Van onze lezers
Het samengaan van rassen De serie „Zullen alle rassen ooit samengaan?” (22 augustus 1993) heeft mij helpen inzien hoe het racisme is begonnen en hoe het van de ene generatie op de andere is overgedragen. Ik ben er ook door geholpen te begrijpen waarom niet alle christenen noodzakelijkerwijs al hun vooroordelen hebben overwonnen. Vroeger vond ik dat erg ontmoedigend. Maar nu begrijp ik dat het tijd kost om zich van zulke slechte neigingen te ontdoen. Ik zie uit naar Gods rechtvaardige nieuwe wereld, waar het geen punt meer zal zijn tot welk ras iemand behoort.
C. W., Verenigde Staten
Het maken van kaarten Dank u wel voor het artikel „Laten we een kaartje sturen” (8 augustus 1993). Mijn oma maakt al jaren kaarten en stuurt ze naar al haar kleinkinderen. Ik ben dertien jaar en maak zelf al een jaar of twee kaarten. Het gebruiken van gedroogde bloemen, zoals in uw artikel werd aanbevolen, gaat heel goed. Ik heb gemerkt dat als je een beetje lijm op de bloemen strijkt en er dan wat glitter op strooit, je een heel mooi effect krijgt.
J. B., Verenigde Staten
Handicaps Weinig artikelen over handicaps zijn zo realistisch geweest als het artikel „Jonge mensen vragen . . . Hoe kan ik het beste met mijn handicap omgaan?” (8 juni 1993) Na enkele jaren op het bijkantoor van Jehovah’s Getuigen in Rome gediend te hebben, raakte ik betrokken bij een ernstig auto-ongeluk waarbij mijn ruggegraat werd beschadigd. Eenvoudige dingen als lopen en een glas water vasthouden, werden plotseling moeilijk. Van de ene dag op de andere had ik iemand nodig om mij te helpen bij het opstaan, aankleden, trappenlopen, enzovoort. Na een lange periode van woede, verdriet, zelfbeklag en stille tranen kon ik de situatie tenslotte accepteren en besefte ik dat ik er het beste van moest maken. Met de steun van een toegewijd fysiotherapeut, ouders en vrienden is mijn toestand verbeterd en ik ben op het bijkantoor blijven dienen. Geloof me, je kunt ondanks handicaps toch heel actief en nuttig zijn!
A. E., Italië
Stenen verzamelen Als arts heb ik uw artikel „Een heel andere vorm van schatgraven” (8 juli 1993) met grote belangstelling gelezen. Het viel me echter op dat toen u sprak over het gebruik van een hamer, u verzuimde melding te maken van beschermende voorzieningen voor de ogen. Dat is heel belangrijk, daar er bij het gebruik van een hamer gemakkelijk kleine steenfragmenten kunnen opspatten, en die kunnen heel gevaarlijk zijn voor de ogen.
G. T. W., Engeland
Wij stellen deze nuttige veiligheidstip zeer op prijs. — Red.
De reuk Ik heb echt genoten van het artikel „Onze veelzijdige reuk” (22 juli 1993). Drie jaar geleden heb ik op school een studieproject over dit onderwerp gedaan. Veel mensen beseffen gewoon niet hoe belangrijk de reuk is. Bedankt dat u zo veel mensen hebt duidelijk gemaakt hoe buitengewoon ontzag inboezemend de reukzin is.
L. T., Verenigde Staten
Dierenverhalen Ik ben een twintigjarige Zoeloe die het heerlijk vindt meer over de wonderen der schepping te weten te komen. Uw artikel „De stille jager” (8 maart 1993) heb ik zeer gewaardeerd. Onder de Zoeloes worden uilen beschouwd als voorboden van narigheid en wordt geloofd dat ze met hekserij te maken hebben. Als mensen een uil zien, verjagen ze hem. Uw eenvoudige en leerzame artikel werd dan ook op prijs gesteld.
Z. P. M., Zuid-Afrika
Dank u wel voor het artikel „Springende musici uit de insektenwereld” (8 april 1993). Sprinkhanen zijn vaak synoniem met plagen. Maar het artikel heeft mijn sympathie voor dit insekt gewekt — en ook mijn eerbied vergroot voor onze nauwgezette en wijze Schepper.
V. P., Brazilië