Styczeń

Niewiele rzeczy sprawia rodzicom taką radość jak narodziny zdrowego dziecka. Chociaż bardzo je kochają, to nie chcieliby, żeby na zawsze pozostało niemowlakiem. Ogromnie by się martwili, gdyby przestało się rozwijać. Podobnie Jehowa bardzo się cieszy, gdy stawiamy swoje pierwsze kroki jako naśladowcy Jezusa. Nie chce jednak, żebyśmy pod względem duchowym ciągle raczkowali (1 Kor. 3:1). Zachęca nas raczej, żebyśmy ‛stali się dorosłymi’ chrześcijanami. W Biblii greckie słowo tłumaczone na „dorosły” może też oznaczać „dojrzały”, „doskonały” i „zupełny” (1 Kor. 2:6). Osiągamy duchową dorosłość, czyli dojrzałość, gdy wyrastamy z duchowego dzieciństwa i stajemy się duchowo usposobionymi mężczyznami i kobietami. Oczywiście nawet gdy już nam się to uda, nigdy nie powinniśmy przestać robić postępów (1 Tym. 4:15). w24.04 s. 2, ak. 1, 3

Jaką rolę Jehowa odgrywa w twoim życiu? Być może odpowiesz: „Jest moim Ojcem, Bogiem i Przyjacielem”. Oczywiście pasuje do Niego jeszcze wiele innych tytułów i określeń. Ale czy uważasz Go też za swojego Gospodarza? Król Dawid porównał przyjaźń między Jehową a Jego lojalnymi sługami do relacji między gospodarzem a jego gośćmi. Zapytał: „Jehowo, kto może być gościem w Twoim namiocie? Kto może przebywać na Twojej świętej górze?” (Ps. 15:1). Z tych natchnionych słów dowiadujemy się, że możemy być gośćmi Jehowy — Jego przyjaciółmi. Zanim Jehowa zaczął stwarzać, był sam. Ale w pewnym momencie do swojego symbolicznego namiotu zaprosił swojego jednorodzonego Syna. Nowa rola Gospodarza dawała Jehowie dużo zadowolenia. Biblia opisuje, że Jego Syn był kimś, z kogo „szczególnie się cieszył”. A jego pierwszy gość ‛cały czas się przy Nim radował’ (Prz. 8:30). w24.06 s. 2, ak. 1-3

Wyobraź sobie taki widok: Ponad 340 000 mężczyzn zebrało się, żeby obwołać Dawida królem nad całym Izraelem. Przez trzy dni wśród skalistych wzgórz w pobliżu Hebronu rozbrzmiewały ożywione rozmowy i pieśni śpiewane ku chwale Jehowy (1 Kron. 12:39). W tłumie znajdował się młody mężczyzna o imieniu Cadok. Na pierwszy rzut oka niczym się nie wyróżniał. Ale Jehowa go dostrzegł i zadbał o to, żebyśmy dowiedzieli się, że tam był (1 Kron. 12:22, 26-28). Cadok był kapłanem i blisko współpracował z arcykapłanem Abiatarem. Był również „widzącym” — potrafił rozpoznać, jaka jest wola Boża, i przejawiał wyjątkową wnikliwość (2 Sam. 15:27). Odznaczał się wielką odwagą. W dniach ostatnich Szatan coraz zacieklej atakuje lud Boży (1 Piotra 5:8). Dopóki Jehowa nie usunie go razem z jego niegodziwym światem, musimy przejawiać odwagę (Ps. 31:24). W ten sposób naśladujemy Cadoka. w24.07 s. 2, ak. 1-3

Kiedy Jehowa stworzył pierwszych ludzi, chciał, żeby byli szczęśliwi. Zapewnił im piękny dom, połączył ich węzłem małżeńskim i zlecił im fascynujące zadanie. Mieli zaludnić ziemię i przekształcić ją w raj — taki, jakim był ogród Eden. Bóg dał im tylko jeden prosty zakaz. Jednocześnie ostrzegł ich, że jeśli go złamią i świadomie się zbuntują, to umrą. Wiemy, jak to się skończyło. Zbuntowany anioł, który nie kochał ani Boga, ani Adama i Ewy, skłonił ludzi do popełnienia grzechu. Nie zaufali oni swojemu kochającemu Ojcu i nie okazali Mu posłuszeństwa. Słowa Jehowy się sprawdziły. Od tamtego czasu Adam i Ewa zaczęli się starzeć i w końcu umarli (Rodz. 1:28, 29; 2:8, 9, 16-18; 3:1-6, 17-19, 24). w24.08 s. 3, ak. 3

