Jeremiasz powiedział o Nim: „Wśród wszystkich mędrców narodów i we wszystkich ich królestwach nie ma absolutnie nikogo takiego jak Ty” (Jer. 10:6, 7). Rzeczywiście, mamy wszelkie powody, by darzyć szacunkiem naszego niebiańskiego Ojca. Jednak Jehowa nie tylko budzi w nas szacunek. Jego piękne przymioty sprawiają, że Go kochamy. I właśnie to jest główny powód, dla którego oddajemy Mu chwałę. w25.01 s. 3, ak. 5, 6

Przeciwnicy Boga próbują stawiać pozytywne aspekty Jego organizacji w negatywnym świetle. Na przykład z Biblii wiemy, że Jehowa oczekuje od swoich czcicieli czystości fizycznej, moralnej i duchowej. Wymaga, żeby każdy, kto nie okazuje skruchy za nieczyste postępowanie, był usuwany ze zboru (1 Kor. 5:11, 12; 6:9, 10). Ściśle trzymamy się tego biblijnego polecenia. Ale nasi wrogowie starają się wykorzystać to przeciwko nam, oskarżając nas o nietolerancję, surowość i brak miłości. Musimy rozpoznawać, kto jest źródłem takich ataków. Za takimi fałszywymi zarzutami stoi Szatan Diabeł. On jest „ojcem kłamstwa” (Jana 8:44; Rodz. 3:1-5). Nie powinno więc nas dziwić, że ludzie będący pod jego wpływem opowiadają kłamstwa o organizacji Jehowy. w24.04 s. 10, ak. 13, 14

Możliwe, że po rozpoczęciu wielkiego ucisku, kiedy „Babilon Wielki” zostanie zniszczony, niektórzy przypomną sobie, że Świadkowie Jehowy od dawna zapowiadali to wydarzenie. Czy to sprawi, że zmienią swoje nastawienie i się do nas przyłączą? (Obj. 17:5). Coś takiego przypominałoby pewną sytuację z czasów Mojżesza. Jak pamiętamy, kiedy Izraelici wychodzili z Egiptu, dołączyło do nich „wielu ludzi z różnych narodów” (Wyjścia 12:38). Część z nich zaczęła wierzyć w Jehowę, kiedy zobaczyła, jak na Egipt spada zapowiadane przez Mojżesza dziesięć plag. Gdyby po zniszczeniu Babilonu Wielkiego wydarzyło się coś podobnego, to czy bylibyśmy rozczarowani? Oczywiście, że nie! Cieszylibyśmy się, że przed nadejściem Armagedonu ktoś jeszcze zdążył się do nas przyłączyć. Chcemy naśladować naszego niebiańskiego Ojca, który jest „miłosierny i współczujący, nieskłonny do gniewu, pełen lojalnej miłości i prawdomówny” (Wyjścia 34:6). w24.05 s. 11, ak. 12, 13

Co by się stało, gdybyśmy odeszli od „wzoru zdrowych słów”? Rozważmy pewien przykład. Wśród chrześcijan w I wieku rozeszła się pogłoska, że dzień Jehowy już nastał. Być może pojawił się list — rzekomo napisany przez Pawła — który to sugerował. Niektórzy chrześcijanie w Tesalonice nie poświęcili czasu, żeby zbadać fakty, i uwierzyli w tę pogłoskę, a nawet zaczęli ją rozpowszechniać. Nie daliby się oszukać, gdyby pamiętali o tym, czego Paweł osobiście ich uczył (2 Tes. 2:1-5). Przestrzegał ich, żeby nie wierzyli we wszystko, co słyszą. Żeby pomóc im nie popełnić tego samego błędu kolejny raz, swój drugi list do nich zakończył słowami: „A tu ja, Paweł, własnoręcznie dopisuję swoje pozdrowienia. Ten znak jest w każdym moim liście. Tak właśnie piszę” (2 Tes. 3:17). w24.07 s. 12, ak. 13, 14

