Hoeveel betekenis heeft goede omgang voor u?
TOEN de apostel Petrus in de eerste eeuw naar christenen verwees als „de gehele gemeenschap van uw broeders in de wereld”, was dit een duidelijke toespeling op een van de meest in het oog lopende kenmerken van Christus’ volgelingen (1 Petr. 5:9). Zij gingen met elkaar om. Zij waren er niet tevreden mee thuis te blijven en er in het geheim een persoonlijke godsdienst op na te houden. Zij voelden de behoefte om zoveel met anderen van hetzelfde geloof om te gaan als maar mogelijk was. Zij moesten over hun geloof praten.
Die christenen hadden de omgang met elkaar nodig. Geen andere omgang kon hun voldoening schenken. Ook hadden zij de waarschuwing van de apostel in gedachten: „Slechte omgang bederft nuttige gewoonten” (1 Kor. 15:33). Door regelmatig bijeen te komen met mensen die goed gezelschap vormden, konden zij acht slaan op de dringende raad van de bijbelschrijver Judas om „uzelf op [te] bouwen op uw allerheiligst geloof” (Jud. 20). Het was voor hen zo belangrijk met de christelijke gemeente verbonden te zijn, dat vervolging, politieke beroering, afstand, ontberingen, weersomstandigheden — geen van deze dingen ijverige christenen ervan kon weerhouden samen te komen. Denkt u er ook zo over?
AFSTAND EN PROBLEMEN OVERWINNEN
Sommigen zal het feit dat hun huis een eind van de dichtstbijzijnde plaats waar men met andere christenen kan samenkomen, afligt, gepaard aan slechte vervoersmogelijkheden, wellicht een hindernis toeschijnen, maar voor vele getuigen van Jehovah in Panama is dit niet het geval. Een groepje van acht personen gaat te paard drie en een half uur over ruwe bergpaden. Of het nu regent of dat de zon schijnt, zij zijn trouw op de vastgestelde tijd in de Koninkrijkszaal, verlangend naar omgang en geestelijk voedsel. In een ander gebied van grillig gevormde, scherp getande heuvels moeten Getuigen uren lopen, over smalle stammetjes rivieren oversteken en vaak hun schoenen uittrekken om door het water te waden. Wanneer zij bij de vergaderplaats aankomen, wassen zij hun benen en hun voeten, trekken hun schoenen weer aan en genieten van het programma, niet ontmoedigd door het vooruitzicht deze tocht terug ook weer te moeten maken, maar dan in het donker.
Hebt u geen vervoermiddel en is de Koninkrijkszaal van Jehovah’s getuigen nogal ver van uw huis? Welnu, denk dan eens aan enkele Getuigen in Colombia, Zuid-Amerika, die vaak in de zon of in de regen tweeëndertig kilometer moeten lopen om een vergaderplaats te bereiken, en dan niet op goed verlichte, geplaveide wegen, maar over smalle paden, waarbij zij tot aan hun middel door rivieren moeten waden en de hitte of de stortregens moeten verdragen. En dit alles dan niet voor een speciale vergadering, maar om naar de geregelde wekelijkse bijeenkomsten te gaan waar de bijbel met behulp van De Wachttoren wordt bestudeerd.
In vele delen van Mexico vormen iemands benen het enige vervoermiddel. Toch worden in dat land de vergaderingen door Jehovah’s getuigen bijzonder gewaardeerd. Het gemiddelde bezoekersaantal op de wekelijkse Wachttoren-studie bedraagt 119 percent van het totale aantal Getuigen, 91 percent bezoekt de kleinere wekelijkse vergaderingen in particuliere huizen en 82 percent de door-de-weekse vergadering ter bespreking en verbetering van de predikingsdienst. En deze hoge bezoekersaantallen zijn ook niet alleen maar in de grotere steden; ze gelden voor het hele land.