Jehowa i Jego ukochany Syn chcą, żebyśmy byli szczęśliwi. W Psalmie 119:2 czytamy: „Szczęśliwi są ci, którzy trzymają się Jego przypomnień, którzy szukają Go całym sercem”. Również Jezus zapewnił: „Szczęśliwi są (...) ci, którzy słuchają słowa Bożego i się go trzymają!” (Łuk. 11:28). Jako słudzy Jehowy rzeczywiście jesteśmy szczęśliwi, gdy regularnie czytamy Słowo Boże i staramy się stosować w życiu to, czego się dowiadujemy (Jak. 1:22-25). Wiemy, że dzięki temu podobamy się Jehowie (Kazn. 12:13). Poza tym kiedy wprowadzamy w życie zasady ze Słowa Bożego, ulepszamy swoje relacje z członkami rodziny i ze współwyznawcami. Zapewne przekonał się już o tym każdy z nas. Co więcej, dzięki stosowaniu się do rad Jehowy unikamy wielu problemów. Zgadzamy się z królem Dawidem, który tak powiedział o prawie, rozkazach i rozporządzeniach Jehowy: „Trzymanie się ich zapewnia wielką nagrodę” (Ps. 19:7-11). w24.09 s. 2, ak. 1-3

Jehowa widzi wszystko, co przeżywają Jego słudzy na ziemi. Dostrzega nasze radości i smutki (Ps. 37:18). Ogromnie się cieszy, gdy mimo bólu emocjonalnego staramy się Mu służyć na miarę swoich możliwości. Co więcej, jest gotów nas wspierać i pocieszać. W Psalmie 147:3 czytamy o Jehowie, że ‛przewiązuje rany’ tych, którzy mają złamane serce. Ukazano Go tutaj jako troskliwego opiekuna, który dba o osoby przeżywające udrękę. Co jest potrzebne, żeby odnieść korzyść z Jego opieki? Pomyślmy: Zdolny lekarz może bardzo pomóc komuś, kto odniósł rany. Ale żeby tak było, taka osoba musi dokładnie stosować się do jego zaleceń. Za pośrednictwem swojego Słowa Jehowa zwraca się do cierpiących pod względem emocjonalnym i udziela im życzliwych rad. w24.10 s. 6, ak. 1, 2

W przeszłości w naszych publikacjach wyrażano pogląd, że dla ludzi, którzy zginęli z wyroku Jehowy, nie ma nadziei na zmartwychwstanie. W różnych miejscach Biblii opisano, jak Jehowa wykonywał wyroki na nieprawych. Na przykład wielu ludzi zginęło w potopie. Kiedy Jehowa wprowadzał Izraelitów do Ziemi Obiecanej, polecił im wytępić siedem mieszkających tam narodów. Innym razem posłużył się aniołem, który w ciągu jednej nocy zabił 185 000 asyryjskich żołnierzy (Powt. Pr. 7:1-3; Izaj. 37:36, 37). Czy Biblia daje nam podstawy do twierdzenia, że Jehowa skazał każdą z tych osób na wieczną zagładę, bez nadziei na zmartwychwstanie? Nie. Nie wiemy, jak w tamtych sytuacjach Jehowa osądził każdego człowieka z osobna ani czy ci, którzy zginęli, mieli możliwość Go poznać i okazać skruchę. w24.05 s. 3, ak. 5-7

Jezus podał przypowieść o wdowie, która wytrwale prosiła sędziego, żeby oddał jej sprawiedliwość. Ta historia zapewne poruszyła wielu jego uczniów, bo w tamtych czasach zwykli ludzie często byli źle traktowani (Łuk. 18:1-5). Ma ona znaczenie również dla nas, ponieważ niesprawiedliwość od czasu do czasu dotyka każdego z nas. W dzisiejszym świecie uprzedzenia, nierówne traktowanie i wyzysk są na porządku dziennym. Dlatego nie dziwi nas, gdy zostajemy potraktowani niesprawiedliwie (Kazn. 5:8). Możemy się jednak nie spodziewać, że źle oceni nas współwyznawca — a to też się zdarza. Oczywiście bracia i siostry nie są naszymi wrogami. Po prostu są niedoskonali. Staramy się brać przykład z tego, jak na niesprawiedliwe traktowanie ze strony wrogów reagował Jezus. Skoro jesteśmy w stanie zachowywać cierpliwość wobec przeciwników, to tym bardziej powinniśmy być cierpliwi wobec naszych braci i sióstr! w24.11 s. 2, ak. 1, 2

