Wat speelt zich tegenwoordig op scholen af?

„CRISIS op onze scholen: Zet nu politieagenten in”, luidde een recente kop op de voorpagina van een Newyorkse krant. De Raad voor het Onderwijs van New York City heeft zijn eigen veiligheidsbeambten op de scholen — een 3200 man tellende dienst — die in de ruim 1000 scholen van de stad patrouilleren. Nu wil menigeen dat de gewone stedelijke politie op de scholen wordt ingezet om de veiligheid te bevorderen. Is dat echt nodig?

Een kop in The New York Times luidde: „Volgens rapport draagt 20% van de leerlingen in New York City een wapen”. Joseph Fernandez, van 1990 tot 1992 hoofdinspecteur van de scholen in New York City, gaf toe: „Nog nooit heb ik zoiets meegemaakt als het geweld dat wij nu op onze scholen in de grote steden zien. . . . Toen ik in 1990 het hoofdinspecteurschap in New York aanvaardde, kon ik me niet indenken dat het zo erg zou zijn. Het is geen voorbijgaand verschijnsel, het is een kwaadaardige ziekte.”

Hoe erg is het?

Fernandez berichtte: „In mijn eerste tien maanden als hoofdinspecteur werd gemiddeld om de andere dag een schoolkind vermoord — doodgestoken in de ondergrondse, neergeschoten op het schoolplein of op een straathoek . . . Op sommige middelbare scholen wordt in de gangen en op het terrein gepatrouilleerd door vijftien of zestien [veiligheidsbeambten].” Hij voegde eraan toe: „Het geweld op onze scholen is epidemisch en wij hebben speciale maatregelen moeten nemen. Scholen in Chicago, Los Angeles, Detroit — alle grote metropolitische centra — geven nu hetzelfde beeld te zien van een bijna apocalyptische barbaarsheid.

Wat een schande dit is, laat zich niet in woorden uitdrukken. Gedurende de afgelopen twee decennia zijn wij het onaanvaardbare gaan aanvaarden: Amerikaanse scholen als oorlogsgebied. Huizen van angst en intimidatie in plaats van tempels van verlichting.”

Er zijn veiligheidsagenten in 245 scholenstelsels in de Verenigde Staten, en in 102 ervan zijn de agenten gewapend. Maar zij zijn niet de enigen die gewapend zijn. Volgens een studie van de University of Michigan nemen leerlingen in de Verenigde Staten dagelijks naar schatting zo’n 270.000 vuurwapens, andere wapens niet meegerekend, mee naar school!

In plaats van beter te worden, is de situatie veel erger geworden. De op veel scholen gebruikte metaaldetectors hebben de toevloed van wapens niet kunnen tegenhouden. In de herfst van 1994 steeg het aantal gemelde gevallen van geweld op scholen in New York City met 28 procent vergeleken met dezelfde periode een jaar daarvoor! „Voor de allereerste keer”, legt Phi Delta Kappan uit in verband met een in de Verenigde Staten gehouden enquête, „deelt de categorie ’vechten, geweld en bendes’ de eerste plaats met ’gebrek aan discipline’ als het grootste probleem waarmee plaatselijke openbare scholen te kampen hebben.”

Het geweld heeft in veel landen een kritieke situatie op scholen teweeggebracht. In Canada stond in The Globe and Mail van Toronto de kop: „Scholen worden gevarenzones”. En bij een enquête in het Australische Melbourne bleek dat bijna zestig procent van de kinderen die naar de basisschool gaan, door ouders met de auto naar school wordt gebracht en weer opgehaald uit angst voor geweld of ontvoering.

Geweld is echter slechts een deel van het probleem. Er gebeuren meer dingen op onze scholen die reden tot ernstige bezorgdheid zijn.

De kwestie van de moraal

Hoewel de bijbel zegt dat hoererij — het hebben van seksuele relaties buiten het huwelijk — verkeerd is, wordt die gezonde morele opvatting tegenwoordig niet meer gehuldigd op scholen (Efeziërs 5:5; 1 Thessalonicenzen 4:3-5; Openbaring 22:15). Dat heeft beslist bijgedragen tot de situatie die Fernandez beschreef toen hij zei: „Wel tachtig procent van onze tieners is seksueel actief.” Op een middelbare school in Chicago was een derde van de vrouwelijke leerlingen in verwachting!

Op sommige scholen heeft men crèches voor de verzorging van de baby’s van leerlingen. Daarnaast worden regelmatig condooms uitgedeeld in een vergeefse poging de aidsepidemie en het omhoogvliegende aantal buitenechtelijke kinderen tegen te gaan. Indien door het uitdelen van condooms leerlingen zo al niet worden aangemoedigd hoererij te bedrijven, dan wordt het toch wel vergoelijkt. Waar moeten leerlingen van uitgaan wanneer het op de moraal aankomt?

Iemand die al lang universitair onderwijs geeft, zei dat een „verbazingwekkend aantal jonge mensen . . . denkt dat er geen goed of kwaad is, dat je bij morele keuzes op je gevoel af moet gaan”. Waarom denken jongeren zo? De docente merkte op: „Misschien zijn zij door hun ervaringen op de middelbare school morele agnosten geworden.” Wat is het gevolg van zulke morele onzekerheid?

In een recent redactioneel kranteartikel werd verzucht: „Niemand, zo lijkt het soms, treft blaam voor wat maar ook. Nooit.” Ja, de boodschap is dat alles mag! Sta eens stil bij een voorbeeld van de diepgaande invloed die dit op leerlingen kan hebben. In een college over de Tweede Wereldoorlog en de opkomst van het nazisme constateerde een hoogleraar dat de meeste van zijn studenten niet geloofden dat iemand blaam trof voor de Holocaust! „In de geest van de studenten”, aldus de docent, „was de Holocaust zoiets als een natuurramp: Hij was onvermijdelijk en niet te voorkomen.”

Wiens fout is het wanneer studenten geen goed van kwaad kunnen onderscheiden?

In kritieke tijden

Ter verdediging van de scholen zei een voormalige leraar: „Het probleem vindt zijn oorsprong in de samenleving, en de scholen weerspiegelen slechts de daar reeds bestaande problemen.” Ja, het valt niet mee leerlingen bij te brengen wat de leiders van onze samenleving niet betrachten.

Ter illustratie daarvan schreef, in een periode dat de immoraliteit van Amerikaanse regeringsfunctionarissen voorpaginanieuws was, een bekende columnist: „Ik heb geen idee hoe onderwijzers in deze cynische tijd te werk moeten gaan om kinderen moraal bij te brengen. . . . ’Kijk naar Washington!’, zal het uit de jongste kelen klinken. Zij weten . . . dat zich onder het dak van dat grote witte huis het laagste bedrog in de geschiedenis heeft voorgedaan.”

De bijbel voorzei dat „er in de laatste dagen kritieke tijden zullen aanbreken, die moeilijk zijn door te komen” (2 Timotheüs 3:1-5). Dit zijn beslist kritieke tijden! Wat wordt er met het oog daarop gedaan om de huidige crisis op scholen op te vangen en leerlingen aan een goede opleiding te helpen? Wat kunnen ouders en leerlingen zelf doen? Dat zal in de volgende artikelen besproken worden.