Oude technologie — Hedendaags wonder

„DE STAD [Toerfan], in een van de heetste en onherbergzaamste streken op aarde, blijft een groene oase, dank zij een technologie die 2000 jaar oud is”, berichtte de in Toronto (Canada) verschijnende Globe and Mail.

Toerfan geniet de reputatie niet alleen de heetste stad van China, maar ook een van de heetste en droogste plekken op aarde te zijn. De ongeveer 180.000 zielen tellende bevolking woont op de noordelijke rand van de Toerfandepressie, een uitloper van de Taklamakanwoestijn. Regenval is er praktisch onbekend en door de intense warmte verdampt het kleine beetje regen dat er valt voordat het de grond raakt. In de zomermaanden loopt de temperatuur veelal op tot 54 °C in de schaduw.

Niettemin is Toerfan omgeven door bomen en struiken, die een gebied van zo’n 3200 hectare bestrijken. Ze dienen ter bescherming van de inwoners tegen de bulderende zandstormen die regelmatig rond de buitenrand van de stad razen. De stormen ontstaan in de Taklamakanwoestijn en voeren enorme hoeveelheden zand mee waardoor gebouwen totaal bedolven en vruchtbare akkers verstikt zouden kunnen worden. De bomen en struiken behoeden de oasestad zo tegen de verwoestende krachten van de woestijn.

Ondanks deze vijandige omgeving van turbulente zandstormen en verzengende temperaturen gedijt Toerfan als agrarisch centrum. De plaats is een ware supermarkt vol exotische produkten, met woestijndadels, druiven, meloenen, granaatappels, perziken, abrikozen, appels, aubergines, uien, tarwe en andere granen, om nog maar niet te spreken van de fijnste langvezelige katoen die er in China verbouwd wordt. Sinds mensenheugenis staat Toerfan bekend om de kwaliteit en variatie van zijn agrarische produkten. Het is al duizenden jaren een bloeiende gemeenschap in een vruchtbare oase.

Met welke 2000 jaar oude technologie slaagt men erin dit wonder in stand te houden? In The Globe and Mail wordt gezegd dat de stad haar succes dankt aan „een oud bevloeiingssysteem dat een van de meest ingenieuze en duurzame bouwkundige werken van de mensheid is”, waaraan de krant toevoegt: „Het geheim van [Toerfans] overleving is een ongelofelijk labyrint van irrigatietunnels en putten — in het plaatselijke dialect van de Oejgoeren bekend als karez — die het water opvangen dat van het 80 kilometer naar het noordwesten gelegen T’ièn-sjangebergte met zijn sneeuwtoppen naar beneden stroomt.” Het water zou waarschijnlijk verdampen voordat het de stadskanalen bereikte als het niet ondergronds werd aangevoerd via de honderden tunnels waaruit het uitgebreide bevloeiingssysteem bestaat.

Lang voordat de Oejgoeren hun bevloeiingssysteem ontwikkelden, maakten de Perzen uit de oudheid gebruik van een soortgelijk netwerk van irrigatietunnels. Daarover zegt de Encyclopædia Britannica: „De Perzen ontwikkelden ondergrondse waterbronnen door tunnels of kanats in de heuvels uit te graven, vaak verscheidene honderden voeten onder de oppervlakte en wel 12 mijl (19 kilometer) lang.” Ja, deze oude bevloeiingstechnologie is zelfs in deze tijd nog een wonder, daar ze een oase op een van de heetste en droogste plekken op aarde in stand houdt.

Terwijl oude en nieuwe technieken woestijnen veranderen in schitterende tuinen, zal in de niet al te verre toekomst Jehovah door middel van zijn Koninkrijksregering alle woestijnen van de aarde laten bloeien, tot grote vreugde van de mensheid. Jehovah’s profeet zegt daarover: „De wildernis en de waterloze streek zullen zich uitbundig verheugen, en de woestijnvlakte zal blij zijn en bloeien als de saffraan. Ze zal zonder mankeren bloeien, en ze zal werkelijk blij zijn met blijdschap en met vreugdegeroep. De heerlijkheid van de Libanon zelf moet haar gegeven worden, de pracht van de Karmel en van Saron. Er zullen er zijn die de heerlijkheid van Jehovah, de pracht van onze God, zullen zien.” — Jesaja 35:1, 2.