Chleb stanowił w czasach biblijnych podstawowe pożywienie (Rodz. 14:18; Łuk. 4:4). Był on tak powszechny, że w Biblii słowo „chleb” czasami jest używane jako synonim posiłku (Mat. 6:11; zobacz komentarz do Dziejów 20:7 w Biblii do studium). Chleb odegrał też ważną rolę w dwóch znanych cudach Jezusa (Mat. 16:9, 10). Jeden z tych cudów opisano w 6 rozdziale Ewangelii według Jana. Kiedy apostołowie wrócili z kampanii głoszenia, popłynęli z Jezusem łodzią na drugą stronę Jeziora Galilejskiego, żeby trochę odpocząć (Marka 6:7, 30-32; Łuk. 9:10). Znaleźli ustronne miejsce w pobliżu Betsaidy. Ale szybko zebrały się tam tysiące ludzi. Jezus ich nie zignorował. Życzliwie poświęcił czas, żeby uczyć ich o Królestwie i uzdrowić chorych. Zaczęło się robić późno, więc uczniowie zastanawiali się, skąd ci wszyscy ludzie wezmą coś do jedzenia. Niektórzy zapewne mieli ze sobą skromny prowiant, ale większość musiałaby pójść do okolicznych wiosek, żeby coś kupić (Mat. 14:15). w24.12 s. 2, ak. 1, 2

Nasi prarodzice, Adam i Ewa, byli doskonali i mieszkali w pięknym raju (Rodz. 1:27; 2:7-9). Mogli prowadzić szczęśliwe, bogate i bezkresne życie. Ale nagle wszystko się zmieniło. Stracili rajski dom i perspektywę życia wiecznego. Co zostawili w dziedzictwie swoim przyszłym potomkom? Biblia wyjaśnia: „Grzech pojawił się na świecie przez jednego człowieka [Adama], a przez grzech — śmierć. I w taki sposób śmierć rozprzestrzeniła się na wszystkich ludzi, bo wszyscy stali się grzeszni” (Rzym. 5:12). Odziedziczyliśmy po Adamie grzech i co za tym idzie — śmierć. Grzech jest jak ogromny dług, którego nikt z nas nie jest w stanie spłacić (Ps. 49:8). Również Jezus porównał grzechy do długów (Mat. 6:12, przypis). Kiedy grzeszymy, niejako zaciągamy u Jehowy dług, który musimy spłacić. Pozostawieni sami sobie, nigdy nie bylibyśmy w stanie tego zrobić. Ten dług zostałby anulowany dopiero po naszej śmierci (Rzym. 6:7). w25.02 ss. 2, 3, ak. 2, 3

Możliwość głoszenia o Królestwie to dla nas prawdziwy zaszczyt! Nie jest on dostępny dla każdego. Na przykład kiedy Jezus był na ziemi, nie pozwolił, żeby demony dawały o nim świadectwo (Łuk. 4:41). Również dzisiaj zanim ktoś zostanie głosicielem, musi spełniać pewne wymagania. Pokazujemy, jak bardzo cenimy to zadanie, gdy głosimy, gdzie tylko możemy i kiedy tylko możemy. Tak jak Jezus chcemy siać i podlewać ziarna prawdy o Królestwie w sercach ludzi (Mat. 13:3, 23; 1 Kor. 3:6). Idąc za jego przykładem, organizacja Jehowy robi wszystko, żeby inni mogli poznać imię Boże. Bardzo przyczyniło się do tego Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata, w którym przywrócono imieniu Bożemu należne miejsce. Przekład ten jest dostępny w całości lub części w ponad 270 językach. w24.04 s. 9, ak. 8, 9

