Onze zoon hielp mij mijn waarden te corrigeren
De dag dat ons eerste kind werd geboren, was ik bijzonder gelukkig. De vreugde van mijn man en de verklaring van de dokter dat de baby een normale, gezonde jongen was, betekende op dat moment zoveel voor mij. Maar dat geluk duurde niet lang. Al gauw trachtten onze vrienden me ervan te overtuigen dat Craig geen goede controle had over zijn ogen. Na een onderzoek verzekerde een arts ons dat er niets aan de hand was. Maar nauwelijks een week na dat doktersbezoek ontstond er een zware troebeling in één van Craigs ogen. Onze zoon van drie maanden was door staar half blind geworden!
Een oogspecialist lichtte ons erover in dat we helaas met de verkeerde partner waren getrouwd, aangezien de kwaal van onze zoon erfelijk was. Het denkbeeld van een halfblinde zoon was al erg genoeg, en dan nog de mededeling dat ik met de verkeerde persoon was getrouwd. De volgende week werd ook het andere oog van Craig volledig door staar versluierd. Binnen vier maanden na zijn geboorte was hij volkomen blind!
Na vele tranen en ernstige gesprekken met mijn man raadpleegden we een voedingsdeskundige. Zijn mening was dat een geneesmiddel dat ik gedurende drie maanden op doktersadvies tijdens mijn zwangerschap had gebruikt, aan het probleem ten grondslag lag. Zijn oordeel was dat als Craig binnen drie maanden niet op de behandeling reageerde, er weinig meer voor hem gedaan kon worden. Wat bloedde mijn hart om mijn kleine jongen, en wat een akelige toekomst zag ik als moeder tegemoet!
De schok deed bij mij ook vragen rijzen omtrent Gods rechtvaardigheid. Als God hem één van zijn ogen had laten verliezen, oké, daar had ik vrede mee kunnen hebben. Maar twee ogen leek zo’n onmenselijke slag. Waarom moest een hulpeloos, klein kind zo lijden? Ik had mij voortdurend voor en na de bevalling onder medische controle gesteld. Ik kende andere moeders die zichzelf in het geheel niet in acht hadden genomen — en zelfs abortus bij zichzelf hadden trachten op te wekken — en die toch gezonde kinderen hadden gekregen. Waarom moest mij dit overkomen terwijl ik een kind zoveel liefde en zorg wilde geven?
Van nieuwe waarden leren uitgaan
Het duurde echter niet lang of het begon tot me door te dringen dat mijn zoon in heel veel opzichten een zegen voor me was. Zijn gezondheid ging zo achteruit dat het mijn grootste zorg werd of hij in leven zou blijven, en niet of hij wel of niet kon zien. Ik begon te beseffen dat er andere kostbare gaven bestonden, waarvan de grootste wel het leven zelf was. Het was zo goed hem levend in ons midden te hebben!
Mijn man herinnerde mij eraan dat onvolmaaktheid van ons lichaam, de onvoorziene bijverschijnselen van het geneesmiddel en de verslechterende omstandigheden waaronder we leven, factoren waren om in gedachten te houden. Vrienden wezen op de vele voorbeelden van andere kinderen die even slecht af waren en toch met hun probleem hadden leren leven.
Met het verstrijken der jaren herinnerden mijn man en mijn vrienden mij er ook constant aan dat God het voornemen heeft in Zijn rechtvaardige nieuwe samenstel van dingen alle handicaps weg te nemen bij hen die dan op aarde leven (2 Petr. 3:13; Openb. 21:3, 4). Zij wezen me tevens op de vele positieve eigenschappen die zich bij Craig ontwikkelden — zijn opgeruimde aard, de liefde voor Jehovah, die hij zo duidelijk in zijn hartje koesterde. Dat waren echte zegeningen. Ik mediteerde ook vaak over het strijdpunt dat Satan bij God opwierp met betrekking tot Job: Zouden we Jehovah slechts dienen als we alles hadden wat we begeerden? — Job, de hoofdstukken 1 en 2.
Mijn reactie was om er meer tijd aan te gaan besteden met mijn buren over deze dingen uit de bijbel te spreken. Hierdoor werd ook mijn eigen geest geholpen gevuld te blijven met de positieve, opbouwende beloften uit Gods Woord. Het vergde inspanning van mijn zijde, maar mijn verhouding tot God verbeterde er sterk door.
