Hoe u kunt volharden onder moeilijkheden
„DOOR volharding van uw zijde zult gij uw ziel verwerven.” Jezus Christus sprak deze woorden toen hij zijn profetie over „de tijd van het einde” uitte (Lukas 21:19; Daniël 12:4). In zijn verklaring vallen twee punten op: (1) Dat volharding noodzakelijk is voor redding, en (2) dat het mogelijk is te volharden.
Maar hoe kunt u volharden? Om deze vraag te beantwoorden, moeten wij eerst weten waarom Jehovah toestaat dat zijn dienstknechten lijden en vervolging te verduren krijgen.
Lijden en vervolging — Waarom?
De voornaamste reden is dat Satan de rechtmatigheid en rechtvaardigheid van Jehovah’s soevereiniteit heeft betwist (Genesis 3:1-19). Jehovah heeft ter wille van zijn eigen naam en ter wille van anderen regelingen getroffen om op deze uitdaging in te gaan.
God heeft ook toegelaten dat zijn volk lijden ondergaat, omdat het bijzonder heilzaam voor ons kan zijn wanneer wij zulke moeilijkheden op de juiste wijze bezien. Als wij bijvoorbeeld onder beproevingen volharden zonder wrok over onze moeilijkheden, bewijzen wij dat ons geloof oprecht is, en van het soort dat God welgevallig is (1 Petrus 1:6, 7; Hebreeën 11:6). Maar rampspoed kan ook gebreken in onze persoonlijkheid aan het licht brengen, zoals trots, ongeduld en gemakzucht. Met behulp van Gods geest kunnen wij eraan werken zulke eigenschappen te overwinnen en ons in vollediger mate ’met de nieuwe persoonlijkheid te bekleden’. — Kolossenzen 3:9-14.
De psalmist heeft dit punt heel treffend voor ons onder woorden gebracht toen hij zei: „Het is goed voor mij dat ik in ellende heb verkeerd, opdat ik uw voorschriften lere” (Psalm 119:71). Wat een voortreffelijke manier om rampspoed te bezien! Geen geklaag of gemurmureer. Geen zelfzuchtige bezorgdheid over persoonlijke verliezen die misschien het gevolg van de rampspoed zijn geweest. Veeleer geeft de psalmist hier blijk van het wijze besef dat wat Jehovah over hem liet komen, hem kon helpen grotere waardering voor de voorschriften van Jehovah te krijgen. Staan wij toe dat lijden dezelfde uitwerking op ons heeft?
De apostel Paulus deed zijn voordeel met de verdrukking die hij in het district Asia ondervond. Om te beginnen droegen deze moeilijkheden ertoe bij dat hij zich vollediger op Jehovah ging verlaten. Ook werd erdoor beklemtoond dat de apostel in de opstanding geloofde, want hij volhardde onder zijn ontberingen met volledig vertrouwen in „de God die de doden opwekt” (2 Korinthiërs 1:8-10). Ja, dat Paulus onder zijn lijden volhardde, wierp nut voor hem af.
Hetzelfde geldt voor christenen die in deze tijd een juiste kijk op rampspoed hebben. In Zimbabwe, een land dat eertijds geteisterd werd door een guerrillaoorlog, werd een gemeente van Jehovah’s volk naar een beschermd dorp verplaatst. Tengevolge van de oorlogsomstandigheden had elk van de drie aangestelde ouderlingen een kind verloren in de dood. Bovendien oefende de plaatselijke bevolking grote druk op deze christelijke ouders uit om te schipperen ten aanzien van hun geloof, en de geesten, die zogenaamd vertoornd waren, gunstig te stemmen. Hoe dachten de ouderlingen hierover? Sprekend namens alle drie zei een van hen: „Terwijl de natie in oorlog is, zijn wij ook in oorlog met de goddeloze geesten. Wij zijn ten opzichte van de vijand [de goddeloze geestenkrachten] in het voordeel, omdat wij een hoop hebben, een levende hoop. Dus ook al sterven wij in de strijd, als wij in getrouwheid aan Jehovah sterven, zullen wij een opstanding krijgen. Wij zullen de vijand overwonnen hebben.” Deze drie getrouwe mannen hebben nooit uit het oog verloren dat Jehovah de macht heeft om bevrijding te bewerkstelligen. Nu wij zien hoe onwankelbaar zij hebben standgehouden, dienen ook wij ervan overtuigd te zijn dat wij kunnen volharden!
