Jonge mensen vragen . . .

Hoe breng ik de moed op om anders te zijn?

„Soms word ik er door druk van leeftijdgenoten toe gebracht iets te doen waarvan ik weet dat het verkeerd is, maar omdat je te veel uit de toon valt als je het niet doet, zeg ik maar ja.” — John.

„DRUK van leeftijdgenoten raakt elk facet van ons leven.” Dat zegt de schrijfster Lesley Jane Nonkin. Leeftijdgenoten proberen je voor te schrijven hoe je je moet kleden. Zij bepalen hoe je moet lopen, praten en je haar moet kammen. Individualiteit wordt niet getolereerd. Pas je aan — of word verworpen!

Maar christelijke jongeren zijn geen slaven van gelijkvormigheid. In overeenstemming met de door Jezus in Johannes 15:19 gestelde regel zijn zij „geen deel van de wereld” van goddeloze mensen.a Zich in de wereld bevinden maar er geen deel van zijn, is echter een uitdaging. Het is alsof je op een woelige zee in een roeiboot zit. Je bevindt je in het water en bent omringd door water, maar om in leven te blijven, probeer je zo veel mogelijk water buiten je boot te houden! Zo ook proberen jongeren onder Jehovah’s Getuigen ervoor te zorgen dat de goddeloosheid van de wereld niet hun leven binnensijpelt.

Maar dat is niet altijd gemakkelijk. Neem bijvoorbeeld Eiitjiro eens, een jonge Getuige uit Japan. In dat land is de druk om zich aan te passen heel sterk, zowel onder jongeren als onder volwassenen. Eiitjiro vertelt: „Ik kon het niet met mijn geweten overeenbrengen op school mee te doen aan ceremoniën waarbij nationale symbolen en liederen waren betrokken. Ook kon ik geen vechtsporten leren, omdat ze indruisten tegen bijbelse beginselen.” (Zie Exodus 20:4, 5 en Lukas 4:8; Jesaja 2:4 en Lukas 10:27.) Hierdoor viel Eiitjiro op onder zijn leeftijdgenoten — wat hem best in verlegenheid kan hebben gebracht.

Over de hele wereld staan jonge Getuigen voor soortgelijke situaties. „Feestdagen zijn het moeilijkst”, zegt een christelijke jongere. „Alle kinderen vragen: ’Waarom doe jij er niet aan mee?’” Volgens een tienermeisje is „of je met jongens zult uitgaan” het grootste probleem. Weer een andere christelijke tiener klaagt over de druk om gezellige omgang te hebben. Hij zegt: „Mensen vragen je telkens: ’Ga jij niet naar het feest?’” Andere jongeren onder de Getuigen zijn bespot omdat zij weigerden te spijbelen of bij proefwerken te spieken. Het ligt dan ook voor de hand dat er heel wat moed nodig is om anders te zijn, en niet alle jongeren zijn van mening dat zij die kunnen opbrengen.

Een meisje schreef: „Ik leid twee levens — een op school en een thuis. Op school hang ik rond met wereldse jongeren. Maar die vloeken bij haast alles wat ze zeggen, en ik word precies eender. Wat moet ik doen?” Het antwoord is duidelijk: Breng de moed op om anders te zijn! Maar hoe?

De bron van ware moed

Moed is de mentale of morele kracht om gevaar, angst of moeilijkheden te trotseren. Niet iedereen bezit moed, maar moed kan verworven worden. „God heeft ons niet een geest van lafhartigheid gegeven,” verklaart de apostel Paulus, „maar van kracht en van liefde en van gezond verstand” (2 Timotheüs 1:7). Ja, God kan je de kracht geven die nodig is om je leeftijdgenoten te trotseren. — Filippenzen 4:13.

Maar hoe kom je aan die kracht? Eén manier is door er gewoon om te vragen. „Vraagt en gij zult ontvangen”, beloofde Jezus in Johannes 16:24. Vooral wanneer je in de verleiding komt om te schipperen, dient er een gebed op je lippen te zijn. „Ik bid tot Jehovah om mijn geest en hart onder controle te krijgen”, zegt een christelijk meisje.

Moedige jongeren in vroeger tijden

Het lezen van en mediteren over bijbelse verslagen waarin wordt verteld over moedige dienstknechten van God is nog een manier om je te helpen onbevreesdheid te ontwikkelen. Schroom je bijvoorbeeld om anderen te laten weten dat je een van Jehovah’s Getuigen bent? Bestudeer dan het verslag in 2 Koningen 5:1-5 eens. Daarin wordt verteld van een ontvoerd Israëlitisch meisje dat tegenover anderen moedig voor haar geloof uitkwam. Een ander spannend verslag staat opgetekend in Handelingen 4:20. Daar staat dat de apostelen vrijmoedig tot tegenstanders zeiden: „Wij kunnen niet ophouden te spreken over de dingen die wij gezien en gehoord hebben.” Het bestuderen van deze verslagen kan je ertoe aanzetten net zo’n vrijmoedigheid van spreken aan de dag te leggen.