Geduld essentieel
Tot nog toe is onze zoon een teer en gevoelig kind gebleven. Hoewel hij al vijf jaar is, kan hij nog steeds niet zonder hulp lopen. Aangezien het gezichtsvermogen erg belangrijk is bij het ontwikkelen van het evenwichtsgevoel, is hij wat dat betreft in het nadeel. Hoewel hij de fysieke kracht bezit om te lopen, geeft hij er de voorkeur aan zich in zittende houding voort te trekken. Dit geeft hem een veiliger gevoel.
We zijn al uren met Craig bezig geweest om hem met vleien ertoe te bewegen een paar stappen te lopen, hem ervan verzekerend dat we onze armen uitgestrekt houden om hem op te vangen. Hij wordt warm geprezen wanneer hij het probeert, maar altijd keert hij terug tot zijn zittende houding en gebruikt dan weer de meubelen om vooruit te komen. We kunnen hem niet straffen of opjagen, anders zou hij helemaal niets meer doen. Zijn langzame reactie heeft ons geduld geleerd.
Een ander moeilijk punt is het woordbegrip. Eerst leek Craig erg bij de tijd. Hij had er weinig moeite mee om woorden en antwoorden te herhalen. Maar met het verstrijken van de maanden gingen we merken dat hij geen eigen zinnen kon vormen. Zou ons kind ook geestelijk onvolwaardig zijn? Die angstige vraag spookte nu door ons hoofd.
Maar correspondentie met een regeringsschool voor blinden helderde de kwestie op. Iemand die normaal ziet, denkt dat hij zich, door zijn ogen dicht te doen, kan voorstellen hoe een blinde zich voelt. Maar dan heeft hij nog altijd de beschikking over zijn visuele geheugen. Het is voor iemand die ziet, eenvoudig niet mogelijk zich door het sluiten van zijn ogen voor te stellen wat het wil zeggen vanaf de geboorte blind te zijn. Daaruit trokken we de conclusie dat het gebrek niet bij Craig lag, maar bij ons, doordat we niet constant de dingen beschreven die hij anders normaal door middel van zijn ogen had leren kennen.
Kinderen met een normaal gezichtsvermogen zijn grote imitators. Maar hoe kan bijvoorbeeld een blind kind het opnemen van een lepel imiteren of het sluiten van een deur of het omslaan van een bladzijde van een boek? Hij kan noch het voorwerp noch de beweging zien. Hoe leg je uit hoe een vogel vliegt of een paard galoppeert?
Nu was mij het probleem duidelijk. Ik zou veel vaker met Craig moeten praten en hem vertellen wat ik aan het doen was wanneer ik door het huis ging en werk verrichtte. Indien maar enigszins mogelijk laat ik hem het voorwerp voelen waar ik mee bezig ben, laat hem het proeven of ruiken en dan de beweging voelen.
Als ik een deur sluit, leg ik uit wat ik doe. Dan is hij aangemoedigd om ook de deur te bevoelen, te luisteren naar het gezoef als deze door de lucht beweegt en ten slotte de klik waarmee hij in het slot valt. Dan herhaal ik de beweging zonder dat hij de deur voelt en vraag hem wat ik aan het doen ben. Deze procedure moet gevolgd worden om hem te helpen bewegingen in verband te brengen met voorwerpen en mensen. Dank zij dit alles is zijn begrip en spraakvermogen sterk verbeterd. Geduld en volharding brengen ons vele beloningen.
Verhoogde gevoeligheid
Craigs gevoeligheid heeft ons sterk bewust gemaakt van de noodzaak vriendelijk en vol empathie te zijn. Hij is bijzonder gevoelig voor de sfeer in huis. Zelfs als baby kon hij al voelen of er in een gezin een vriendelijke, ontspannen sfeer heerste, of niet. Als de sfeer niet vredig en rustig was, konden we hem niet bij die mensen achterlaten, zelfs al waren het onze vrienden. Aan de andere kant merkten we op dat Craig zich goed thuis voelde in het huis van mensen waar een vredige rust heerste. En natuurlijk moesten mijn man en ik ons ook meer bewust worden van onze verhouding ten opzichte van elkaar. Verhitte woordentwisten brachten Craig helemaal in de war. En omgekeerd, bloeide hij op wanneer we ontspannen en rustig waren en er vrede in huis heerste.
