Russische pers prijst Jehovah’s Getuigen

HET Russische bijkantoor van Jehovah’s Getuigen werd op 21 juni 1997 ingewijd. Het complex omvat zeven woongebouwen, een grote Koninkrijkszaal, een eetzaal en een enorm gebouw voor kantoren en opslag van goederen. Het ligt ongeveer veertig kilometer ten noordwesten van Sint-Petersburg, in het dorp Solnetsjnoje.

De inwijding ontving uitgebreide publiciteit van journalisten die voor het programma uitgenodigd waren. Een van hen schreef in de Moskouse Literatoernaja gazeta, een krant met een oplage van meer dan een kwart miljoen: „Het eerste wat bij je opkomt wanneer je het ziet, is: Dat is nog eens klasse!” — Zie de foto’s op blz. 16 en 17.

De schrijver, Sergej Sergijenko, legde uit: „Alles hier is door gelovigen met eigen handen gemaakt: De bouwwerkzaamheden zijn voornamelijk door Finnen, Zweden, Denen, Noren en Duitsers verricht. Nette, geplaveide straten, gemaaide gazons, gebouwen met speelse pannendaken, enorme ramen en glazen deuren — dit is het Russische bestuurscentrum van de religieuze organisatie Jehovah’s Getuigen.”

Journalisten uit Moskou, meer dan 650 kilometer ten zuidoosten van het bijkantoor, werden voor de inwijding uitgenodigd en kregen vervoer aangeboden. Zij kregen een rondleiding door de gebouwen en daarop volgde een vraag-en-antwoorduurtje, waarbij verfrissingen werden geserveerd. De heer Sergijenko schreef op grond van zijn waarnemingen:

„De Getuigen zijn, zoals het gezegde luidt, bescheiden en zonder pretenties . . . Om een bekend Russisch spreekwoord anders te formuleren: ’De Getuigen wonen in [hun huis] alsof zij aan Jehovah’s boezem liggen.’ . . . De Getuigen, die tegen alle mensen altijd even vriendelijk zijn, tonen natuurlijk bijzondere zorgzaamheid voor hun eigen broeders.”

Een artikel van de hand van S. Dmitrijev verscheen in de Moskovskaja Pravda, een dagblad met een oplage van bijna 400.000 exemplaren. In zijn artikel getiteld „U kunt uw eigen wereld alleen met uw eigen handen bouwen”, zette de schrijver uiteen:

„Nadat de religieuze organisatie van de Getuigen [in 1991] in Rusland wettelijk erkend was, kwam de bouw van hun eigen hoofdkantoor ter sprake. Zij waren op zoek naar een plek in de nabijheid van Moskou toen onverwacht het bericht kwam dat het terrein van een voormalig jeugdkamp in de buurt van Sint-Pete[rsburg] te koop stond. De grond werd gekocht en zij begonnen te bouwen. . . .

Anderhalf jaar geleden, op 1 januari 1996, werd het centrum in het dorp Solnetsjnoje een officieel bijkantoor van de religieuze organisatie. Half juni had een groep Moskouse journalisten, door enige tijd in Sint-Pete[rsburg] door te brengen, de gelegenheid zich een beeld te vormen wie deze Jehovah’s Getuigen waren.”

Wat was de conclusie van de heer Dmitrijev? „Zij zijn net als alle andere mensen.” En toch zijn zij anders, zoals hij in het besluit van zijn artikel opmerkte: „Vreedzaam onder elkaar en omringd door vrede. Is dit een droom? Ja. En toch is het werkelijkheid.”

Een andere Moskouse journalist, Maksim Jerofejev, merkte in Sobesednik, een krant met een oplage van meer dan 300.000 exemplaren, op: „Alle relaties in deze kleine gemeenschap zijn gefundeerd op het volgende beginsel: Niemand wordt gedwongen te werken maar iedereen doet het graag.”

Na een beschrijving gegeven te hebben van de huisvesting van de bijkantoorcoördinator, Vasily Kalin, merkte de heer Jerofejev op: „Onze wantrouwige broederschap van verslaggevers wilde enkele andere appartementen bekijken die zij zelf zouden uitkiezen. De grootte en de inrichting van de onderkomens van de andere bewoners verschilden in wezen niet van het bescheiden interieur van het appartement van Vasily Kalin.”

Een andere journaliste, Anastasija Nemets, schreef in Vetsjernjaja Moskva het artikel „In vrede met zichzelf leven”. De ondertitel luidde: „Dit leren mensen in een ongewoon dorp buiten Sint-Pete[rsburg]”.

Zij beschrijft de omgeving van het bijkantoor en de gebouwen zelf als volgt: „Het is omringd door bossen en weiden. De Finse Golf ligt er niet ver uit de buurt. Hier ziet men nette huisjes in Europese stijl, schoongeveegde geplaveide straten en kleurrijke bloembedden.

Commerciële firma’s bouwen zulke ministeden voor de ’nieuwe Russen’. Maar in dit dorp wonen mensen met zeer bescheiden middelen . . . Zij wonen er comfortabel en het belangrijkste is dat zij er als vrienden leven. Er zijn hier maar ongeveer 350 personen, uit alle hoeken van de wereld; er worden diverse talen gesproken — van Spaans en Portugees tot Fins en Zweeds.

In wezen is dit een besloten microkosmos: Het dorp heeft zijn eigen produktie- en reparatiewerkplaatsen, waar alles wat de grote veeltalige familie nodig heeft, gemaakt kan worden; zij hebben zelfs hun eigen kliniek.”

De inwijding was beslist een vreugdevolle gelegenheid voor de 1492 aanwezigen uit 42 landen die in Solnetsjnoje bijeenwaren. Velen van hen waren ouderen die tientallen jaren hebben gediend toen het predikingswerk verboden was. Kunt u zich voorstellen hoe ontzettend verbaasd en verheugd deze oudgedienden waren toen zij door de prachtige gebouwen op dit parkachtige terrein van 6,9 hectare werden rondgeleid? Niemand zou het hun kwalijk genomen hebben als zij dachten dat zij droomden.

[Illustraties op blz. 18]

Journalisten krijgen een rondleiding

Vraag-en-antwoorduurtje