Van onze lezers

Dyslexie Hierbij wil ik mijn oprechte dank uiten voor het artikel „Hoe de frustratie van dyslexie te overwinnen” (8 augustus 1996). Na het lezen van het kader „Hoe u dyslexie bij kinderen kunt herkennen”, hebben mijn man en ik onze tienjarige zoon laten testen. Geconstateerd werd dat hij inderdaad lijdt aan dyslexie en wij zijn nu stappen aan het ondernemen om hem de hulp te geven die hij nodig heeft, zowel thuis als op school. Zijn onderwijzers hebben ons altijd gezegd dat hij een zeer begaafd kind is maar dat hij zijn best niet doet. U kunt zich dan ook wel voorstellen hoe dankbaar wij zijn dat dit artikel werd gepubliceerd.

J. S., Schotland

Als moeder van twee kinderen met dyslexie was ik heel blij met dit artikel. Anderen werd er schitterend door bijgebracht hoe bijzonder reëel deze handicap is en wat een probleem het is voor degenen die eraan lijden. Kunt u zich voorstellen hoe het is om een straatnaam niet te kunnen lezen? Of om een gerecht te willen bestellen van een menu terwijl u niet kunt lezen wat erop staat? Ik ben ervan overtuigd dat dyslexiepatiënten veel aan de inlichtingen zullen hebben.

M. K., Verenigde Staten

Bedreigde soorten Hartelijk dank voor de artikelenreeks „Bedreigde soorten — Vanwaar de bezorgdheid?” (8 augustus 1996) Wij lopen werkelijk het risico iets zeer waardevols te verliezen. Het artikel gaf voedsel aan mijn verlangen naar Gods beloofde nieuwe wereld, waar dieren zullen kunnen leven zonder met uitsterven bedreigd te worden.

D. I., Albanië

Vluchtelingencrisis Ik ben een vluchteling uit Boeroendi en ik zou graag mijn waardering uiten voor de serie „De vluchtelingencrisis — Zal er ooit een eind aan komen?” (22 augustus 1996) Ik vond het zeer aanmoedigend Jehovah’s zienswijze op dit punt te leren kennen en te lezen hoe hij in oude tijden zijn volk gebood, vluchtelingen met liefdevolle goedheid te behandelen. Ik dank jullie voor de artikelen; ze waren echt een troost voor me.

D. M., Kenia

Bustragedie Bij het lezen van het artikel „Het verwerken van een tragedie in Jehovah’s kracht” (22 augustus 1996) kon ik mijn tranen niet bedwingen omdat het mij zo raakte. Ook ik ben bij een ongeluk betrokken geweest, samen met mijn beste vriendin. Zij stierf enkele uren later aan haar zware verwondingen. In de loop van de daaropvolgende vijf jaar heb ik de intense gevoelens van verdriet en schuld die ik had omdat ik het overleefd heb en zij niet, leren verwerken. Ik heb het vertrouwen dat Jehovah mijn lieve vriendin zal gedenken. Mijn hart gaat ook uit naar degenen die bij deze tragedie in Spanje dierbaren hebben verloren.

J. T., Verenigde Staten

Stotteren Bedankt voor het artikel „Zelfs de tong van stamelenden zal spreken” (22 augustus 1996). De ervaring van Petr Kunc heeft mij zeer gesterkt. Ik stotter namelijk ook. Voordat ik een bijbellezing houd, vraag ik Jehovah altijd mij te helpen me duidelijk uit te drukken.

M. M., Italië

Toen ik twintig werd, vond ik het erg moeilijk met anderen te praten of vanaf het podium in de Koninkrijkszaal van Jehovah’s Getuigen te spreken. Na een toewijzing was ik nat van het zweet en voelde ik me verschrikkelijk moe. Het is werkelijk heel aanmoedigend een ervaring te lezen van een medechristen die Jehovah ondanks dit probleem dient. Ik ben erdoor geholpen de dingen positief te bezien.

M. S., Japan

Ik wil jullie heel graag bedanken voor het publiceren van deze ervaring. Ik heb sinds mijn kinderjaren met hetzelfde probleem geworsteld. Net als Petr dien ik als ouderling in de gemeente en ik moet me op Jehovah verlaten voor de kracht om mijn toewijzingen te behartigen. Ik leid nu de theocratische bedieningsschool en help anderen bij hun spreken.

N. O. N., Nigeria