De gasten zijn er! — Is het eten klaar?

Door Ontwaakt!-correspondent in Japan

IK VIND het altijd heerlijk vrienden te eten te hebben. Dagen later herinner ik me nog de stimulerende gesprekken en het gevoel van een welbestede avond. En natuurlijk dragen ook de complimentjes van mijn gasten en hun waardering voor de maaltijd tot mijn voldoening bij.

Ik had al dikwijls gedacht dat ik wel vaker mensen zou willen uitnodigen. Maar de gedachte aan al dat koken en bakken in een warme keuken en alle tijd die daarin gaat zitten, hield me ervan terug. Toen zette de bijbelse spreuk, „Beter is een schotel groente waar liefde is, dan een aan de kribbe gevoederde stier en haat daarbij” mij aan het denken en ik ging op zoek totdat ik het Japanse gerecht kip-mizoetaki ontdekte. Het is niet alleen gemakkelijk klaar te maken, maar ook voedzaam, heerlijk en apart. Wat kan een mens nog meer verlangen? — Spreuken 15:17.

Het aantrekkelijke van dit gerecht, dat moet ik eerlijk toegeven, is dat het heel weinig voorbereiding vergt. Ik hoef alleen maar de kippebouillon klaar te maken, de groenten te snijden, de saus te maken en te wachten totdat het gezelschap arriveert. Weet u, het gerecht wordt eigenlijk tijdens de maaltijd voor de ogen van mijn gasten gekookt.

Het trekken van de bouillon is heel eenvoudig. In een pan doe ik ongeveer een kilo kippebouten en -borsten die ik in kleine stukjes gesneden, gewassen en gedroogd heb. Daar voeg ik vijf liter water bij. Dit wordt op een hoog vuur aan de kook gebracht en dan laat ik het 60 à 90 minuten zachtjes pruttelen, waarna ik het schuim eraf neem. De stukjes kip worden dan, met voldoende bouillon, in een casserole overgebracht totdat deze voor driekwart vol is. Deze ovenvaste schaal wordt op een elektrische plaat op de eettafel gezet.a De rest van de bouillon wordt voor later gebruik bewaard.

U kunt bijna elke groente gebruiken. Een combinatie die ik erg lekker vind, is: Chinese kool, spinazie en kleine jonge uitjes, in reepjes van een halve centimeter gesneden. Ik doe er ook worteltjes bij, in plakjes van een goede halve centimeter, en wat champignons. Dit alles wordt op een platte schotel gerangschikt en naast de casserole op tafel gezet.

Wat mizoetaki zo anders maakt, is de pittige saus. Mijn lievelingssaus maak ik door drie citroenen uit te persen en bij het sap een gelijke hoeveelheid sojasaus te doen. De saus kan worden gegarneerd met fijngehakte jonge uitjes, geraspte daikon (radijs) met Spaanse pepers, en dunne sliertjes van de citroenschil. Elke gast krijgt wat saus in een schaaltje.

Als ik mijn gasten hoor komen, zet ik de elektrische plaat aan zodat tegen de tijd dat iedereen aan tafel gaat, de bouillon staat te pruttelen. Dan kies ik van alles op mijn groenteschotel een beetje en doe dat in de casserole. Als de bouillon weer aan de kook is, bedient iedereen zichzelf door iets van de groenten en de kip in zijn schaaltje met saus te doen. Naarmate de maaltijd vordert, kunnen er meer groenten en meer bouillon in de casserole worden gedaan.

Hier in Japan gebruiken wij onze eigen stokjes om groenten en stukjes vlees uit de dampende casserole te halen. Maar voor de niet-ingewijden en de minder avontuurlijken kan in opscheplepels en een schuimspaan worden voorzien. Wij eten langzaam en genieten van elkaars gezelschap bij dit ontspannen maar voedzame etentje.

Wat nemen wij als dessert? Wat zou bij dit soort eten passen? Het is het beste het op z’n Japans te doen — een schaal vers fruit al naar gelang het seizoen. In het voorjaar hebben wij aardbeien, mispels en meloenen. Als de zomer aanbreekt, is het de tijd voor sinaasappels, kersen en watermeloenen. Als de herfst nadert, mogen wij perziken, druiven, appels, peren en dadelpruimen verwachten. De winter brengt ons de heerlijke mikan (mandarijn). Het hele jaar rond hebben wij dus iets geschikts voor een zalig dessert.

Deze ongecompliceerde en smakelijke maaltijd heeft nog een ander niet te verwaarlozen voordeel — ik zit na afloop niet met een aanrecht vol vuile potten, pannen en borden. Dus kan ik werkelijk instemmen met de woorden van mijn gasten: „Het is een heerlijke avond geweest.”

[Voetnoten]

[Kader op blz. 27]

Heeft het kikkerbilletje z’n langste tijd gehad?

Kikkerbilletjes zijn een unieke Franse lekkernij. Maar hoe lang nog? De Europese kikvorsen zijn in aantal achteruitgegaan en kikkerbilletjes worden nu per vliegtuig aangevoerd uit India en naburige landen. Maar er wordt steeds meer op stopzetten van de handel aangedrongen. Waarom? Om te beginnen is het onttrekken van de insektenetende kikvorsen aan de rijstvelden samengegaan met een toename in het aantal malariamuggen, en door de insekticiden zijn de kosten van de voedselproduktie omhooggegaan. En de kikker zelf? Uit berichten blijkt dat veel kikvorsen ’s nachts worden gevangen, in zakken worden gepropt en worden vervoerd, soms over honderden kilometers, naar verwerkingscentra waar de dieren, terwijl ze nog leven, de poten worden afgehakt en de lichaampjes opzij worden gesmeten. Natuurbeschermers hopen dat deze wetenschap de fijnproevers minder begerig zal maken naar de achterbouten van de kikker.