Nog een spannend verhaal is dat van Daniël en zijn drie tienermetgezellen Sadrach, Mesach en Abednego. Deze jongens behoorden tot een aantal jongeren uit de joodse elite die gevangengenomen en naar Babylon gebracht waren. De koning van Babylon was van plan deze jongeren op te leiden voor verantwoordelijke regeringsposities. Om hun assimilatie in de Babylonische levenswijze te bevorderen, werd de jongens hun joodse naam ontnomen en werden zij onderwezen in de taal en de gewoonten van de Babyloniërs. De veroveraars probeerden hen verder de joodse gebruiken te laten ontwennen door hun „de lekkernijen van de koning” voor te zetten. — Daniël 1:7, 8.

De Babyloniërs vonden dit soort voedsel om van te smullen. Voor godvrezende joden was de Babylonische kost in religieus opzicht weerzinwekkend. Toch zwichtten de meeste van de gevangengenomen jongeren kennelijk voor de verleiding — allen behalve Daniël en zijn metgezellen. Stel je eens voor wat een druk hun joodse leeftijdgenoten misschien op hen uitgeoefend hebben! Hoe reageerden deze jongeren op die druk? Lees voor jezelf het geloofversterkende verslag in Daniël hoofdstuk 1 eens. Misschien zal het je helpen de moed op te brengen om te weigeren wanneer iemand je ooit drugs of alcohol mocht aanbieden!

„Weest moedig”

Het is niet voldoende eenvoudig over moed te lezen. Om de moed te ontwikkelen die je zal helpen weerstand te bieden aan druk van leeftijdgenoten, moet je elke dag de raad van Paulus aan mannen en vrouwen in de gemeente Korinthe opvolgen: „Staat vast in het geloof, weest moedig en sterk.” — 1 Korinthiërs 16:13, WV.

Wanneer je bijvoorbeeld uit het gezicht van je ouders en leden van de christelijke gemeente bent, verander je dan je kleding- of haarstijl om door wereldse jongeren geaccepteerd te worden? Of houd je je onwrikbaar aan christelijke maatstaven? „Ik weiger met elke nieuwe rage mee te doen”, zegt een moedig christelijk meisje.

Nog een vraag: Ben je moedig genoeg om je klasgenoten te laten weten dat je een van Jehovah’s Getuigen bent? Neem je, als dit bij jullie op school is toegestaan, je bijbel en bijbelse lectuur mee? Als er in de klas kwesties aan de orde komen die verband houden met evolutie, patriottische ceremoniën of bloedtransfusie, ’verdedig je je dan voor een ieder die van jou een reden verlangt voor de hoop die in je is’? (1 Petrus 3:15) Of zit je angstig in de klas zonder je mond open te doen? Jezus Christus zei: ’Wie zich over mij en mijn woorden schaamt, over hem zal ook ik mij schamen.’ — Markus 8:38.

Een moedig christen zal in plaats van zich te schamen, juist trots zijn op zijn bijbelse hoop! (Vergelijk Hebreeën 3:6.) Eiitjiro, de Japanse jongen die eerder is geciteerd, leerde dat. Hem werd vaak gevraagd waarom hij niet aan patriottische ceremoniën of vechtsporten meedeed. Was het voor hem een nadeel dat hij anders was? „Nee,” zegt hij, „ik ging het allemaal als een uitdaging zien. Ik moest namelijk antwoorden voorbereiden om mijn handelwijze te verdedigen en moest mij op Jehovah’s hulp verlaten. Uiteindelijk werden de nadelen dus voordelen.”

Leer ook je mond open te doen wanneer je voor verleidingen komt te staan. Spreuken 1:10-15 zegt: „Mijn zoon, indien zondaars u trachten te verleiden, stem niet toe. Indien zij blijven zeggen: ’Ga toch met ons mee . . .’ mijn zoon, ga niet met hen op weg. Weerhoud uw voet van hun pad.” Natuurlijk betekent dit niet noodzakelijkerwijs dat je een preek moet houden. De adviseuse Sharon Scott merkt in haar boek How to Say No and Keep Your Friends op dat het soms beter is gewoon weg te gaan, de uitnodiging af te slaan — of ze eenvoudig te negeren. Maar soms heb je misschien weinig keus en moet je je mening kenbaar maken en anderen laten weten waarom je niet mee kunt doen. De adviseuse Scott raadt je aan vastberaden te zijn: „Probeer niet passief te lijken . . . Houd oogcontact. . . . Spreek op vastberaden en kalme toon.”

Misschien word je toch om je standpunt geplaagd of bespot. Maar velen zullen je zonder het te willen, bewonderen. Mike, een andere tiener, zegt: „Veel van de jongens weten dat ik een Getuige ben en ze hebben respect voor me. Als ze gaan praten over iets wat niet deugt, zeggen ze: ’Mike, we gaan even praten, dus als je weg wilt, ga dan.’” Niet alle jongeren zullen zo’n respect voor je tonen. Maar God zal beslist ingenomen zijn met je handelwijze (1 Petrus 4:3-6). Een christelijk meisje zegt het zo: „Maak je geen zorgen om wat andere jongeren van je denken!” Gods mening telt. En hij zal je zegenen omdat je de moed hebt anders te zijn.

[Voetnoot]

[Illustratie op blz. 16]

Wanneer zich gelegenheden voordoen om je geloof te verklaren, doe je je mond dan open?