Niektórzy bracia w szczęśliwych związkach mają zwyczaj każdego dnia robić dla żony coś, co pokaże, jak bardzo ją kochają (1 Jana 3:18). Mąż może okazywać żonie ciepłe uczucia drobnymi gestami, na przykład potrzymać ją za rękę albo przytulić. Może wysłać jej wiadomość w stylu: „Tęsknię za tobą” albo zapytać: „Jak ci mija dzień?”. Od czasu do czasu może wyrazić uczucia, wypisując na kartce parę przemyślanych słów. W ten sposób będzie okazywał żonie miłość i szacunek i umacniał ich małżeństwo. Mąż, który kocha i szanuje swoją żonę, docenia ją i wzmacnia jej poczucie własnej wartości. Na przykład dziękuje jej za wszystko, co robi, żeby go wspierać (Kol. 3:15). Szczere pochwały są dla żony bardzo cenne. Dzięki nim czuje się ona bezpieczna, kochana i szanowana. w25.01 s. 11, ak. 15; s. 13, ak. 16

Psalm 15 kończy się obietnicą: „Człowiekiem, który tak postępuje, nigdy nic nie wstrząśnie”. Psalmista wyjaśnia tutaj, dlaczego Jehowa chce, żebyśmy stosowali się do Jego wymagań. Zależy Mu, żebyśmy byli szczęśliwi. Właśnie dlatego daje nam wskazówki, dzięki którym możemy cieszyć się Jego błogosławieństwem i ochroną. Gości Jehowy czeka wspaniała przyszłość. Dla namaszczonych duchem chrześcijan Jezus przygotował miejsce w niebie (Jana 14:2). Ci, którzy mają nadzieję ziemską, wyczekują spełnienia się obietnicy z Księgi Objawienia 21:3. Z pewnością ogromnie cenimy życzliwe zaproszenie Jehowy do Jego symbolicznego namiotu, gdzie będziemy mogli już wiecznie cieszyć się Jego przyjaźnią! (Ps. 15:1-5). w24.06 s. 13, ak. 19, 20

Czym jest chwała? W Biblii tym słowem opisuje się coś, co podnosi czyjś prestiż. Jehowa zamanifestował swoją chwałę krótko po tym, jak wyprowadził Izraelitów z niewoli w Egipcie. Spróbujmy to sobie wyobrazić. Miliony Izraelitów stoją zebrane pod Górą Synaj, żeby posłuchać, co przekaże im Bóg. Nad górą zaczynają kłębić się ciemne chmury. Nagle następuje silne trzęsienie ziemi, któremu najwyraźniej towarzyszy aktywność wulkaniczna. Pojawiają się grzmoty i błyskawice oraz rozlega się ogłuszający dźwięk rogu (Wyjścia 19:16-18; 24:17; Ps. 68:8). Izraelici musieli być pod ogromnym wrażeniem tych potężnych przejawów chwały Jehowy! Obecnie oddajemy chwałę Jehowie, kiedy opowiadamy innym o Jego ogromnej mocy i ujmujących przymiotach oraz gdy przypisujemy Mu zasługi za to, co osiągnęliśmy dzięki Jego wsparciu (Izaj. 26:12). w25.01 s. 2, ak. 2, 3

W czasie wędrówki Izraelitów do Ziemi Obiecanej pewni szanowani mężczyźni wystąpili przeciwko Mojżeszowi i zakwestionowali rolę, jaką wyznaczył mu Jehowa. Powiedzieli: „Wszyscy są święci, cały naród, i Jehowa jest pośród nich” (Liczb 16:1-3). Chociaż była to prawda, to do przewodzenia ludowi Jehowa wyznaczył Mojżesza. Krytykując go, buntownicy tak naprawdę krytykowali samego Jehowę. Zamiast skupiać się na tym, czego chce Jehowa, skupili się na tym, czego chcieli oni — więcej władzy i prestiżu. Bóg uśmiercił przywódców tego buntu razem z tysiącami osób, które ich poparły (Liczb 16:30-35, 41, 49). Również dzisiaj osoby, które sprzeciwiają się wskazówkom organizacji Jehowy, tracą Jego uznanie. w24.07 s. 11, ak. 11

