Wiegedood — De dagelijkse vrees van ouders

„De plotselinge, onverwachte dood van een ogenschijnlijk gezonde baby is waarschijnlijk de meest afschuwelijke en schrijnende gebeurtenis die een jong echtpaar kan overkomen — maar in de westerse samenleving is het ook de meest voorkomende doodsoorzaak bij zuigelingen na de eerste levensweek.” — Professor Bernard Knight, „Sudden Death in Infancy — The ’Cot Death’ Syndrome”.

HET was 4 uur ’s ochtends op 22 december 1984. Ken Eberline stak zijn hoofd om de deur van de slaapkamer om te kijken hoe de zeven maanden oude Katie het maakte. Kleine Katie was de eerstgeboren trots en vreugde van Ken en Tottie, die begin 30 waren. De baby sliep rustig. Ken verliet het huis. Hij had een lange rit voor de boeg naar Las Cruces (New Mexico, VS), waar hij een voordracht moest houden.

Tottie stond om 7.30 uur op en ging kijken hoe het met Katie was. Katie was vreemd stil. Tottie keek nog eens, raakte haar aan, en wist onmiddellijk dat het ergste was gebeurd. Katie was dood. Zij was gestorven aan wiegedood of SIDS (Sudden Infant Death Syndrome). Deze plotselinge, stille dood besluipt elk jaar duizenden gezinnen.

Een meelevende lijkschouwer

Hoe reageerden Tottie en Ken op hun verlies? Tottie vertelde Ontwaakt!: „Zodra ik besefte wat er gebeurd was, belde ik 911, het nummer van de eerstehulpdiensten. De ambulance en de politie arriveerden met spoed, evenals een lijkschouwer. Zij waren allemaal zo vriendelijk en meelevend. Natuurlijk werd ik besprongen door twijfels — wat had ik gedaan of nagelaten waaraan dit te wijten zou kunnen zijn?

De lijkschouwer stelde mij op dit punt gerust. Hij vertelde dat hij zelf negen jaar eerder onder dezelfde omstandigheden een kind had verloren. ’Er is niets wat u had kunnen doen om het te voorkomen’, verzekerde hij me. ’Ook al had u met een monitor naast de wieg gestaan, dan nog had u haar niet kunnen redden.’ Hij voegde eraan toe: ’Je kunt het niet voorzien en je kunt het niet voorkomen. In bepaalde gevallen houdt alles gewoon tegelijk op te functioneren en wij weten op het moment met geen mogelijkheid wat de oorzaak is.’ Ik ben ervan overtuigd dat zijn opmerkingen mij heel wat schuldgevoelens en zelfverwijten hebben bespaard.”

Hoe hebben Ken en Tottie hun verlies kunnen verwerken? In een later artikel zullen wij daarop ingaan. Maar er zijn nog andere vragen die elke ouder van een baby graag beantwoord zou zien, zoals: Wat is de oorzaak van wiegedood? Zijn er ook waarschuwingssignalen? Is het te voorkomen?