Ik wilde schitteren als danseres

IK WAS net twaalf geworden toen ik mijn debuut als danseres maakte in mijn geboorteplaats Rome (Italië). Dat was in 1945, vlak na de Tweede Wereldoorlog.

Stelt u zich eens voor wat het voor een kind dat de gevolgen van die vreselijke slachtpartij had gezien en gevoeld, betekende om de dansvloer op te gaan en te doen wat zij het liefste wilde — dansen! Ik was in de wolken!

Na in groepsverband gedanst te hebben, werd ik uiteindelijk solodanseres. Ik specialiseerde mij in Afro-Cubaanse, oosterse en Hawaiiaanse stijlen, maar ik danste ook verscheidene rumba’s, cha-cha-cha’s, tango’s, boogie-woogies en andere dansen die toen in de mode waren.

Met het dansen gingen voor mij de deuren naar boeiende nieuwe werelden open. In de jaren ’50 bijvoorbeeld trad ik op in bekende films, waaronder Oorlog en vrede en Quo vadis. Het was opwindend om met beroemdheden als Elizabeth Taylor, May Britt, Eleanora Rossi Drago, Robert Taylor, Valentina Cortese en Gabriele Ferzetti te werken.

Ik krijg „succes”

In mijn streven naar succes reisde ik van het ene einde van de wereld naar het andere en bezocht Aden (Jemen), Kaapstad (Zuid-Afrika), Londen, Bangkok (Thailand), Teheran (Iran) en verscheidene steden in Australië. Ik had eindelijk succes. Hoewel ik pas negentien jaar was, genoot ik van de zogenaamde beau-monde.

De uitputtende training en de strenge leefregels waaraan ik mij moest houden om in vorm en tevens aantrekkelijk te blijven, waren erg zwaar. Maar als ik dacht aan het succes dat ik al behaald had en aan mijn doel om nog beroemder te worden, accepteerde ik die strakke regels zonder aarzeling.

In de kringen waarin ik verkeerde, gingen welgestelde en gerespecteerde mensen nauw om met dieven, drugspushers en mafiosi. Het was een onvoorstelbaar immorele wereld, een wereld die doortrokken was van drugs, alcohol, immoraliteit en geweld. Maar dat interesseerde mij toentertijd niet zo. Mijn leven draaide om dansen en een luxueuze levensstijl met dure auto’s, juwelen, kleding en beroemde hotels.

Hoewel ik veel geld verdiende, verdween het meeste in de zakken van mijn managers. Om de levensstandaard waaraan ik gewend was geraakt te handhaven, ging ik overdag als caissière werken. En jammer genoeg verlaagde ik mij ertoe mijn principes geweld aan te doen en maakte ik mij schuldig aan immoraliteit.

Mijn terugkeer naar huis

In 1965 besloot ik, na in het buitenland aanzienlijke successen in het vak geboekt te hebben, naar Italië terug te keren om mij erop toe te leggen een echte grote hedendaagse danseres te worden. Ik dacht dat mijn ervaring en reputatie in het buitenland deuren voor mij zouden openen in mijn geboorteland. In plaats daarvan ervoer ik een pijnlijke ontgoocheling. De weg naar het succes scheen plotseling versperd te zijn.

Op den duur begon ik in smerige nachtclubs en disco’s op te treden. Ik voelde mij alleen, gevangen in een corrupte omgeving en gedwongen om te zwichten voor allerlei bedreigingen en geweld. Twee keer liet ik abortus plegen en ik verloor bijna het leven. Wat een prijs moest ik betalen voor mijn dwaze zucht naar succes! Toen ik het dieptepunt had bereikt, vond ik iets wat mijn leven tot een echt succes heeft gemaakt.

Een gedenkwaardige dag in mijn leven

Het was een zomermiddag in 1980 en ik was op weg naar het zwembad in de buurt van mijn flat in de provincie Alessandria. Daar ontmoette ik een vriendin die mij een vreemd verzoek deed. „Wil je met me meegaan naar een bijbelstudie met Jehovah’s Getuigen?”, vroeg zij.

„Jehovah? Wie is Jehovah dan?”, wilde ik weten.

„Jehovah is Gods naam”, antwoordde zij.

Er volgde een geanimeerd gesprek waardoor ik het hele zwemmen vergat. Ik reed mijn vriendin naar de Getuige en ik vroeg of ik met de bijbelstudie mee kon doen. Ik stelde me voor een mysterieuze sfeer te treffen, misschien een goeroe of een heilige die vreemde, macabere riten opvoerde onder een bijzondere belichting. In plaats daarvan stond ik in een gewoon huis voor een gewone vrouw, die ons heel beleefd binnennodigde. De studie was uit het derde hoofdstuk, getiteld „Wie is God?”, van het boek De waarheid die tot eeuwig leven leidt.