Żyjemy w czasach, w których większość ludzi odrzuca — a nawet wyśmiewa — biblijne ostrzeżenia o końcu tego złego świata (2 Piotra 3:3, 4). Chociaż jest wiele rzeczy, których jeszcze nie wiemy, potrzebna nam jest silna wiara, że koniec tego świata nastąpi dokładnie w czasie wyznaczonym przez Jehowę i że On nas wtedy nie opuści. Musimy też wzmacniać swoje zaufanie do „niewolnika wiernego i roztropnego”, za pośrednictwem którego Jehowa zapewnia nam dzisiaj przewodnictwo (Mat. 24:45). Kiedy zacznie się wielki ucisk, możemy otrzymać konkretne, ratujące życie wskazówki. Właśnie teraz jest czas, żeby wzmacniać swoje zaufanie do wskazówek braci, którzy przewodzą organizacji Jehowy. Jeśli dzisiaj trudno nam zaufać i podporządkować się ich przewodnictwu, to w wielkim ucisku na pewno nie będzie nam łatwiej. w24.09 s. 11, ak. 11, 12

Chrześcijańscy rodzice zdają sobie sprawę, że wiary nie da się odziedziczyć. Z czasem dziecku mogą zacząć się nasuwać takie pytania, jak: „Skąd mam wiedzieć, że Bóg istnieje? Czy mogę wierzyć w to, co mówi Biblia?”. Tak naprawdę sama Biblia zachęca nas, żeby ‛korzystać ze swojej zdolności myślenia’ i ‛wszystko sprawdzać’ (Rzym. 12:1; 1 Tes. 5:21). Jak więc możecie pomagać dziecku wzmacniać wiarę? Zachęcajcie je, żeby samo szukało dowodów natchnienia Biblii. Kiedy zadaje pytania, pokażcie mu, jak samo może znaleźć na nie odpowiedzi, korzystając z takich narzędzi, jak Skorowidz do publikacji Towarzystwa Strażnica i Przewodnik po publikacjach Świadków Jehowy. Za pomocą Przewodnika pod hasłem „Biblia” > „Natchniona przez Boga” może wyszukać dowody na to, że Biblia nie jest zwykłą książką napisaną przez ludzi, tylko „słowem Bożym” (1 Tes. 2:13). w24.12 s. 15, ak. 4, 5

Jak starsi mogą naśladować Jezusa? Muszą szkolić mężczyzn — również tych stosunkowo młodych — żeby brali na siebie bardziej odpowiedzialne zadania. Nie powinni oczekiwać od nich doskonałości. Powinni raczej udzielać im życzliwych rad, żeby nabierali doświadczenia, rozwijali pokorę, dochowywali wierności i byli gotowi usługiwać innym (1 Tym. 3:1; 1 Piotra 5:5). Jezus polecił swoim uczniom nie tylko głosić, ale też nauczać. Mogli oni myśleć, że brakuje im do tego kwalifikacji. Ale Jezus nie miał wątpliwości, że dadzą sobie radę, i im o tym powiedział. Z pełnym zaufaniem do nich oświadczył: „Jak Ojciec posłał mnie, tak ja posyłam was” (Jana 20:21). w24.10 s. 16, ak. 15; s. 17, ak. 17

Dawid był dobrym królem. Był również muzykiem, poetą, wojownikiem i prorokiem. Spotkało go mnóstwo prób. Przez wiele lat był uciekinierem ściganym przez zazdrosnego króla Saula. A kiedy sam został królem, znowu musiał ratować się ucieczką przed swoim synem Absalomem, który chciał pozbawić go tronu. Mimo tego wszystkiego, a także popełnionych błędów, pozostał lojalny wobec Boga do końca życia. Jehowa nazwał go ‛człowiekiem miłym Jego sercu’. Dlatego warto posłuchać mądrych rad Dawida! (1 Król. 15:5). Rozważmy jego słowa, które skierował do swojego syna i następcy tronu, Salomona. Ten młody mężczyzna został wybrany przez Jehowę, żeby dalej krzewić czyste wielbienie i zbudować świątynię (1 Kron. 22:5). To zadanie wiązało się z wieloma wyzwaniami. Co więc Dawid mu powiedział? Zapewnił go, że jeśli będzie posłuszny Jehowie, odniesie sukces (1 Król. 2:2, 3). w24.11 s. 10, ak. 9-11

