Een droom verwezenlijkt!
DOOR ONTWAAKT!-CORRESPONDENT IN NIGERIA
MEER dan 500 Getuigen zaten op 9 februari 1994 aan het middagmaal in het Bethelhuis in Nigeria toen de obers als dessert het ijs binnenbrachten. „Waar is dat voor?”, vroegen sommigen zich hardop af. „Het is niet zo maar ijs; moet je zien wat een variatie — vanille, chocolade, aardbei en pistache!”
„Vierkleurenijs! Dat heeft een speciale betekenis”, kondigde de tafelvoorzitter aan. „Het is om te vieren dat wij op vierkleurendruk zijn overgegaan!”
Het donderende applaus dat volgde, gold niet alleen het ijs in de eetzaal. Het was een uiting van waardering voor de nieuwe persen in de drukkerij die al waren begonnen de tijdschriften De Wachttoren en Ontwaakt! in vier kleuren te produceren. Vierkleurendruk was nu wereldwijd een realiteit. Nigeria was het laatste geweest van de grote bijkantoren met drukkerij waar op vierkleurendruk overgegaan zou worden — een ingreep die was begonnen in het midden van de jaren ’80. Met de uitgave van De Wachttoren van 15 maart 1994 was tweekleurendruk in Nigeria tot het verleden gaan behoren.
De twee nieuwe Koenig & Bauer Rapida 104 drukpersen waren afkomstig van het Nederlandse bijkantoor. Met de persen was nog meer drukkerijuitrusting gekomen: plaatscanner, vouwmachine, stitcher, driesnijder en sheeter. Al met al kwam het neer op 130 ton uitrusting.
Zwevende drukpersen!
Met de beslissing om de persen te verschepen, had zich ook het probleem aangediend hoe dat te doen. Persen van 35 ton stop je niet in een koffer! Bernd Sauerbier, die de verzending uit Nederland organiseerde, zei: „Wij moesten zien uit te vinden hoe wij de machines op de beste manier konden versturen om ze voor beschadiging te behoeden.”
Gewoonlijk worden zulke persen in enorme houten kratten verscheept. De broeders vreesden echter dat hout niet bestand zou zijn tegen de zeereis plus het laden en lossen in de havens. Een goedkoper en veiliger alternatief zou verscheping in 40 feet lange stalen containers zijn. Maar hoe krijg je zulke enorme machines in en uit containers? Broeder Sauerbier vertelde: „Dit vormde een uitdaging omdat wij geen ervaring hadden met het in containers laden van drukpersen. Zelfs de fabrikant van de persen had geen idee hoe ze op deze manier verscheept konden worden.”
De oplossing was gelegen in het gebruik van luchtkussens, ook bekend als lucht-gevulde modulen. Deze luchtkussens zien er maar heel gewoontjes uit, maar ze leveren een indrukwekkende prestatie. Het zijn platte units van aluminium en rubber, iets groter en zwaarder dan een aktentas. Er wordt perslucht doorheen gepompt die naar beneden wordt gestuwd. Daardoor komen de luchtkussens met alles wat erop rust iets van de grond.
Op deze manier kunnen zelfs de delen van een drukpers, met een gewicht van vele tonnen, op een dun kussentje lucht opgetild worden. Ze zweven! Wanneer een drukpers-unit eenmaal van de grond is getild, valt ze gemakkelijk met handkracht daarheen te duwen waar u ze hebben wilt.
De Getuigen legden platen hardboard op de vloer van de containers, zodat die glad genoeg zou zijn om de luchtkussens daarbinnen te gebruiken. Zij moesten zich er ook van vergewissen dat de vloer van elke container absoluut vlak was. Toen de machines zich eenmaal in de containers bevonden, brachten de broeders stalen staven aan de zijkanten en de bovenkant van de containers aan om de lading beter te zekeren. Er waren twee weken in augustus 1993 voor nodig om alle units in containers te laden.
Op 29 december 1993 om 6.00 uur n.m. arriveerden de eerste vijf containers bij het bijkantoorcomplex in Nigeria. De broeders stonden al te wachten, popelend om de veeleisende klus van het uitladen aan te vatten. Zij werkten de hele nacht door tot het aanbreken van de dag. Omdat de machines op luchtkussens geladen stonden, pompten de werkers er perslucht in, en stuk voor stuk gleden de units de containers uit. Hijskranen tilden vervolgens elke unit op een speciaal gebouwd platform bij de ingang van de drukkerij. Weer werden de luchtkussens aan het werk gezet en onder de ogen van een haag enthousiaste toeschouwers werden de machines met de hand naar de plaats geduwd waar ze zouden gaan functioneren.
Verrukte reactie op vierkleurentijdschriften
Op 3 februari 1994 om 7.45 uur n.m. produceerden de persen de eerste in Nigeria gedrukte Engelse vierkleuren-Wachttoren. Al gauw kwamen er ook tijdschriften in het Joruba, Ibo, Efik en Frans van de persen.
Wat was de reactie toen de eerste exemplaren beschikbaar kwamen voor degenen die op Bethel wonen? „Ik was opgetogen!”, was één uitspraak. „Het is verreweg de aantrekkelijkste publikatie die in dit land gedrukt wordt.”
Een ander zei: „Zo gauw ze er waren, heb ik er twintig bemachtigd, die ik naar familie en vrienden heb verstuurd. Ik popel om ze in het veld te gebruiken.”
Nog een ander antwoordde, gevraagd naar haar mening: „Schitterend gewoon! Dit is weer een bewijs dat Jehovah over de hele wereld voor iedereen zorgt!”
Terwijl de Bethelwerkers hun vierkleurenijs aten, dachten zij dan ook aan de vierkleurentijdschriften. Het was, zoals een van hen het uitdrukte, ’de verwezenlijking van een droom’.
[Illustraties op blz. 21]
Units van de drukpers, met een gewicht van tonnen, rustten op een dun kussentje van lucht