Toen ik hoorde dat God een persoonlijke naam heeft en dat de naam van God „Jehovah” is, was dat een buitengewone openbaring voor mij (Psalm 83:18). Ik dacht bij mijzelf: ’Als de kerken zelfs de naam van God hebben verborgen, wie weet welke andere waarheden zij dan nog meer achtergehouden hebben!’ Ik vroeg de Getuige wat haar lessen kostten en was heel verbaasd te horen dat ze gratis waren. In de wereld waarin ik leefde, deed niemand iets voor niets. Ik werd aangemoedigd de bijbel te gaan bestuderen.

Het aanbrengen van veranderingen

Ik had door mijn werkschema weinig vrije tijd — ik had nog steeds danscontracten in verscheidene steden. Toch kon ik nauwelijks wachten tot deze dame mij zou komen opzoeken zodat ik meer over de ware God, Jehovah, te weten zou komen. Behalve dat ik leerde dat God een naam heeft, kwam ik te weten dat Jezus en God niet dezelfde persoon zijn. Zij maken geen deel uit van een Drieëenheid. Ik ontdekte ook hoe verkeerd het was te denken dat God dood was! In plaats daarvan raakte ik nu bekend met een echte Persoon, een God die levend is en die dingen tot stand brengt!

Ik vond eindelijk de lust om te leven! Wat ben ik Jehovah dankbaar! Ik begon alle vergaderingen van Jehovah’s Getuigen te bezoeken. Daar kreeg ik een beter begrip van de wonderbaarlijke eigenschappen van deze liefdevolle en barmhartige God. Dit gaf mij veel troost, gezien het soort leven dat ik had geleid. Het zien van de kalme rust op het gezicht van de aanwezigen op de vergaderingen in de Koninkrijkszaal deed mij beseffen dat ik een werkelijk schitterende wereld had gevonden, en ik was vastbesloten die nooit te verlaten. — Psalm 133:1.

Ik begon echter te beseffen dat ik, als ik in die wereld wilde leven, een paar grote veranderingen in mijn leven zou moeten aanbrengen. Nadat ik een congres van Jehovah’s Getuigen had bijgewoond en bijbelse beginselen duidelijk had horen uiteenzetten, nam ik het vaste besluit mijn leven te veranderen. Ik stopte met dansen, iets wat tot die tijd mijn grootste vreugde in het leven was geweest. Ik verliet de man met wie ik de afgelopen zes jaar had samengeleefd en verbrak radicaal alle banden met mijn vroegere leven en de corrupte wereld van de showbusiness. Ik vernietigde ook de adressen en souvenirs van impressario’s en zogenaamde vrienden.

Een nieuw leven

Toen was ik werkloos en dakloos, maar ik leerde mijn volle vertrouwen in Jehovah te stellen. Aangezien ik in financiële nood verkeerde, verkocht ik mijn waardevolle spullen — auto, bontmantels, juwelen — de dingen waarvan ik eens dacht dat ze het ware succes in het leven symboliseerden. Als werelds werk ging ik trappenhuizen schrobben en schoonmaakwerk bij gezinnen doen. Ik heb ontdekt dat echt succes in het leven niet afgemeten wordt naar bezittingen of positie, maar alleen naar het hebben van Jehovah’s zegen.

Op 23 april 1983 werd ik als een van Jehovah’s Getuigen gedoopt. Ik werd die dag niet omringd door fotografen, maar alleen door mede-Getuigen, die blij waren een nieuwe lofprijzer van Jehovah in hun midden te verwelkomen. Kort daarna vertrok ik naar Australië om mijn broer van de wonderbaarlijke dingen in kennis te stellen die ik te weten was gekomen. Hoewel hij en zijn kinderen niet mijn enthousiasme voor de bijbelse waarheid deelden, heeft mijn verblijf in Australië veel vrucht afgeworpen.

Ik was al gauw in staat de volle-tijddienst als pionier in te gaan en trof veel in Australië woonachtige Italianen die interesse voor de bijbel toonden. Mettertijd leidde ik veel progressieve bijbelstudies. In 1985 verhuisde ik weer naar Italië. Eerst had ik moeite met acclimatiseren, maar nu heb ik een kleine flat en leef ik van een pensioen, waardoor ik als volle-tijddienaar kan werken en alle gemeentevergaderingen kan bezoeken.

Jarenlang heb ik nergens meer naar verlangd dan naar danssucces. Ik dacht dat eer en roem alles waren. Ik probeerde wereldse idolen te imiteren. Wat is alles nu anders! Natuurlijk is dansen iets prachtigs, maar nu ben ik tot de ontdekking gekomen dat iemands leven werkelijk een succes is als het wordt gebruikt om anderen te helpen de wonderbaarlijke beloften van Jehovah God te leren kennen en niet om naar persoonlijke eer te streven.

Ik wacht vol vertrouwen op de vervulling van de schitterende belofte: „Hoop op Jehovah en houd zijn weg, en hij zal u verhogen om de aarde in bezit te nemen. Wanneer de goddelozen worden afgesneden, zult gij het zien” (Psalm 37:34; 2 Petrus 3:13). — Verteld door Edvige Sordelli.

[Inzet op blz. 13]

Ik trad op in bekende films, waaronder Oorlog en vrede en Quo vadis