Mąż, który krzywdzi żonę fizycznie lub werbalnie, powinien podjąć konkretne działania, które pomogą mu odbudować więź z nią oraz z Jehową. Po pierwsze, musi przyznać, że ma poważny problem. Przed Jehową niczego nie da się ukryć (Ps. 44:21; Kazn. 12:14; Hebr. 4:13). Po drugie, musi przestać krzywdzić swoją żonę i zmienić swoje postępowanie (Prz. 28:13). Po trzecie, musi przyznać przed żoną i Jehową, że rozumie, jak bardzo ich skrzywdził, i prosić ich o przebaczenie (Dzieje 3:19). Powinien też błagać Jehowę, żeby dał mu pragnienie dokonania zmian i pomógł mu kontrolować myśli, słowa i czyny (Ps. 51:10-12; 2 Kor. 10:5; Filip. 2:13). Po czwarte, musi działać zgodnie ze swoimi modlitwami — uczyć się nienawidzić wszelkich form przemocy i krzywdzącej mowy (Ps. 97:10). Po piąte, musi jak najszybciej zwrócić się o pomoc do życzliwych pasterzy w zborze (Jak. 5:14-16). I po szóste, musi opracować plan, jak wystrzegać się takich zachowań w przyszłości. w25.01 s. 11, ak. 14

Czy kochasz Jehowę Boga, który dał ci życie i wszystko, co dobre? Czy chcesz Mu to pokazać? Najlepszym sposobem na to jest oddanie się Mu i usymbolizowanie tego chrztem w wodzie. Dzięki temu staniesz się częścią rodziny Jego sług. Będziesz do Niego należeć, dlatego On, jako twój Ojciec i Przyjaciel, będzie się o ciebie troszczył i zapewniał ci kierownictwo (Ps. 73:24; Izaj. 43:1, 2). Oddanie się Jehowie i chrzest da ci też widoki na życie wieczne (1 Piotra 3:21). Czy coś powstrzymuje cię przed chrztem? Jeśli tak, to nie jesteś sam. Miliony osób, które przyjęły chrzest, musiały najpierw dokonać zmian w swoim postępowaniu i sposobie myślenia. Teraz służą Jehowie gorliwie i z radością. w25.03 s. 2, ak. 1, 2

W Biblii grzechy często przyrównuje się do ciężarów. Na przykład król Dawid napisał: „Prześladuje mnie widmo moich grzechów, są dla mnie jak ogromny ciężar — zbyt wielkie, żeby je nieść” (Ps. 38:4). Ale Jehowa odpuszcza grzechy tym, którzy okazują skruchę (Ps. 25:18; 32:5). Hebrajskie słowo tłumaczone czasem na „odpuścić” w zasadzie oznacza „podnieść; unieść”. Możemy więc wyobrazić sobie Jehowę jako siłacza, który podnosi z naszych barków ciężar grzechu i go od nas zabiera. Kolejny obraz słowny pokazuje, jak daleko Jehowa zabiera od nas nasze grzechy. W Psalmie 103:12 czytamy: „Jak daleko jest wschód od zachodu, tak daleko Bóg odsunął od nas nasze przewinienia”. Wschód jest najbardziej oddalonym punktem od zachodu. Te dwa miejsca nigdy się ze sobą nie spotkają. Inaczej mówiąc, Jehowa zabiera od nas nasze grzechy tak daleko, jak tylko możemy sobie wyobrazić. Pięknie to ilustruje, że Jehowa przebacza nam całkowicie! w25.02 s. 9, ak. 5, 6

Po tym, jak Jezus wrócił do nieba, apostoł Piotr dokonał cudu i uzdrowił człowieka kalekiego od urodzenia (Dzieje 1:8, 9; 3:2, 6-8). Oczywiście takie wydarzenie zwróciło uwagę tłumów (Dzieje 3:11). Piotr wychowywał się w kulturze, w której ludzie przykładali do pozycji społecznej dużą wagę. Czy więc będzie się upajał tą chwilą chwały? Nie. Pokornie odwrócił uwagę od siebie i oddał chwałę Jehowie i Jezusowi, mówiąc: „Dzięki jego [Jezusa] imieniu i naszej wierze w jego imię ten człowiek, którego widzicie i znacie, odzyskał siłę w nogach” (Dzieje 3:12-16). Bierzmy przykład z Piotra i też uczmy się pokory. Robimy coś dla innych dlatego, że kochamy Jehowę i ludzi, a nie dlatego, że kochamy być podziwiani. Jeśli z radością służymy Jehowie i usługujemy braciom w takim zakresie, w jakim tylko możemy — niezależnie od tego, czy ktoś to dostrzega — dowodzimy, że jesteśmy pokorni (Mat. 6:1-4). w25.03 s. 10, ak. 11, 12

