Koninkrijksverkondigers brengen verslag uit

God geeft wasdom in Alaska

ONDER een mantel van sneeuw en ijs wacht een klein zaadje op de gelegenheid om tot rijpheid te groeien. In de korte tijd van drie maanden dat het in Alaska zomer is, kan het zaadje van een kool, met een doorsnede van drie millimeter, uiteindelijk tot zo’n veertig kilo uitgroeien! Ja, dit land waarvan velen eens dachten dat het een onvruchtbare ijsvlakte was, kan overvloedige oogsten opleveren.

Dit geldt vooral voor het geestelijke veld in Alaska. Daar, in het land van lange winters, blijven Jehovah’s Getuigen het Koninkrijkszaad zaaien. Net als in andere delen van de aarde geeft God het zaad in vruchtbare harten wasdom. — 1 Korinthiërs 3:6, 7.

● In een schoolbus merkte een jonge Getuige die Vanessa heet, een medeleerlinge, Ann, op die altijd alleen zat. Ann zag er verdrietig uit, dus nodigde Vanessa haar uit om naast haar te komen zitten. Het was geen wonder dat Ann verdrietig was! Haar moeder was aan een hartaanval gestorven, en korte tijd later was haar vader aan kanker overleden. Daarom woonde Ann bij familieleden in Alaska.

Op een zaterdag dat Vanessa in de velddienst was, ging zij bij haar nieuwe vriendin langs en liet de brochure Bekommert God zich werkelijk om ons? bij haar achter. De maandag daarop keek Ann op school naar de jonge Getuige uit. Ann had veel vragen over de bijbel, die Vanessa wist te beantwoorden. „Waar houden jullie je diensten?”, informeerde zij. Die avond woonde Ann haar eerste vergadering in de Koninkrijkszaal bij.

Het duurde niet lang of deze zeventienjarige wees vond veel ’vaders’ en ’moeders’, precies zoals Jezus heeft beloofd (Mattheüs 19:29). En wat was het een vreugde te zien dat een gelukkige en lachende Ann op het „Boodschappers van goddelijke vrede”-districtscongres haar opdracht aan Jehovah door middel van de waterdoop symboliseerde!

● In de afgelegen streken van het enorme poolgebied van Alaska — waar dorpen door honderden kilometers wildernis van elkaar worden gescheiden — wordt het tweemotorige vliegtuig van het Wachttorengenootschap gebruikt om in ruim 150 gemeenschappen het Koninkrijkszaad te zaaien. Maar geestelijke groei door een geregelde studie van de bijbel is afhankelijk van correspondentie. Aangezien velen het moeilijk vinden brieven te schrijven, moet een bijbelonderwijzer vindingrijk zijn om de belangstelling van de leerling levend te houden. Hoe kan dit gedaan worden?

Kathy leidde bij Edna een progressieve bijbelstudie, hoewel zij meer dan 600 kilometer bij elkaar vandaan woonden! In plaats van de vragen uit het studiehulpmiddel alleen maar over te nemen, schreef Kathy de vragen op een apart vel en liet ruimte open voor de antwoorden. Nadat Edna de antwoorden had ingevuld, schreef Kathy terug en zette er zo nodig commentaren bij om een punt te verduidelijken. Kathy zegt: „Ik reserveerde de woensdagavond voor onze ’studie’ en ik probeerde me daaraan te houden, net zoals bij elke andere afspraak voor bijbelstudie. Ook stuurde ik Edna een gefrankeerde, aan mijzelf geadresseerde envelop. Aangezien de post er twee weken over deed, leek een studie per brief enigszins langzaam te verlopen.”

Stelt u zich de opwinding eens voor toen Kathy en Edna elkaar op het districtscongres in Anchorage in levenden lijve ontmoetten nadat zij tien maanden lang per brief hadden gestudeerd! De Getuigen waren ook blij dat er bijbelstudenten en andere geïnteresseerden uit verschillende geïsoleerde dorpen in Alaska aanwezig waren.

Hoewel groei soms traag kan lijken te gaan, schieten sommige „zaailingen” snel op wanneer ze aan het waarheidslicht worden blootgesteld. Gemiddeld worden in Alaska elk jaar meer dan honderd nieuwe lofprijzers van Jehovah gedoopt! Wij zeggen: „Dank u wel, Jehovah”, voor het geven van wasdom!