Op het platteland van Paraguay blijven Jehovah’s getuigen regelmatig de vergaderingen bezoeken, ondanks veel moeilijkheden. Enkelen kunnen te paard komen, of met paard en wagen, maar de meerderheid moet lopen. Als het regent hebben zij eigenlijk geen keus, want dan zijn alle wegen volgens een wettelijke verordening gesloten totdat ze weer droog zijn. De Getuigen gaan dan dus barrevoets met blote voeten door een dikke laag modder, en als zij bij de Koninkrijkszaal zijn aangekomen, wassen zij hun voeten en trekken hun schoenen weer aan.
In Costa Rica, waar drie vierde van de Getuigen op het platteland woont, reizen honderden van hen te voet of te paard soms wel zes uur lang over modderige paden om met elkaar te kunnen omgaan. Eén Getuige leidt twaalf bijbelstudies op verschillende plaatsen, en daarbij moet zij elke keer zes uur naar de gemeentevergaderingen lopen. Eenmaal per maand maakt zij per kano een reis van acht uur om een afgelegen deel van het gebied te bereiken, waar belangstellende personen verlangend wachten op de bijbelse lessen die zij met hen doorneemt.
ARMOEDE GEEN BELEMMERING
Sommigen zullen armoede wellicht als een reden beschouwen om de vergaderingen in de Koninkrijkszaal niet bij te wonen. De kosten van vervoer zijn hoog. Maar in Midden- en Zuid-Amerika wordt dit niet als een onoverkomelijk probleem beschouwd. Denk bijvoorbeeld eens aan het geval van een moeder met zeven kinderen in Asunción, Paraguay. Zij bezoeken regelmatig tweemaal per week de vergaderingen in de Koninkrijkszaal, hoewel de lange busrit hun 36 percent van het gemiddelde maandelijkse gezinsinkomen kost. De zegeningen van christelijke omgang zijn hun dit zeker waard.
Dan is er het prachtige voorbeeld van een van de oudere Getuigen in Panama, die voor allen die dezelfde gemeente bezoeken, een bron van aanmoediging is. Zij weten dat deze zuster, om in de Koninkrijkszaal te komen, in een cayuco of eigengemaakte kano het Gatunmeer moet oversteken en daarna ruim drie kilometer moet lopen om op de bus te kunnen stappen, die haar dan nog zestien kilometer verder brengt. Hoe betaalt zij haar busrit? Zij neemt eieren mee die ze allemaal apart in palmbladeren heeft gerold, en verkoopt deze aan andere buspassagiers.
In Venezuela moeten degenen die in het binnenland wonen, vastberaden pogingen doen om regelmatig te kunnen genieten van de zegeningen die omgang met elkaar in de Koninkrijkszaal schenkt. Maar zij doen het. Velen wonen in kleine boerderijtjes en krijgen maar weinig contant geld in handen; het is daarom moeilijk het geld voor de bus bij elkaar te krijgen. Een vrouw op leeftijd die in een afgelegen streek woont, loopt vaak tweeëndertig kilometer naar de dichtstbijzijnde Koninkrijkszaal. Zij brengt het een en ander mee om op de markt te verkopen, zodat zij haar terugreis per bus kan betalen. Ondanks dergelijke belemmeringen is het bezoekersaantal in de Koninkrijkszalen in Venezuela goed — 95 percent van de Getuigen is aanwezig op de wekelijkse Wachttoren-studie.
De United Fruit Company heeft jaren geleden in Costa Rica langs de Atlantische kust een smalspoor laten aanleggen voor het vervoer van bananen. Hoewel de spoorlijnen nu bijna niet meer gebruikt worden, worden ze door de Getuigen en door anderen wel gebruikt, want zij reizen dan via deze spoorlijn op een platte goederenwagon die door muildieren wordt getrokken. Zij moeten natuurlijk de modder die van de hoeven van het muildier afvliegt ontwijken, en wanneer zij op de plaats van bestemming zijn aangekomen, moeten de mannelijke Getuigen zich vaak wassen en verkleden voordat zij kunnen meedoen aan het programma in de Koninkrijkszaal. Zij doorstaan dit allemaal om maar omgang te kunnen hebben met anderen van hetzelfde geloof. Zou u dat ook doen?