Rozbudzimy w sobie większy zapał do głoszenia, gdy będziemy skupiać się na swojej miłości do Jehowy i do ludzi (Mat. 22:37-39). Wyobraź sobie, jak szczęśliwy jest Jehowa, kiedy widzi nasze wysiłki w służbie, i jak szczęśliwi będą ludzie, kiedy zaczną poznawać Biblię! Rozmyślaj też o wybawieniu, które czeka tych, którzy pozytywnie zareagują na naszą działalność (Jana 6:40). Czy z jakiegoś powodu nie możesz wychodzić z domu? Jeśli tak, koncentruj się na tym, jak możesz okazywać miłość Jehowie i innym ludziom. Podczas pandemii COVID-19 Samuel i jego żona Dania w zasadzie byli zamknięci w czterech ścianach. W tym trudnym okresie regularnie głosili przez telefon, pisali listy i prowadzili studia biblijne za pomocą aplikacji Zoom. Warunki Samuela i Danii ograniczały ich udział w służbie, ale robili, co mogli, i odczuwali z tego radość. w24.04 s. 18, ak. 15, 16

Chociaż małżeństwo nie jest niezbędne do szczęścia, to wielu chrześcijan w stanie wolnym — młodszych i starszych — chciałoby znaleźć partnera małżeńskiego. Oczywiście zanim zaczniesz się z kimś spotykać, musisz być gotowy na małżeństwo pod względem finansowym, duchowym i emocjonalnym (1 Kor. 7:36). Najpierw powinieneś się zastanowić, jakie cechy są dla ciebie ważne. W przeciwnym razie możesz przeoczyć potencjalnego współmałżonka albo zacząć spotykać się z kimś, kto do ciebie nie pasuje. Oczywiście osoba, którą chciałbyś lepiej poznać, powinna być ochrzczona (1 Kor. 7:39). Ale samo to, że ktoś jest ochrzczony, niekoniecznie oznacza, że będzie dla ciebie odpowiedni. Zastanów się więc: „Jakie mam cele w życiu? Jakie przymioty według mnie powinien mieć współmałżonek? Czy moje oczekiwania są rozsądne?”. w24.05 s. 20, ak. 1, 3

Jeśli się z kimś spotykasz, czasami może między wami dochodzić do nieporozumień. Czy to znaczy, że wasza znajomość jest skazana na porażkę? Niekoniecznie. W każdym związku pojawiają się różnice zdań. Silne małżeństwo to takie, w którym dwoje ludzi potrafi sobie z nimi radzić. Tak więc to, jak obecnie rozwiązujecie problemy, może wskazywać, czy wasze małżeństwo byłoby udane. Zadajcie sobie pytania: „Czy potrafimy rozmawiać spokojnie i z szacunkiem? Czy chętnie przyznajemy się do błędów i staramy się nad sobą pracować? Czy jesteśmy gotowi ustępować, przepraszać i wybaczać?” (Efez. 4:31). Jednak gdybyście ciągle się ze sobą nie zgadzali albo się kłócili, to po ślubie sytuacja raczej się nie poprawi. Jeśli uświadomisz sobie, że druga osoba nie jest dla ciebie odpowiednia, zakończenie znajomości będzie najlepsze dla was obojga. w24.05 s. 29, ak. 12

Możemy wywierać na innych dobry wpływ, jeśli mocno trzymamy się tego, co właściwe, i swoje decyzje opieramy na zasadach biblijnych. Gdy studiujemy Słowo Boże i pogłębiamy swoją wiarę, umacniamy się w prawdzie. Nie jesteśmy niezdecydowani ani chwiejni i nie dajemy się łatwo zwieść fałszywym naukom czy świeckiemu myśleniu (Efez. 4:14; Jak. 1:6- 8). Jesteśmy też w stanie wspierać innych, którzy przechodzą próby (1 Tes. 3:2, 3). Starsi mają zachowywać we wszystkim umiar, mieć trzeźwy umysł oraz być porządni i rozsądni. Wywierają stabilizujący wpływ na innych przez to, że ‛zdecydowanie trzymają się wiarygodnego słowa’ (Tyt. 1:9; 1 Tym. 3:1-3). Swoim przykładem i wizytami pasterskimi pomagają głosicielom regularnie brać udział w zebraniach i służbie kaznodziejskiej oraz dbać o studium osobiste. Kiedy ich współwyznawcy przeżywają problemy, pomagają im skupiać się na Jehowie i Jego zamierzeniu. w24.06 s. 31, ak. 16-18