W miarę jak sytuacja w Judei się pogarszała, chrześcijanie przechodzili coraz większe próby wiary i potrzebowali wytrwałości. Niektórzy z nich zaznali już ostrych prześladowań, ale wielu przyjęło chrystianizm w czasie względnego spokoju. Apostoł Paweł wskazał, że powinni być przygotowani na większe próby wiary i gotowi dochować wierności aż do śmierci, tak jak Jezus (Hebr. 12:4). Wraz z rozwojem chrystianizmu żydowscy przeciwnicy stawali się coraz bardziej agresywni i fanatyczni. Zaledwie parę lat przed tym, jak Paweł napisał List do Hebrajczyków, ponad 40 Żydów ‛zobowiązało się pod klątwą, że nie będą ani jeść, ani pić, dopóki go nie zabiją’ (Dzieje 22:22; 23:12-14). Mimo takiego fanatyzmu religijnego i nienawiści chrześcijanie dalej musieli spotykać się na zebraniach, głosić dobrą nowinę i dbać o silną wiarę. w24.09 s. 12, ak. 15

Jan był ukochanym apostołem Jezusa Chrystusa (Mat. 10:2). Towarzyszył mu w trakcie jego służby, obserwował, jak dokonuje cudów, i pozostał przy nim w trudnych chwilach. Był świadkiem jego śmierci, a potem widział go po zmartwychwstaniu. Za jego życia mała grupka wiernych chrześcijan tak bardzo się rozrosła, że dobra nowina „była głoszona na całym świecie” (Kol. 1:23). Pod koniec swojego długiego życia Jan miał przywilej spisać część natchnionego Słowa Bożego — fascynujące „objawienie od Jezusa Chrystusa” (Obj. 1:1). Spisał również ewangelię noszącą jego imię oraz trzy natchnione listy. Ostatni z nich skierował do wiernego chrześcijanina o imieniu Gajus, który był dla niego ukochanym duchowym synem (3 Jana 1). To, co napisał ten starszy, lojalny sługa Boży, stanowi zachętę dla naśladowców Jezusa także w naszych czasach. w24.11 s. 12, ak. 15, 16

Mąż, który kocha swoją żonę, uważa ją za bezcenny dar od Jehowy (Prz. 18:22; 31:10). Dlatego traktuje ją życzliwie i szanuje jej godność, również w związku z intymnymi aspektami życia małżeńskiego. Nie zmusza jej do praktyk seksualnych, które byłyby dla niej poniżające albo sprawiały, że czułaby się niekomfortowo lub dręczyłyby ją wyrzuty sumienia. Sam również robi wszystko, żeby mieć przed Jehową czyste sumienie (Dzieje 24:16). Mężowie, Jehowa widzi i ceni wasze wysiłki, by okazywać żonom miłość i szacunek w każdej dziedzinie życia. Bądźcie więc zdecydowani unikać haniebnego postępowania, a także okazywać żonom życzliwość, szanować ich godność oraz wyrażać im uczucia. W ten sposób pokażecie, że je kochacie i cenicie. A co najważniejsze, będziecie chronić swoją więź z Jehową (Ps. 25:14). w25.01 s. 13, ak. 17, 18

Jedną z rzeczy, która odróżnia sług Jehowy od rzekomych chrześcijan, jest gorliwe głoszenie dobrej nowiny. Co pomoże nam zachowywać gorliwość w służbie, a nawet jeszcze bardziej ją w sobie rozniecić? O gorliwości wiele możemy się nauczyć z przykładu Jezusa. Okazywał on ją przez cały okres swojej służby. W gruncie rzeczy z biegiem czasu głosił coraz gorliwiej. Pewnego razu podał przypowieść, w której przyrównał siebie do pracownika winnicy opiekującego się drzewem figowym. Człowiek ten dbał o to drzewo przez trzy lata, ale nie pojawiły się na nim żadne owoce. Analogicznie Jezus przez trzy lata głosił Żydom, ale większość go odrzuciła. Jednak podobnie jak pracownik winnicy, który nie spisał drzewa na straty, Jezus nie zrezygnował z ludzi. Nie zwolnił tempa w służbie, a nawet jeszcze gorliwiej starał się dotrzeć do ich serc (Łuk. 13:6-9). Rozważenie jego nauk i sposobu działania pomoże zachowywać gorliwość również nam. w25.03 ss. 14, 15, ak. 1-4

