JONGE MENSEN VRAGEN

Waarom verwond ik mezelf?

Wat is zelfverwonding?

Zelfverwonding wordt ook wel zelfbeschadiging of krassen genoemd. Het betekent dat iemand zichzelf dwangmatig verwondt, bijvoorbeeld door zichzelf te snijden of te branden of door ergens tegenaan te slaan.

Test je kennis: waar of niet waar.

Alleen meisjes verwonden zichzelf.
Zelfverwonding is een overtreding van het Bijbelse gebod in Leviticus 19:28: ’Gij moogt geen insnijdingen in uw vlees maken.’

Goede antwoorden:

Niet waar. Het probleem lijkt vaker onder meisjes voor te komen, maar er zijn ook jongens die zichzelf verwonden.
Niet waar. Leviticus 19:28 verwijst naar een oud heidens ritueel en niet naar de dwangmatige gewoonte waar dit artikel over gaat. Maar het is wel logisch dat onze liefdevolle Schepper niet wil dat we onszelf letsel toebrengen (1 Korinthiërs 6:12; 2 Korinthiërs 7:1; 1 Johannes 4:8).

Wat zit erachter?

Test je kennis: welke uitspraak klopt volgens jou het beste?

Mensen verwonden zichzelf . . .

omdat ze iets willen doen tegen de emotionele pijn die ze voelen.
omdat ze een eind aan hun leven willen maken.

Het goede antwoord is A. De meeste mensen die zichzelf verwonden, willen niet dood. Ze zijn wanhopig en willen dat er een eind komt aan hun emotionele pijn.

Hier volgen een paar opmerkingen van jongeren over de redenen waarom ze zichzelf verwondden.

Celia: „Het gaf me een gevoel van bevrijding.”

Tamara: „Het leek een manier om te ontsnappen. De lichamelijke pijn was beter te verdragen dan de emotionele pijn.”

Carrie: „Ik vond het verschrikkelijk om me zo verdrietig te voelen. Krassen leidde me af van mijn verdriet doordat ik me op de lichamelijke pijn concentreerde.”

Jerrine: „Elke keer dat ik mezelf verwondde, was ik me amper nog bewust van mijn omgeving en kon ik mijn problemen vergeten. Die verandering was welkom.”

Hoe kun je ermee stoppen?

Bidden tot Jehovah, God, kan een goed begin zijn van je herstel. De Bijbel zegt: ’Werp al uw bezorgdheid op hem, want hij zorgt voor u’ (1 Petrus 5:7).

Tip: Begin met korte gebeden, misschien door gewoon tegen Jehovah te zeggen: „Ik heb hulp nodig.” Na een tijdje zal het je lukken om je hart uit te storten bij „de God van alle vertroosting” (2 Korinthiërs 1:3, 4).

Bidden is niet een soort emotionele uitlaatklep. Het is echte communicatie met je hemelse Vader, die belooft: „Ik wil u werkelijk helpen. Ik wil u werkelijk stevig vasthouden met mijn rechterhand van rechtvaardigheid” (Jesaja 41:10).

Veel jongeren die zichzelf verwondden, vonden het ook een hulp om te praten met een van hun ouders of een andere volwassene die ze vertrouwden. Hier volgen een paar opmerkingen van drie jongeren die dat gedaan hebben.

Interview

Diana (21)
Kathy (15)
Lorena (17)

Hoe oud was je toen je met zelfverwonding begon?

Lorena: Ik begon toen ik een jaar of veertien was.

Diana: Ik begon op mijn achttiende. Soms sneed ik mezelf een week of twee elke dag en dan ging er weer een maand voorbij waarin ik mezelf niet verwondde.

Kathy: Ik was veertien en ik heb nog steeds af en toe een terugval.

Waarom wilde je jezelf verwonden?

Kathy: Ik haatte mezelf. Ik kon me niet voorstellen dat iemand mij als vriendin zou willen hebben.

Diana: Soms veranderde mijn verdriet in frustratie en mijn frustratie in wanhoop. Dat gevoel van wanhoop werd steeds heviger, tot het uiteindelijk was alsof er een groot beest in me opgesloten zat, en dan moest ik mezelf snijden om het eruit te laten.

Lorena: Ik werd heel depressief of boos of ik kreeg gewoon negatieve gevoelens over mezelf. Ik voelde me als een stuk vuil en ik wilde al die verschrikkelijke emotionele bagage kwijt. Soms had ik het gevoel dat ik de lichamelijke pijn verdiende.

Ging je je beter voelen als je jezelf verwond had?

Diana: Ja, daarna voelde ik me opgelucht, alsof er een last van mijn schouders was gevallen.

Kathy: Het is te vergelijken met huilen. Ik voelde me beter nadat ik mezelf verwond had zoals sommige mensen zich beter voelen na een flinke huilbui.

Lorena: Het was alsof ik een klein gaatje prikte in de ballon vol negatieve emoties binnen in me. Die knapte niet, maar alle negatieve gevoelens liepen er langzaam uit.

Vonden jullie het moeilijk om iemand te vertellen wat jullie deden?

Lorena: Ja, ik was bang dat mensen me raar zouden vinden. En ik wilde niet dat anderen persoonlijke dingen van me wisten.

