Inzicht in het nieuws

Alleen maar voor de show

„Bijna 200 jaar lang is het Amerikaanse Congres zijn dagelijkse beraadslagingen met gebed begonnen”, verklaart een artikel in The Oregonian. „Van de 100 senatoren laten elke morgen misschien vijf zich zien . . . In het Huis van Afgevaardigden, waar de gebeurtenissen door de televisie worden uitgezonden, is de opkomst hoger — misschien 20 van de 435. Van degenen die komen opdagen, doet vrijwel niemand dat voor het gebed.”

Waarom dan de gebeden? Het artikel vervolgt: „De gebeden van het Congres — in de praktijk geminacht als een nietszeggende, betekenisloze oefening in vroomheid — worden door de politici vroom ondersteund als bewijs van hun deugdzaamheid. De kiezers worden verondersteld zich te laten inpalmen door de logica, eens fraai verwoord door A. J. Liebling: ’Man gaat naar kerk — goede man, niet liegen. Man gaat niet naar kerk — slechte man, wel liegen.’”

Jezus keurde het af alleen maar voor de uiterlijke schijn te bidden (Matthéüs 6:5, 6). Mensen die op deze wijze bidden vallen in de categorie van huichelaars over wie Jezus zei dat zij ’God met hun lippen eren, terwijl hun hart ver van hem verwijderd is’. — Matthéüs 15:8.

Modieuze preken

Richard Wentz, een godsdiensthistoricus aan de Arizona State University, heeft een studie gemaakt van de preken die er in de loop van de tijd in de kerken zijn gehouden. Hij merkt op dat de geestelijken zich in hun manier van preken hebben laten beïnvloeden door de in hun tijd heersende tendensen. In de koloniale tijd, zei de professor, lag de nadruk op de soevereiniteit van God, dat „wij ons in Gods handen bevinden”. In de 19de eeuw, toen de natie „nieuw” en „optimistisch” was, werd de nadruk verlegd naar de „mogelijkheden van menselijke volmaaktheid” en de gedachte dat „God wacht op onze reactie”.

En onze tijd? „De huidige preken schijnen mensen te geven wat hun welkom is in plaats van hun datgene te brengen wat er zou moeten worden gezegd”, zegt Wentz. Hedendaagse preken zijn kort, gemiddeld 10 tot 20 minuten, meestal in de vorm van verhaaltjes, „gewild leuk” en bedoeld om te vermaken. De meeste mensen wensen iets om „hun gevoelens en emoties te kittelen”, voegt hij eraan toe.

Sommigen zal dit herinneren aan wat de apostel Paulus nu juist voorzei: „Er zal een tijd komen dat mensen gezond onderwijs niet zullen verdragen. Zij zullen iets willen wat hen amuseert, en zij zullen leraren bijeenbrengen die zullen spreken wat zij willen horen.” Predikanten die zich alleen maar naar de grillen van mensen schikken, zullen veel te verantwoorden hebben. „Onthoud dat wij die leraren zijn, naar een veel hogere maatstaf beoordeeld zullen worden”, waarschuwde de discipel Jakobus. — 2 Timótheüs 4:3; Jakobus 3:1, Phillips.