Co zrobić, jeśli myślisz, że ktoś mógłby być dla ciebie dobrym współmałżonkiem? Czy powinieneś od razu pokazać tej osobie, że jesteś nią zainteresowany? Biblia mówi, że człowiek mądry, zanim podejmie działania, nabywa wiedzy. Dlatego zrobisz mądrze, jeśli najpierw przez pewien czas będziesz się jej przyglądał. Jak możesz dyskretnie obserwować kogoś, kim się interesujesz? Podczas zebrań czy spotkań towarzyskich możesz zwracać uwagę na jego zachowania, osobowość i stan duchowy. Kim są jego przyjaciele? O czym rozmawia? (Łuk. 6:45). Czy macie podobne cele? Możesz porozmawiać ze starszymi z jego zboru lub innymi dojrzałymi chrześcijanami, którzy dobrze go znają (Prz. 20:18). Zapytaj, jaką ma opinię i jakimi cechami się odznacza (Rut 2:11). Pamiętaj, żeby osoba, którą obserwujesz, nie czuła się niekomfortowo. Szanuj jej uczucia, prywatność i przestrzeń osobistą. w24.05 s. 22, ak. 7, 8

Starsi nie zakładają, że ktoś, kto zgrzeszył, nie okaże skruchy. Niektóre osoby mogą to zrobić podczas pierwszej rozmowy, a inne potrzebują czasu. Dlatego starsi mogą spotkać się z grzesznikiem więcej niż jeden raz. Być może po pierwszym spotkaniu błądzący chrześcijanin zacznie się poważnie zastanawiać nad tym, co usłyszał. Niewykluczone, że zwróci się do Jehowy z pokorną modlitwą (Ps. 38:18). I na następnym spotkaniu będzie już przejawiał zupełnie inne nastawienie. Żeby pomóc grzesznikowi okazać skruchę, starsi przejawiają empatię i życzliwość. Modlą się do Jehowy z nadzieją, że pobłogosławi ich wysiłkom — że błądzący chrześcijanin opamięta się i okaże skruchę (2 Tym. 2:25, 26). w24.08 ss. 22, 23, ak. 12, 13

Jehowa nie chce, żeby ktokolwiek zginął! Chce, żeby grzesznicy się z Nim pojednali (2 Kor. 5:20). To dlatego wielokrotnie zachęcał zarówno cały swój lud, jak i poszczególne osoby, żeby okazały skruchę i do Niego wróciły. Starsi zboru mają zaszczyt współpracować z Jehową w zachęcaniu grzeszników do okazania skruchy (Rzym. 2:4; 1 Kor. 3:9). Wyobraźmy sobie, jaka radość panuje w niebie, kiedy ktoś okazuje skruchę! Nasz niebiański Ojciec, Jehowa, bardzo się cieszy z każdej zagubionej owcy, która wraca do zboru. Gdy rozmyślamy o Jego współczuciu, miłosierdziu i niezasłużonej życzliwości, nasza miłość do Niego coraz bardziej się pogłębia (Łuk. 1:78). w24.08 s. 31, ak. 16, 17

Gdyby Jezus pozwolił na to, żeby ludzie obwołali go królem, zaangażowałby się w sprawy polityczne. Ale on zdecydowanie „oddalił się stamtąd i (...) wszedł na górę”. Mimo nacisków nie chciał mieć udziału w polityce. To dla nas ważna lekcja! Oczywiście inni nie będą od nas oczekiwać cudownego rozmnożenia chleba czy uzdrowienia chorych. Nie będą też chcieli obwołać nas królem czy głową państwa. Mogą jednak naciskać, żebyśmy głosowali w wyborach albo udzielali poparcia komuś, kto ich zdaniem może poprawić sytuację. Ale Jezus dał jasny wzór. Nie chciał angażować się w politykę, a nawet powiedział: „Moje Królestwo nie jest częścią tego świata” (Jana 18:36; 17:14). Obecnie chrześcijanie naśladują jego sposób myślenia i postępowania. Popieramy jedynie Królestwo Boże. To o nim głosimy i modlimy się o jego przyjście (Mat. 6:10). w24.12 ss. 3, 4, ak. 5, 6

Kiedy studiujesz, zastanawiaj się, jak wprowadzać zdobywaną wiedzę w czyn. Na przykład możesz naśladować sprawiedliwość Jehowy, traktując innych bezstronnie. Możesz naśladować miłość Jezusa do swojego Ojca i do innych, chętnie zdobywając się na poświęcenia dla Jehowy oraz współwyznawców. Możesz też naśladować Jezusa, wykorzystując każdą okazję, żeby głosić i zachęcać ludzi do przyjęcia bezcennego daru okupu. Im więcej wiemy o okupie i im bardziej go cenimy, tym mocniej będziemy kochać Jehowę i Jego Syna. A wtedy Oni będą jeszcze bardziej kochać nas (Jak. 4:8). Róbmy więc dobry użytek z narzędzi od Jehowy i nie przestawajmy uczyć się o okupie. w25.01 s. 25, ak. 16, 17