Diana: Mensen vertelden me altijd dat ze me zo sterk vonden, en ik wilde dat ze dat bleven geloven. Om hulp vragen was in mijn ogen toegeven dat ik gefaald had.

Kathy: Ik was bang dat mensen zouden denken dat ik niet goed wijs was, en daardoor zou ik me nog slechter over mezelf gaan voelen. En ik vond dat ik verdiende wat ik mezelf aandeed.

Wat was voor jou een keerpunt?

Lorena: Ik vertelde het mijn moeder. Ik ging ook naar een arts, die me hielp mijn negatieve emoties onder controle te krijgen. Ik had een paar keer een terugval, maar regelmatiger de Bijbel bestuderen hielp. Ik blijf ook druk bezig in de prediking. Misschien zal ik af en toe last blijven houden van gevoelens van waardeloosheid, maar ik probeer mijn leven er niet door te laten beheersen.

Kathy: Een geloofsgenoot die ongeveer tien jaar ouder is dan ik, had door dat er iets mis was, en uiteindelijk nam ik haar in vertrouwen. Tot mijn verbazing had zij vroeger ook aan zelfverwonding gedaan. Ik vond het niet moeilijk om met haar te praten omdat ze hetzelfde had meegemaakt als ik. Ik ben ook naar een dokter gegaan, en die heeft mij en mijn ouders geholpen te begrijpen wat het probleem was.

Diana: Op een avond was ik op bezoek bij een echtpaar dat ik vertrouwde, en de man had in de gaten dat er iets aan de hand was. Hij vroeg me vriendelijk of ik erover wilde praten. Zijn vrouw sloeg haar armen om me heen en wiegde me zoals mijn moeder deed toen ik een klein kind was. Ik begon te huilen en zij ook. Het was moeilijk om ze te vertellen dat ik mezelf verwondde, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb.

Hoe heeft de Bijbel je geholpen?

Diana: De Bijbel heeft me helpen inzien dat ik hier niet in m’n eentje tegen kan vechten. Ik heb Jehovah’s hulp nodig (Spreuken 3:5, 6).

Kathy: Het geeft me veel troost om de Bijbel te lezen, vooral omdat ik weet dat de boodschap eruit van God is (2 Timotheüs 3:16).

Lorena: Als ik Bijbelteksten tegenkom die me raken, schrijf ik ze op in een notitieboekje zodat ik er later over na kan denken (1 Timotheüs 4:15).

Is er een Bijbeltekst die je in het bijzonder geraakt heeft?

Diana: Spreuken 18:1 zegt: „Wie zich afzondert, zal zijn eigen zelfzuchtige verlangen zoeken; tegen alle praktische wijsheid zal hij losbarsten.” Soms wil ik liever geen mensen zien, maar door deze tekst ben ik gaan inzien dat mezelf afzonderen gevaarlijk is.

Kathy: Ik vind Mattheüs 10:29, 31 mooi, waar Jezus zegt dat er zelfs geen musje doodgaat zonder dat Jehovah het opmerkt. Daarna voegt hij eraan toe: ’Vreest niet: gij zijt meer waard dan vele mussen.’ Als ik dat lees, word ik er steeds aan herinnerd dat Jehovah me waardevol vindt.

Lorena: Ik ben heel blij met Jesaja 41:9, 10, waar Jehovah tegen zijn volk zegt: „Ik heb u niet verworpen. Wees niet bevreesd, want ik ben met u. (...) Ik wil u sterken.” Als ik denk aan iets wat versterkt is, denk ik aan een ondoordringbaar bouwwerk met stenen muren. Deze tekst geeft me kracht en helpt me in te zien dat Jehovah van me houdt en er altijd voor me zal zijn.

Vragen om over na te denken

Wie zou je in vertrouwen kunnen nemen als je eraan toe bent om iemand om hulp te vragen?
Wat kun je in gebed tot Jehovah over dit onderwerp zeggen?
Kun je twee manieren noemen (waarbij je jezelf niet verwondt) om je stress en angst te verminderen?

Mijn favoriete Bijbelteksten

Suggestie: Als je in de Bijbel een gedeelte tegenkomt dat je verzekert van Jehovah’s liefde of dat je kan helpen een evenwichtige kijk op jezelf en je fouten te krijgen, schrijf dat dan in een notitieboekje. Schrijf er kort onder waarom die Bijbeltekst iets voor je betekent. Om je op weg te helpen, staan hier wat Bijbelteksten waar Diana, Kathy en Lorena veel aan hebben gehad.

Romeinen 8:38, 39

„Deze verzen zijn voor mij een bewijs dat Jehovah van me houdt, zelfs als het voor mijn gevoel allemaal niet erger kan worden.” — Diana.
Psalm 73:23

„Bijbelteksten zoals deze verzekeren me ervan dat ik er niet alleen voor sta. Het voelt alsof Jehovah echt hier bij me is.” — Kathy.
1 Petrus 5:10

„Soms komt er niet meteen verlichting maar moeten we ’een korte tijd’ lijden. Maar uiteindelijk kan Jehovah ons sterk genoeg maken om alles te doorstaan.” — Lorena.

Meer teksten om over na te denken