Van onze lezers

Handicaps Het artikel „Jonge mensen vragen . . . Waarom heb ik te kampen met een handicap?” (22 mei 1993) heeft dit probleem op een realistische manier behandeld. Ik ben aan beide benen gehandicapt en ik ben er heel gevoelig voor als mensen wat meewarig naar mij kijken. Wat mijn gevoelens het meest kwetst is wanneer iemand mij wat toestopt — alsof ik een bedelaar ben! Wat mij troost is de wetenschap dat Jehovah niet de lichamelijke gesteldheid ziet maar „ziet hoe het hart is”. — 1 Samuël 16:7.

A. A. A. S., Brazilië

Ik moet er bezwaar tegen maken dat u spastische verlamming een ziekte noemt. Het is een toestand die veroorzaakt is door een hersenbeschadiging, die zich gewoonlijk voor, tijdens of kort na de geboorte heeft voorgedaan. Het is niet progressief en ook niet besmettelijk. Het is geen ziekte en mag nooit zo aangeduid worden.

L. Z., Verenigde Staten

Het spijt ons als onze woordkeus kwetsend is overgekomen. Wij gebruikten het woord „ziekte” in de zeer algemene zin zoals die in „Webster’s New Collegiate Dictionary” wordt gegeven, namelijk „een toestand . . . die de verrichting van een vitale functie belemmert”. — Red.

Verminking van vrouwen Dank u dat u heel duidelijk in de openbaarheid hebt gebracht wat een demonische en schandelijke praktijk de vrouwenbesnijdenis, het verminken van de vrouwelijke geslachtsorganen is! („Miljoenen lijden — Kunnen zij geholpen worden?”, 8 april 1993) Als er maar één kind de gruwel van deze verzwegen, afschuwelijke misdaad bespaard kan blijven, is dat het publiceren van dit artikel al waard geweest.

J. C., Verenigde Staten

Mijn ogen vulden zich met tranen bij de gedachte dat ouders weerloze kinderen zulk lijden aandoen. Dit soort dingen worden niet in onze pers gepubliceerd, dus dank u wel dat u ons op de hoogte houdt.

C. C. G. M., Brazilië

Huiswerk Erg bedankt voor het artikel „Jonge mensen vragen . . . Wat kan ik aan al dat huiswerk doen?” (8 april 1993) Ik las het in een periode dat het vele huiswerk mij echt stress bezorgde. Ik had geen tijd om mij te ontspannen of voor te bereiden op christelijke vergaderingen. Ik ben nu de gegeven suggesties aan het toepassen.

M. H., Verenigde Staten

Emigreren Ik wil graag mijn dankbaarheid uiten voor het artikel „Jonge mensen vragen . . . Zou ik naar een welvarender land moeten verhuizen?” (22 april 1993) Ik ben 16 en heb erover gedacht naar een land te gaan waar mijn kansen misschien beter zouden zijn. Maar na het artikel gelezen te hebben vind ik dat het niet uitmaakt waar wij wonen. Als wij Jehovah’s koninkrijk in ons leven op de eerste plaats laten komen, zullen wij beslist welvarend zijn [in geestelijk opzicht] omdat Jehovah ons zal helpen.

V. L. A., Brazilië

Verkrachting Met gemengde gevoelens ontving ik de uitgave van 8 maart 1993 over „Verkrachting — De nachtmerrie van een vrouw”. Mijn moeder, al vele jaren een volle-tijdevangeliste, is namelijk het slachtoffer geworden van een verschrikkelijke mishandeling en poging tot verkrachting in haar eigen huis. Het lezen van de artikelen heeft bijgedragen tot het genezingsproces.

P. G., Verenigde Staten

Ik ben adjunct-hoofd van de plaatselijke „Hulpdiensten bij Gezinsgeweld en Seksueel Geweld”. Een van uw jonge predikers heeft ons tot lezers van Ontwaakt! gemaakt toen hij met de uitgave over seksuele kindermishandeling (8 oktober 1991) aankwam. Wij hebben inmiddels een abonnement. Ik wil u laten weten hoe getroffen ik ben door uw uitgaven over huiselijk geweld en verkrachting. Ze waren goed geschreven en zeer grondig gedocumenteerd.

D. G., Verenigde Staten