Słowa dzisiejszego tekstu można też oddać: „Wszystkie moje grzechy usunąłeś sprzed swoich oczu”. Ten obraz słowny pokazuje, że Jehowa niejako wyrzuca grzechy tych, którzy okazują skruchę, i już więcej na nie nie patrzy. Sformułowanie to można też przetłumaczyć następująco: „Potraktowałeś [moje grzechy] tak, jakby nigdy ich nie było”. Biblia uwypukla tę myśl za pomocą jeszcze innego obrazu słownego, zapisanego w Księdze Micheasza 7:18, 19. Powiedziano tam o Jehowie, że wrzuca nasze grzechy w morskie głębiny. W czasach biblijnych coś, co wrzucono w morskie głębiny, było nie do odzyskania. Z tych obrazów słownych dowiedzieliśmy się, że kiedy Jehowa przebacza nam grzechy, zdejmuje z nas ich ciężar. Słusznie Dawid powiedział: „Szczęśliwi są ci, którym przebaczono niegodziwe uczynki i których grzechy zostały zakryte [lub „odpuszczone”]” (Rzym. 4:6, 7, przypis). To właśnie jest prawdziwe przebaczenie! w25.02 s. 9, ak. 7, 8

Na ziemi istnieje dziś raj pełen ludzi, którzy zajmują się pożyteczną pracą. Cieszą się oni prawdziwym pokojem. Ci, którzy się w nim znaleźli, są zdecydowani nigdy go nie opuszczać. Chcą też, żeby jak najwięcej osób się do nich przyłączyło. Co to za miejsce? To raj duchowy! To niezwykłe, że Jehowa stworzył takie przyjazne środowisko w niebezpiecznym, pełnym nienawiści i niegodziwości świecie Szatana (1 Jana 5:19; Obj. 12:12). Nasz kochający Bóg widzi szkodliwy wpływ tego systemu rzeczy i chroni nas przed nim, żebyśmy mogli się duchowo rozwijać. W swoim Słowie nazywa raj duchowy zarówno „schronieniem”, jak „dobrze nawodnionym ogrodem” (Izaj. 4:6; 58:11). Dzięki błogosławieństwu Jehowy ci, którzy mieszkają w tym raju, dobrze sobie radzą w tych trudnych dniach ostatnich (Izaj. 54:14; 2 Tym. 3:1). w24.04 s. 20, ak. 1, 2

Jeśli myślisz o małżeństwie, z pewnością wspominasz o tym w modlitwach. Oczywiście Jehowa nie obiecuje swoim sługom, że znajdą partnera małżeńskiego. Ale troszczy się o twoje potrzeby i uczucia i może ci pomóc, kiedy szukasz współmałżonka. Dalej więc mów Mu o tym, co czujesz i czego pragniesz (Ps. 62:8). Módl się o cierpliwość i mądrość (Jak. 1:5). Nawet jeśli nie uda ci się teraz znaleźć kogoś odpowiedniego, Jehowa obiecuje, że nadal będzie troszczył się o twoje potrzeby fizyczne i emocjonalne (Ps. 55:22). Słowo przestrogi: Nie pozwól, żeby szukanie współmałżonka całkowicie cię pochłonęło (Filip. 1:10). Prawdziwe szczęście nie zależy od twojego stanu cywilnego, ale od więzi z Jehową (Mat. 5:3). A stan wolny może ci dać więcej możliwości poszerzenia zakresu służby (1 Kor. 7:32, 33). Rób jak najlepszy użytek z tego okresu. w24.05 s. 21, ak. 4; s. 22, ak. 6