Aangezien het gezichtsvermogen, in verband staat met onze smaakpapillen, heeft Craig een erg conservatieve smaak. Er is een tijd geweest dat hij geen enkele groente lustte. Er was heel wat volharding en vindingrijkheid voor nodig om hem met nieuwe voedingsmiddelen vertrouwd te maken.
De reuk is nog een ander zintuig dat bij hem bijzonder gevoelig is. Craig kan met het grootste gemak voedingsmiddelen ruiken en opsporen die voor ons nauwelijks enige geur hebben. Wij moedigen dit gebruik van het reukvermogen bij hem aan. Eén lichte aanraking van zijn vingertoppen; even met zijn vingers onder zijn neus, en hij weet wat hij voor zich heeft.
Zoals veel blinde kinderen, is Craig ook erg gevoelig voor muziek. Dit medium kalmeert hem wanneer hij moe of gespannen is. Maar te veel muziek leidt tot passiviteit, net als te veel televisie-kijken bij kinderen die kunnen zien.
Streng onderricht
Wij willen geen verwend kind, hoe gehandicapt het ook is. Wanneer Craig dan ook in een driftige bui huilt, laten wij hem door de klank van onze stem duidelijk merken dat we ontstemd zijn. Omdat hij onze gelaatsuitdrukking niet kan zien, is verandering van de stemklank een absolute noodzaak.
Bij zijn opvoeding hebben we er tot nu toe erg naar gestreefd om God alleen in verband te brengen met dingen waar Craig veel van houdt. Hij is nu dol op grapefruit. Dus zeggen we: „Weet je wie de grapefruits heeft gemaakt? Dat was Jehovah.” Dit passen we toe op alles waar onze zoon erg van houdt. Als we met onze vrienden van een barbecue genieten en hij vindt een stukje vlees of een saus erg lekker, vertellen we hem wie die goede dingen mogelijk heeft gemaakt.
Soms ligt Craig op de grond te luisteren en zich vrolijk te maken over het geluid van de vogels; vooral onze Australische lachvogel geeft hem veel plezier, terwijl ook kalkoenen zijn grote belangstelling hebben. Wanneer we zien hoe hij geniet, leggen we hem uit dat Jehovah die dieren heeft gemaakt en laten hem dit ook herhalen. Voor onze zoon is het zo dat Jehovah alles heeft gemaakt wat goed is. We moedigen hem aan het gras te bevoelen, de kat, de hond, onze geit en de rozen in de tuin, en dan vragen we hem wie dat alles heeft gemaakt. Zijn gespannen glimlach vertelt ons dat hij geniet van deze manier van leren. Wij hopen dat hij zo, op kinderlijke wijze, de aangename dingen met de Schepper in verband zal brengen.
Speelgoed
Craig bezighouden was aanvankelijk een probleem. Hoewel we daar nooit zo bij hadden stilgestaan, is het zien bewegen van mensen een grote stimulans voor de geest. Die stimulans mist hij, waardoor hij sterk de neiging heeft zich in zichzelf terug te trekken. Speelgoed verhindert dit.
Ook proberen we Craig een gevoel voor vorm en grootte bij te brengen. Hoe kun je een blind kind helpen te begrijpen hoe een groot gebouw, een hoge boom of een lange trein eruitziet. Wijzigingen aanbrengen in de grootte en vorm van zijn speelgoed kan een aangename manier zijn om hem te helpen hier toch een behoorlijk begrip van te krijgen. Het beste speelgoed zijn de gewone dingen van het alledaagse leven: lepels, pannen, kartonnen dozen, rubber ballen, schoenen, handtassen, touw, water in een emmer en dingen die voortgeduwd kunnen worden, om er enkele te noemen.
Mijn waardering vergroot
Craig heeft mij geleerd waardering te hebben voor de vele dingen die wij als vanzelfsprekend aannemen. Ik dacht dat ik waardering had voor mijn gezichtsvermogen. Nu ben ik daar helemaal niet meer zo zeker van. Een vogel in de vlucht, een gouden zonsondergang, de glimlach op een gelukkig gezicht, de gedrukte pagina’s van een goed boek, de kleur van bloemen, een leuke jurk, talloze alledaagse dingen — die betekenen nu zoveel meer voor mij.
