Haar verhaal heeft menigeen geraakt
OP 19 november 1994 stierf Kathy Roberson op 26-jarige leeftijd. Tot aan de week dat zij stierf, heeft zij trouw de christelijke vergaderingen bijgewoond. Haar gevecht tegen kanker sinds haar negende heeft in de Ontwaakt! van 22 augustus 1994 gestaan onder de titel „Wanneer het leven niet makkelijk is”. Naar aanleiding daarvan hebben wij van veel lezers uit alle delen van de wereld brieven ontvangen waarin stond dat Kathy’s moedige voorbeeld hen diep had geraakt.
Jongeren aangemoedigd God te dienen
Loida uit Spanje schreef: „Ik ben zestien jaar en ik heb gehuild toen ik de ervaring over de volharding van Kathy las. Ik was altijd bang om te sterven, maar dank zij dit artikel begrijp ik dat, zoals ze zei, ’wat werkelijk telt niet is of wij nu leven of sterven, maar of wij de zegen verwerven van Jehovah God, Degene die ons eeuwig leven kan geven’.”
Mari uit Japan schreef: „Omdat ik ongeveer net zo oud ben als Kathy en ik op dezelfde dag ben gedoopt, was het toen ik haar ervaring las of ik een aanmoedigende brief van een goede vriendin las. Haar hoop dat haar verhaal velen ertoe zou bewegen hun gezondheid niet voor ijdele activiteiten te gebruiken maar er een verstandig gebruik van te maken in Jehovah’s dienst, sprak mij enorm aan, daar ik net op het punt sta in de gewone pioniersdienst [volle-tijdprediking] te gaan.”
Noemi uit Italië schreef iets soortgelijks; ze zei dat Kathy’s wens dat jongeren hun gezondheid niet voor ijdele activiteiten zouden gebruiken maar er een verstandig gebruik van zouden maken in Jehovah’s dienst, „een aanmoediging zal zijn voor duizenden jongeren, ikzelf inbegrepen”. Noemi voegde eraan toe: „Ik popel van verlangen haar in de nieuwe wereld te zien, wanneer dit alles voorbij zal zijn. Zodra ik van de middelbare school af ben, wil ik gaan pionieren.”
„Ik ben achttien jaar”, schreef Rachelle uit Florida (VS), „en ik overweeg nu al geruime tijd in de pioniersdienst te gaan. Toen ik het artikel ’Wanneer het leven niet makkelijk is’ las, vond ik het een grote aanmoediging te zien dat iemand die net als ik jong is, zo veel tegenspoed kan verduren. Kathy heeft mij ertoe gebracht mijn gezondheid, zoals ze zei, ’niet voor ijdele activiteiten, maar verstandig in Jehovah’s dienst’ te gebruiken.”
Enkele zendelingen op het eiland Truk in Micronesië schreven: „Onze pioniers hier zijn in stoffelijk opzicht arm. Maar de ervaring van zuster Roberson heeft hen geholpen dat wat zij hebben te waarderen. Zij beseften dat zij ondanks hun stoffelijke armoede met een krachtig lichaam gezegend zijn, zodat zij in staat zijn Jehovah full-time te dienen. Het artikel bracht hun duidelijk onder de aandacht dat zij dankbaar moeten zijn voor wat zij hebben en hun kracht in Jehovah’s dienst moeten gebruiken.”
Een groep van zestien deelnemers aan een Pioniersschool in Frankrijk voelde zich geroepen een foto van lelies aan Kathy te sturen met de aanmoediging: „Wij zullen je goede raad om onze tijd voor onze grote Schepper te gebruiken niet vergeten.”
Een andere jongere uit Frankrijk schreef: „Omdat wij jong zijn en een voornaam doelwit van Satan, vinden wij het soms moeilijk loyaal te blijven aan Jehovah. Wanneer wij echter zulke prachtige en ontroerende verhalen lezen, ontvangen wij nieuwe kracht en ijver, wetend dat andere jongeren, zoals Kathy, ondanks lijden hun rechtschapenheid bewaren. Wat een schitterend voorbeeld!”