Jak długo powinniście się ze sobą spotykać? Pośpieszne decyzje często prowadzą do przykrych konsekwencji (Prz. 21:5). Powinniście więc spotykać się ze sobą na tyle długo, by dobrze się nawzajem poznać. Ale nie powinniście niepotrzebnie przeciągać tego okresu. Biblia mówi: „Przedłużające się oczekiwanie sprawia sercu ból” (Prz. 13:12). Jak inni mogą wspierać osoby, które się ze sobą spotykają? Na przykład moglibyśmy zaprosić je na posiłek, na swoje rodzinne wielbienie albo do wzięcia udziału we wspólnej rozrywce (Rzym. 12:13). Może potrzebują kogoś, kto by im towarzyszył, pomocy w transporcie albo miejsca, gdzie mogłyby w spokoju porozmawiać? Jeśli tak, to czy możesz coś dla nich zrobić? (Gal. 6:10). Jeżeli para poprosi cię, żebyś gdzieś jej towarzyszył, potraktuj to jako przywilej. Nie pozostawiaj ich całkiem samych, ale bierz pod uwagę, że potrzebują czasu i przestrzeni na prywatne rozmowy. w24.05 s. 30, ak. 13, 14

Starsi próbują ustalić, co doprowadziło kogoś do grzechu. Czy na przykład stopniowo osłabł duchowo, ponieważ zaniedbał studium osobiste albo służbę kaznodziejską? Czy przestał się regularnie modlić albo jego modlitwy stały się powierzchowne? Czy zaczął ulegać złym pragnieniom? W jakim towarzystwie się obracał i jaką wybierał rozrywkę? Jak to wszystko mogło wpłynąć na jego serce? Czy rozumie, co w związku z jego ostatnimi decyzjami i działaniami czuje Jehowa? Starsi nie są wścibscy, ale życzliwie zadają grzesznikowi przemyślane pytania, żeby się przed nimi otworzył i zastanowił nad swoim postępowaniem (Prz. 20:5). Poza tym mogą posłużyć się jakimś przykładem. Dzięki temu współwyznawca może sobie uświadomić, że to, co zrobił, było złe. Być może już podczas pierwszego spotkania zacznie naprawdę żałować swojego czynu, a nawet okaże skruchę. w24.08 s. 22, ak. 9-11

Jezus gorliwie głosił „dobrą nowinę o Królestwie”, bo wiedział, że tego oczekuje od niego Jehowa. Wokół tej działalności koncentrowało się jego życie. Nawet w końcowym okresie swojej służby „wędrował od miasta do miasta i od wsi do wsi”, nauczając ludzi (Łuk. 13:22). Szkolił też do służby kaznodziejskiej swoich uczniów (Łuk. 10:1). Podobnie w naszych czasach głoszenie dobrej nowiny jest najważniejszym zadaniem zleconym chrześcijanom przez Jehowę i Jezusa (Mat. 24:14; 28:19, 20). Co pomoże nam jeszcze gorliwiej brać udział w służbie? Patrzenie na ludzi tak jak Jehowa. On chce, żeby jak najwięcej osób usłyszało dobrą nowinę i ją przyjęło (1 Tym. 2:3, 4). Ponieważ może ona uratować im życie, Jehowa szkoli nas, żebyśmy jeszcze skuteczniej się nią dzielili. Nawet jeśli obecnie ludzie nie reagują pozytywnie, to mogą zmienić swoje nastawienie przed końcem wielkiego ucisku. w25.03 ss. 15, 16, ak. 5-7

Każdy chrześcijanin powinien kierować się wyszkolonym na Biblii sumieniem, gdy ma kontakt z osobą, która została usunięta ze zboru. Niektórzy mogą postanowić, że się z nią przywitają, kiedy przyjdzie na zebranie. Nie będziemy jednak wdawać się w dłuższe rozmowy czy spędzać z nią czasu. Niektórzy mogą się zastanawiać: „Czy Biblia nie mówi, że chrześcijanin, który wita się z taką osobą, ma udział w jej niegodziwych uczynkach?” (2 Jana 9-11). Kontekst tego fragmentu wskazuje, że mowa tu o odstępcach i tych, którzy aktywnie propagują złe postępowanie (Obj. 2:20). Dlatego jeśli wiadomo, że chodzi o kogoś takiego, starsi nie będą go odwiedzać. Oczywiście mamy nadzieję, że się on zmieni. Ale zanim to nastąpi, nie będziemy się z nim witać ani zapraszać go na zebrania. w24.08 ss. 30, 31, ak. 14, 15