Doordat ik ben gaan beseffen hoe sterk Craig afhankelijk is van zijn gave van het gehoor, zijn ook geluiden voor mij meer gaan betekenen. Er is zoveel dat als vanzelfsprekend wordt genomen — de klik van een deur of lichtschakelaar, de voetstappen van mensen, de klank van stemmen, het tikken van een klok, het geritsel van bladzijden die worden omgeslagen, het geklater van water in een beek of het getik van regendruppels. Geluiden die wij soms hinderlijk of onnodig vinden, betekenen voor Craig leven, zekerheid en vreugde, en voegen kleur toe aan zijn wereld.
Hetzelfde kan gezegd worden van de vele aangename geuren die we kunnen ruiken, de eindeloze variaties in smaak, en de grote reeks fascinerende dingen die we elke dag kunnen aanraken. Tevens ben ik ten zeerste de schoonheid gaan waarderen van dat wat niet gezien, gehoord, gevoeld of geproefd kan worden, maar niettemin bij ons allen een warme belevenis oproept, vooral bij blinden. Dat zijn dingen als geduld en vriendelijkheid, een omgeving waar rust en vrede heerst, waar liefde is, vertrouwen en oprechte, onzelfzuchtige empathie. Craig heeft ons leven in al die opzichten verrijkt, door ons van de noodzaak ervan bewust te maken en niet in het minst ook door zijn eigen liefde en vriendelijkheid. Hoe goed is het ons kleine ventje elke dag om ons heen te hebben.
Vanaf het moment dat Craig negen maanden was, begon hij te neuriën, en het bleek dat hij goed wijs kon houden. Zijn repertoire omvatte talloze liedjes, waaronder vooral de liederen die hij op christelijke vergaderingen hoorde zingen. Of we nu thuis of aan het winkelen zijn, autorijden of vrienden bezoeken, bijna altijd is onze kleine knaap aan het zingen. Het is verbazend hoe aanmoedigend en vreugdevol dit kan zijn, zelfs voor vreemden die we tijdens het winkelen in de supermarkt passeren.
De aandacht waarmee Craig luistert, maakt hem erg ontvankelijk voor onderwijs, hoewel zijn begrip omtrent het bewegen van mensen en dingen, zoals reeds gezegd, wat kleiner is dan normaal. Tegen de tijd dat hij 2 1/2 jaar was, kon hij de eerste dertien boeken van de bijbel in juiste volgorde opnoemen, en hij was toen ook in staat vele vragen over bijbelse personen goed te beantwoorden. Zijn aandacht bij het gebed is zo groot dat hij in de hele gemeente bekendstaat om zijn luide „amen!” dat als eerste opklinkt. Hetzelfde gebeurt bij de maaltijden nadat we het dankgebed hebben uitgesproken. Zijn liefde voor God op deze prille leeftijd is een grote bron van aanmoediging.
Toen ik op een keer van de christelijke vergadering thuis wilde blijven omdat ik me een beetje down voelde, kroop Craig me door het hele huis voor de voeten met de woorden: „Laten we naar de Koninkrijkszaal gaan, naar de broeders en zusters, en liederen voor Jehovah gaan zingen.”
Andere keren moedigt hij ons aan wanneer we moe zijn. Dan zegt hij: „Zing!” „Laten we een liedje voor Jehovah zingen.” Of dan vraagt hij: „Wie heeft de sinaasappels gemaakt? Wie heeft de zon gemaakt?” Daarmee boekt hij snel resultaten.
Eerst bezag ik de handicap van onze zoon slechts als een tragedie. Maar achteraf bleken de problemen verre van ondraaglijk. In plaats van te treuren over een gave, die van het gezicht, hebben andere gaven voor mij aan belangrijkheid gewonnen. Nu Craig vijf jaar is en wat steviger is geworden, hebben we verder contact opgenomen met een oogchirurg. En met behulp van sterke brilleglazen is het gezichtsvermogen van één oog gedeeltelijk hersteld.
Wij zien nu, net als Craig, uit naar de dag dat hij ons duidelijk zal kunnen zien — evenals zijn kleine broertje, die wèl goed kan zien en elke kans aangrijpt om met hem te kunnen spelen. — Ingezonden.