Ook in Honduras hebben getrouwe christenen dat sterke verlangen om met broeders in het geloof omgang te hebben. Een vrouw, die acht kinderen heeft en wier man geen Getuige is, ontbreekt maar zelden op de vergaderingen van de gemeente, hoewel zij elke keer ruim drie kilometer moet lopen. En een echtpaar loopt meer dan zes kilometer naar de Koninkrijkszaal. Na elke vergadering gaan zij in het donker op weg naar huis door een jungle-achtig gebied, en heel vaak komen zij pas om een of twee uur ’s nachts thuis. Toch zouden zij er niet over denken een van deze opbouwende bijeenkomsten met medechristenen over te slaan.
ANDERE MOEILIJKHEDEN HET HOOFD GEBODEN
Voor sommigen kan vermoeidheid aan het eind van een werkdag een goede reden schijnen om op de avond van de vergadering thuis te blijven. Dit geldt niet voor een vader van twee kleine kinderen in Brits Honduras. Hij werkt van zonsopgang totdat het donker wordt, soms wel tot zeven uur. Maar hij heeft zijn huiselijke aangelegenheden zo geregeld dat zij de vele zegeningen van de wekelijkse vergaderingen niet behoeven te missen. Zijn vrouw maakt van tevoren de kinderen klaar en gaat dan vroeg op weg naar de Koninkrijkszaal, omdat de kinderen langzaam lopen en het ruim drie kilometer lopen is naar de zaal. Voordat zij weggaat zorgt zij ervoor dat alles klaarligt, zodat haar man zich vlug kan verkleden en haar direct achterna kan komen. En vaak is het dringend noodzakelijk dat hij bij hen is, want door zware regens worden er soms slangen op de paden aangetroffen. Hij moet dan dus waakzaam zijn om zijn gezin te beschermen. Naar de vergadering van de broeders in het geloof te gaan is echter het overheersende motief. Hij weet hoeveel voldoening het schenkt, aan zulke geestelijke feesten een aandeel te hebben.
Denk ook eens aan een vrouw in Venezuela. Zij woont negentien kilometer van de dichtstbijzijnde Koninkrijkszaal. Als het regent, worden de wegen voor auto’s onbegaanbaar, rivieren stromen over en op sommige plaatsen moet zij bijna tot aan de oksels door het water waden. Er zijn ook nog andere gevaren. Toen zij eens op weg was naar de Koninkrijkszaal, die zich in een gebied met veel struikgewas bevindt, voelde zij iets scherps aan haar been, maar zette het van zich af omdat zij dacht dat er alleen maar een scherp takje langs gestreken was. Na een poosje begon het wat stijf aan te voelen. Zij ging naar de plaatselijke Geneeskundige Dienst om behandeld te worden voor een slangebeet. Zij is nu weer helemaal in orde en niet in het minst ontmoedigd om vast te houden aan haar vaste schema voor het bezoeken van vergaderingen.
Een groot gezin kan er voor sommigen toe leiden dat zij worden verhinderd trouw op de wekelijkse gemeentevergaderingen aanwezig te zijn. In Midden- en Zuid-Amerika zijn echter veel grote gezinnen, en toch vormt dit geen onoverkomelijk probleem. In een stad in Venezuela woont bijvoorbeeld een gezin van zes personen een uur lopen van de dichtstbijzijnde Koninkrijkszaal af, en toch zijn zij altijd op de vergaderingen. Een ander gezin loopt drie maal per week acht kilometer naar de vergaderingen van de christelijke gemeente, en de helft van die afstand gaat over slechte paden.