Po nakarmieniu tłumu Jezus polecił apostołom wrócić łodzią do Kafarnaum, a sam udał się na górę, dzięki czemu uniknął obwołania go królem (Jana 6:16-20). W tym czasie na jeziorze rozpętała się gwałtowna burza, sprowadzając silny wiatr i wielkie fale. Nagle apostołowie zobaczyli, że po wodzie idzie do nich Jezus. Zachęcił Piotra, żeby do niego dołączył (Mat. 14:22-31). Kiedy Jezus i Piotr weszli do łodzi, wiatr ustał. Uczniowie byli pod takim wrażeniem, że powiedzieli: „Rzeczywiście jesteś Synem Bożym” (Mat. 14:33). Mimo to nie dostrzegali związku między tym cudem a wcześniejszymi wydarzeniami. Marek w swoim sprawozdaniu dodał pewien szczegół: „[Apostołowie] wpadli w zdumienie, bo nie rozumieli znaczenia tego, co Jezus zrobił z chlebami” (Marka 6:50-52). Nie pojmowali, jak wielką mocą dokonywania cudów Jehowa obdarzył Jezusa. w24.12 s. 5, ak. 7

Możemy okazać Jehowie wdzięczność za Jego miłość, dobrze wykorzystując okres tegorocznej Pamiątki. Chcemy nie tylko sami być obecni na Pamiątce, ale też zapraszać na nią innych. Kiedy kogoś zapraszasz, wyjaśnij, jak wygląda ta uroczystość. Praktyczne może być pokazanie materiałów filmowych Dlaczego Jezus umarł? i Czy będziesz upamiętniać śmierć Jezusa? Starsi powinni zaprosić również osoby nieczynne. Pomyśl, jaka radość panuje w niebie i na ziemi, kiedy zagubiona owca wraca do Jehowy! (Łuk. 15:4-7). Postanówmy sobie, by na Pamiątce przywitać się nie tylko z tymi, których dobrze znamy, ale zwłaszcza z gośćmi oraz z tymi, których dawno nie widzieliśmy. Chcemy, żeby dobrze czuli się w naszym towarzystwie! (Rzym. 12:13). w25.01 s. 29, ak. 15

Postanowienie o okupie wyjawia coś więcej niż to, że Jehowa jest sprawiedliwy. Świadczy też o głębi Jego miłości (Jana 3:16; 1 Jana 4:9, 10). Pokazuje, że Jehowa nie tylko chce, żebyśmy żyli wiecznie, ale też żebyśmy weszli w skład Jego rodziny. Pomyśl: Kiedy Adam zgrzeszył, został usunięty z rodziny Jehowy. W rezultacie każdy z nas rodzi się, nie będąc jej częścią. Jednak na podstawie okupu Jehowa przebacza nam grzechy, a w przyszłości uzna za synów i córki wszystkich, którzy są Mu posłuszni. Nawet teraz możemy mieć bliską więź z Nim oraz z innymi Jego sługami. Jehowa naprawdę bardzo nas kocha! (Rzym. 5:10, 11). w25.01 s. 21, ak. 6

Z pewnością zgodzimy się, że okup to bezcenny dar! (2 Kor. 9:15). Dzięki temu, że Jezus oddał za nas swoje życie, możemy utrzymywać bliską więź z Jehową. Mamy też widoki na życie wieczne. To naturalne, że jesteśmy Jehowie bardzo wdzięczni — to właśnie On, kierując się miłością, dostarczył okup! (Rzym. 5:8). Żebyśmy nigdy nie uznali go za coś oczywistego, Jezus ustanowił doroczną Pamiątkę swojej śmierci (Łuk. 22:19, 20). W tym roku Pamiątka przypada na czwartek 2 kwietnia. Bez wątpienia wszyscy planujemy być na niej obecni. Wiele korzyści przyniesie nam rozmyślanie w okresie Pamiątki o tym, co Jehowa i Jego Syn dla nas zrobili. w25.01 s. 20, ak. 1, 2

Aby dalej uczyć się o miłości Jehowy Boga i Jezusa Chrystusa, nie przestawaj nad nią rozmyślać. Na przykład w okresie tegorocznej Pamiątki spróbuj uważnie przeczytać jedną lub więcej Ewangelii. Nie czytaj zbyt dużo naraz. Poświęć czas, żeby wyszukać dodatkowe powody, dla których powinniśmy kochać Jehowę i Jezusa. Jeśli jesteś w prawdzie od wielu lat, możesz się zastanawiać, czy dowiesz się jeszcze czegoś nowego o Bożej sprawiedliwości i miłości albo o okupie. Ale tak naprawdę te tematy są niewyczerpane. Rób więc pełny użytek z bogactwa informacji w naszych publikacjach. w25.01 ss. 24, 25, ak. 13-15