Wanneer de vervolging onmenselijk is
’Maar als de vervolging nu eens onmenselijk is en er wrede martelmethoden worden gebruikt?’ vraagt u misschien. ’Kunnen wij zelfs dan volharden zonder ons geloof te verzaken?’ Welnu, de vroege christenen waren in staat een afgrijselijke behandeling te verduren zonder ten aanzien van hun geloof te schipperen.
Zo legde ook een hedendaagse christen in een afgelegen plattelandsgebied van Zimbabwe volledig vertrouwen in Jehovah aan de dag. Eens was hij alleen thuis omdat zijn vrouw een bezoek bracht bij hun getrouwde dochter. Plotseling werd hij aangeklampt door enige gewapende mannen die hem allerlei valse beschuldigingen naar het hoofd slingerden vanwege zijn christelijke standpunt. Nadat deze mannen hem vreselijk geslagen hadden, bonden zij roodgloeiende bakstenen tussen zijn benen en dwongen hem ook op zulke stenen te lopen. Toen lieten zij hem alleen achter om te sterven. Doordat de plotseling gewijzigde situatie in het gebied het reizen onmogelijk maakte, bleef de echtgenote onkundig van de hachelijke toestand waarin haar man verkeerde. De buren werden gewaarschuwd dat zij het met de dood zouden moeten bekopen als zij hem zouden helpen. Zo bleef hij drie volle maanden alleen in deze toestand, terwijl hij dagelijks verwachtte dat hij zou sterven.
Deze christelijke man die zo moest lijden, zag kans zich in leven te houden met de voorraad water en maïsmeel die hij in huis had. Maar door de mishandeling die hij ondergaan had, kon hij niet lopen. Toen het brandhout binnen handbereik opraakte, zag hij zich daarom genoodzaakt zijn meubels stuk te slaan om daarmee een kookvuur aan te leggen. Het water werd roestig en er kwamen allemaal wormen in. Zijn brandwonden bleven zweren.
Zo was de broeder eraan toe toen zijn vrouw na drie maanden eindelijk naar huis terug kon gaan. Stel u voor wat zij gevoeld moet hebben toen zij hem zag! Onmiddellijk trof zij maatregelen om hem naar een ziekenhuis te brengen. Hiertoe moest zij hem in een kruiwagen naar de dichtstbijzijnde bushalte rijden en vandaar naar de stad brengen, waar een ziekenhuis was. Drie weken later werd hij uit het ziekenhuis ontslagen en ging hij naar het huis van zijn dochter, waar de leden van de gemeente van Jehovah’s Getuigen in dat gebied hem geestelijke hulp en aanmoediging gaven.
Waardoor werd deze loyale ondersteuner van Gods koninkrijk geholpen een onmenselijke behandeling te verduren? Drie volle maanden was hij geheel op zichzelf aangewezen. Hij was er vast van overtuigd te zullen sterven. En toch antwoordde hij, toen hem gevraagd werd hoe hij zich tijdens zijn beproeving gevoeld had: „Ik voelde dat Jehovah voortdurend bij mij was.” Geen geklaag over zijn vervolgers of gemurmureer over hetgeen hem overkomen was — alleen de vaste overtuiging dat Jehovah zijn loyale dienstknechten nooit in de steek laat. — Psalm 37:28.
Ja, christenen kunnen volharden. Zij weten dat, wanneer Jehovah verdrukking toelaat, hij er een goede reden voor heeft en dat volharding mogelijk is. Gods Woord en de ervaringen van anderen geven ons de verzekering dat dit zo is (Matthéüs 24:13). Terwijl wij beproevingen verduren, hebben wij echter dikwijls behoefte aan vertroosting, niet waar? Maar waar moeten wij die vertroosting zoeken?