„Ik ben ongeveer van dezelfde leeftijd als jij en heb een heel goede gezondheid”, schreef Nadine uit Ohio (VS). „Vaak laat ik me in mijn dienst voor Jehovah belemmeren door onbelangrijke dingen. Na het lezen van je verhaal heb ik mijn leven eens ernstig onder de loep genomen, in het besef hoeveel kostbare tijd ik heb verspild. Je bent een ware stimulans voor me geweest.”
Een jonge vrouw uit Brazilië zei: „Wat ze zei, raakte mijn hart en vergrootte mijn wens onze God nog toegewijder te dienen.”
Een Canadees meisje schreef: „Ik ben vijftien jaar. Twee jaar geleden kreeg ik te horen dat ik leed aan lupoïde hepatitis. Dank zij de ervaring van Kathy Roberson besefte ik, dat ook ik ondanks mijn lichamelijke conditie Jehovah getrouw kan dienen nu er nog tijd voor is en dat ik geduldig op Gods beloofde nieuwe samenstel moet wachten voor een algeheel herstel.”
Jennette uit New Jersey (VS) schreef: „Alle obstakels die zij heeft overwonnen en het geloof waarvan zij blijk gaf, helpen ons allen er vastbesloten naar te blijven streven meer in Jehovah’s dienst te doen, in weerwil van eventuele problemen waarmee wij kampen. Ik ben van plan haar ervaring te gebruiken bij enkele van mijn bijbelstudies om hen te motiveren zich de pioniersdienst ten doel te stellen als zij hun school doorlopen hebben.”
Ook ouderen aangemoedigd
Een vrouw uit Californië (VS) schreef: „Je hebt beslist alle ondergeschikte zaken in ons leven tot hun ware proporties gereduceerd en het leven teruggebracht tot zijn fundamentele essentie — onze band met Jehovah.” Zij voegde eraan toe: „Hoewel mijn jeugd ver achter mij ligt, ben ik diep ontroerd en gemotiveerd door je ervaringen en je visie. Ik ben erdoor geholpen mijn prioriteiten opnieuw te bekijken.”
In een andere brief uit Californië stond: „Wat je hebt meegemaakt, is net zo’n grote beproeving als die welke de broeders en zusters in Duitsland of Malawi of enig ander land waarover ik heb gelezen, hebben ondergaan. Ik ben nu 68, dus ik heb heel wat ervaringen gezien, gehoord en gelezen. Je verhaal zal voor zowel jong als oud een zegen zijn.”
Een vrouw uit South Carolina (VS) bekende: „Ik ben geen kind meer. Ik ben bijna zeventig jaar.” Zij schreef vol waardering: „Je bent een tweede Job. Ik hoop dat alle jongeren en de ouderen nota zullen nemen van je volharding.”
In een andere brief stond: „Kathy’s geloof en vastberadenheid hebben mijn hart geraakt. Ik ben bijna 57 jaar en een van de dingen waarop ik mijn zinnen had gezet, was meer tijd in Jehovah’s dienst te besteden wanneer ik met pensioen zou gaan, maar onlangs werd bij mij kanker geconstateerd. Wat betreur ik het dat ik toen ik jonger en gezond was, niet meer voor Jehovah heb gedaan! Niemand van ons kan voorspellen wanneer een ernstige ziekte ons van dat voorrecht zal beroven.”
Een christelijke ouderling schreef: „Ik ga dit artikel in een speciale map bewaren om het te lezen wanneer het leven de onverwachte wendingen neemt die mijn geloof op de proef zouden kunnen stellen. Ik ga dit artikel ook in mijn map voor herderlijk werk bewaren om het te gebruiken bij het aanmoedigen van de broeders en zusters die met problemen bestookt worden nu dit samenstel ten einde loopt.”
Inderdaad, wij worden gesterkt door het geloof en de moed van alle leden van onze wereldwijde broederschap (1 Petrus 5:9). Wij zien allen, net als Kathy, uit naar de vervulling van de bijbelse belofte dat er een tijd zal komen waarin ’de dood niet meer zal zijn’ (Openbaring 21:3, 4). Wat een heerlijke tijd zal het zijn wanneer „geen inwoner zal zeggen: ’Ik ben ziek.’” — Jesaja 33:24.
[Illustratie op blz. 20]
Kathy Roberson