W trakcie swojej służby Jezus uczył, że jego Ojciec chętnie przebacza. Rozważmy przypowieść o zagubionym synu. Ten młody człowiek przez pewien czas prowadził grzeszny styl życia. ‛Opamiętał się’ jednak i wrócił do domu. Jak zareagował jego ojciec? Jezus powiedział, że gdy syn „był jeszcze daleko, ojciec go zobaczył i przepełniony litością pobiegł, rzucił mu się na szyję i czule go ucałował”. Syn chciał poprosić ojca, żeby mógł zostać jednym z jego sług, ale ten nadal nazywał go ‛swoim synem’ i przyjął go z powrotem do rodziny (Łuk. 15:11-32). Zanim Jezus przyszedł na ziemię, z pewnością widział, jak jego Ojciec okazuje takie współczucie wielu skruszonym grzesznikom. Za pomocą tej przypowieści przedstawił naszego miłosiernego Ojca, Jehowę, w niezwykle ujmujący sposób! w24.08 ss. 11, 12, ak. 11, 12

Chrześcijanin, który odznacza się trzeźwym umysłem, robi, co może, by podejmować decyzje zgodne ze sposobem myślenia Jehowy. Ktoś taki wie, że nie ma w życiu nic ważniejszego niż utrzymywanie z Nim więzi. Ma zrównoważony pogląd na samego siebie — zdaje sobie sprawę, że nie wie wszystkiego. Pokazuje, że polega na Bogu, często zwracając się do Niego w modlitwie. Powinniśmy to robić, nawet jeśli wydaje się nam, że poradzilibyśmy sobie z czymś sami. Modlitwy są szczególnie potrzebne, gdy stoimy przed jakąś ważną decyzją. Prośmy wtedy Jehowę o kierownictwo i ufajmy, że On wie, co jest dla nas najlepsze. Jesteśmy wdzięczni Jehowie, że stworzył nas tak, byśmy mogli odzwierciedlać Jego przymioty (Rodz. 1:26). Oczywiście nie jesteśmy w stanie naśladować Go w sposób doskonały (Izaj. 55:9). w25.03 s. 11, ak. 13; s. 13, ak. 17, 18

Unikaj kwestionowania czyichś pobudek. Jeżeli ktoś nie okazuje wdzięczności za to, co zrobiliśmy, możemy zadać sobie pytanie: „Czy ta osoba naprawdę jest niewdzięczna, czy po prostu zapomniała podziękować?”. Być może są powody, dla których nie zareagowała tak, jak byśmy chcieli. Niektórzy mogą być bardzo wdzięczni, ale trudno im to wyrazić. Mogą czuć się zakłopotani, że korzystają z czyjejś pomocy, zwłaszcza gdy w przeszłości to oni pomagali innym. Tak czy inaczej, jeśli naprawdę kochamy naszych braci i siostry, to umiemy ich wytłumaczyć i nie tracimy radości z dawania (Efez. 4:2). Bądź cierpliwy. Mądry król Salomon tak napisał o okazywaniu szczodrości: „Rzuć swój chleb na wodę, bo po wielu dniach znowu go znajdziesz” (Kazn. 11:1). Jak wynika z tych słów, niektórzy mogą zareagować na naszą szczodrość długo po fakcie — „po wielu dniach”. w24.09 s. 30, ak. 18, 19

Czasami podaje się w zborze ogłoszenie, że dana osoba została upomniana. W takim wypadku nadal możemy utrzymywać z nią kontakty towarzyskie, bo wiemy, że okazała skruchę i porzuciła złe postępowanie. Dalej jest częścią zboru i potrzebuje zachęcającego towarzystwa braci i sióstr (Hebr. 10:24, 25). Jednak inaczej jest z osobą, która została usunięta ze zboru. ‛Przestajemy utrzymywać z nią kontakty, nawet z nią nie jadamy’ (1 Kor. 5:11). Czy to polecenie oznacza, że mamy ją całkowicie ignorować? Nie. Oczywiście nie będziemy utrzymywać z nią kontaktów towarzyskich. Ale na podstawie wyszkolonego na Biblii sumienia możemy zdecydować, czy zaprosić ją na zebranie — zwłaszcza jeśli to nasz krewny lub dawny przyjaciel. w24.08 s. 30, ak. 13, 14