Zelfs de taalbarrière is niet groot genoeg om degenen die de waarde van omgang met anderen die God liefhebben, naar juiste waarde schatten, hiervan af te houden. In Mexico gebeurt het vaak dat er Indianen naar de vergaderingen komen die geen Spaans verstaan. Toch komen zij geregeld en blijven dan de hele Spaanse vergadering zitten, totdat het ogenblik is aangebroken dat de hoogtepunten van het programma in hun eigen taal worden vertolkt. Het is prettig te zien met hoeveel genoegen zij daar blijkbaar aanwezig zijn, hoewel zij toch niet alles verstaan wat er gezegd wordt. En hoe gretig drinken zij de verklaringen van de tolk in!
In de Dominicaanse Republiek zijn de Getuigen er tijdens recente politieke ongeregeldheden onder grote moeilijkheden mee voortgegaan samen te komen. Doordat er barricaden waren opgeworpen, moesten zij soms grote omwegen maken om de Koninkrijkszaal te bereiken. Toen de hoofdstad later door de strijdkrachten van beide partijen in tweeën was verdeeld, waren vele Getuigen van de toegang tot de Koninkrijkszaal afgesneden. Gaven zij het op? Neen. Zij kwamen in particuliere huizen bij elkaar en beperkten het verlies van opbouwende omgang aldus tot een minimum.
In sommige landen is het christenen zelfs verboden de bijbel te lezen en met anderen samen te komen om dit boek te bestuderen. Worden zij daardoor zozeer door vrees aangegrepen dat zij dan niet meer met anderen van hetzelfde geloof samenkomen? Helemaal niet. Hoewel mensen orders kunnen uitvaardigen die precies tegengesteld zijn, houden zij vast aan de handelwijze die door de geïnspireerde apostel van Christus Jezus werd aangeraden: ’Laat het onderling vergaderen niet na’ (Hebr. 10:25). De gang van zaken daarna bewijst dat zij de juiste handelwijze volgen, want Jehovah beschermt en zegent hen, en zelfs wanneer zij ten onrechte gevangen worden genomen en worden gestraft, schenkt hij hun de kracht en hoop om te overwinnen, waardoor het mentale en fysieke lijden dat zij wellicht ondergaan, ruimschoots wordt vergoed.
Wanneer wij een dergelijke bezielende reeks getuigenissen zien van de volharding en liefde van medechristenen, die blijkt uit hun waardering voor geregelde omgang met elkaar, is het dan niet passend dat een ieder eens nagaat wat zijn eigen standpunt is met betrekking tot de wekelijkse vergaderingen van de christelijke gemeente? Het gevaar bestaat dat wij de vergaderingen maar als iets vanzelfsprekends beschouwen. Het gevaar bestaat dat materiële genietingen er de oorzaak van zouden kunnen zijn dat wij terugschrikken voor ongemak en dat wij meer aandacht schenken aan de dingen die wij in materieel opzicht willen bezitten dan aan ons geestelijk welzijn. Moet ons soms eerst het recht om met medechristenen samen te komen worden ontzegd, alvorens wij dit voorrecht ten volle zullen waarderen? Stellig niet.
Het is duidelijk dat wanneer ons verlangen om iets te bezitten maar groot genoeg is, wij pogingen in het werk zullen stellen om het ook te verkrijgen. Zelfs zieken, vermoeiden, bejaarden, ja, gebrekkigen en blinden gaan trouw naar de vergaderingen van de christelijke gemeente. Waarom doen zij dat, ondanks hun gebrek? Omdat zij ervan overtuigd zijn dat de omgang met anderen noodzakelijk is en dat zij geestelijke kracht kunnen putten uit gezamenlijke gesprekken over de wil van God (Rom. 1:12). Bouw daarom dus vooral de goede gewoonte van gezonde omgang op. Wees een zegen voor medechristenen, en zij zullen een zegen voor u zijn.