Een blik op de wereld
Katholieke crisis
„De Katholieke Kerk staat nu voor een steeds ernstiger wordende crisis in haar gelederen, aangezien oudere priester[s] met pensioen gaan, een verontrustend aantal jongere priesters ermee ophouden en het aantal nieuwelingen op een absoluut minimum staat”, zo bericht The Wall Street Journal. „Veel van de priesters die blijven, klagen bitter over het feit dat zij overwerkt en eenzaam zijn.” De afgelopen 30 jaar is het aantal priesters dat aan de seminaries wordt opgeleid, met 89 procent gedaald, van 40.000 in 1960 tot minder dan 4500 op het moment. Nu reeds delen een aantal parochies een „pendelende priester, die dan soms meer tijd achter het stuur doorbrengt dan voor het altaar”. Het probleem is „uniek voor het katholicisme”, verklaart het artikel, en vormt een weerspiegeling van „de impopulariteit van het celibaatsvereiste van de kerk”. Richard McBrien, hoogleraar aan de Notre Dame University, zegt erover: „Er wordt hier aan een regel — een door mensen gemaakte regel — grotere belangrijkheid toegekend dan aan de eucharistie.” Plannen om nieuwelingen voor het priesterschap aan te trekken hebben niet veel succes gehad, en men vreest dat de crisis de kerk ertoe brengt haar maatstaven ten aanzien van wie priester kunnen worden, te verlagen en zelfs vele „introverte personen . . . ongezonde persoonlijkheden” te accepteren, zoals één katholiek bestuurder het formuleerde.
„Kniediepe laag wapentuig”
„Wij vinden nog steeds onontplofte granaten uit de Frans-Duitse oorlog van 1870. Er zijn meren die vol liggen met gifgasgranaten uit de Eerste Wereldoorlog. Geregeld rijdt er een boer in zijn trekker over een antitankmijn uit de Tweede Wereldoorlog, en boem, fini. Dit spul is overal.” Aan het woord is Christian Gabardos, leider van een groep démineurs — Frankrijks beroepsbommenopruimers. Sinds de Tweede Wereldoorlog „hebben zij de bodem ontdaan van 16 miljoen artilleriegranaten, 490.000 bommen en 600.000 onderwatermijnen”, aldus The New York Times. „Meer dan 800.000 ha bouwland zijn geruimd, maar miljoenen hectaren blijven afgerasterd, met kniediepe laag wapentuig, en omringd met waarschuwingsborden ’Niets aanraken. Dodelijk!’” Meer dan 600 démineurs zijn omgekomen. Arbeiders die buiten Parijs een nieuwe baan voor de Franse kogeltrein uitgroeven, hebben per dag twee ton mijnen, artilleriemunitie en mosterdgasgranaten uit de Eerste Wereldoorlog aan de oppervlakte gebracht, „restanten van honderden munitiedumps die zijn overgebleven van veldslagen aan de poorten van de stad”.
$51.260 per otter
Na de tragische olieramp in 1989 met de Exxon Valdez heeft de maatschappij $18,3 miljoen ter beschikking gesteld om 357 otters te vangen en te behandelen die van de olie te lijden hadden gehad. Ondanks intensieve pogingen om de dieren te redden, stierf meer dan een derde. Van de 225 otters die in leven bleven, werd de meerderheid in hun natuurlijke habitat teruggebracht, en kwamen de andere in aquaria terecht. „Mariene biologen hebben berekend dat de behandeling $51.260 per geredde otter heeft gekost,” aldus een verslag in de New York Times, „maar geleerden geloven dat de kennis die men uit het project heeft opgedaan, ertoe zal bijdragen toekomstige slachtoffers van soortgelijke ongelukken te redden.” Een belangrijke ontdekking was dat ruwe olie veel giftiger is voor de dieren dan algemeen werd aangenomen. Er werd opgemerkt dat het project ’allereerst was ingegeven door een algemene compassie voor dieren’, aangezien zeeotters geen bedreigde soort zijn en „aanzienlijke aantallen dieren in de baai ontsnapt zijn aan een dodelijke olie-aantasting”. Bestuursleden van Exxon zouden hebben erkend dat „stervende, van olie doorweekte otters bijzonder schadelijk waren voor het aanzien van de maatschappij”.
Modieuze dwaas
„T-shirts met teksten erop zijn tegenwoordig waarschijnlijk ’in’”, signaleert India Today. Maar één jongedame in Calcutta bemerkte dat een poging om op deze manier met de mode mee te gaan, ernstige nadelen kan hebben. Terwijl zij voortslenterde, „gekleed in een trendy flodderbroek en een opvallend T-shirt”, vielen haar enkele Chinese jongens op die in een hysterische lachbui naar haar stonden te wijzen. Zij vroeg hun naar de reden en kreeg te horen dat de tekst op haar T-shirt een boodschap in het Chinees was die luidde: „Ik ben een kale-klapperhoofdige baviaan. En iedereen die dit kan lezen, mag me uitlachen omdat ik een grote dwaas ben dat ik rondloop met een tekst in een taal die ik noch lezen noch schrijven kan.”
Automobilisten opgepast
Auto’s die nog net even vóór de trein de overweg willen passeren, horen bij haast iedere rit, zeggen machinisten. Statistieken schijnen dat te bevestigen. In 1989 deden zich in de Verenigde Staten 5766 botsingen voor op overwegen, waarbij 798 personen omkwamen en 2588 gewond raakten. In de meeste gevallen negeerden de automobilisten de bomen en knipperlichten die het naderen van een trein aanduiden. Waarom willen mensen een wedstrijd houden met een trein om te zien wie eerder bij de overweg is? Waarschijnlijk omdat zij verwachten dat de trein zich als een auto gedraagt, aldus autoriteiten. Een trein kan dat echter niet. Bij een gemiddelde goederentrein weegt de locomotief alleen al zo’n 150 ton. Bij een snelheid van 80 km per uur is er vanaf het moment van remmen meer dan anderhalve kilometer nodig om de trein tot stilstand te brengen. En laten automobilisten niet vergeten dat de trein altijd wint.
Vaders die roken
De schade die een rokende moeder haar ongeboren kind kan toebrengen, is welbekend. Maar hoe staat het met rokende vaders? „De rokende vader”, zo waarschuwt de South African Medical Journal, „moet evenveel verantwoordelijkheid voor de consequenties aanvaarden als de moeder tijdens de zwangerschap blijft roken. Een moeder heeft de steun van haar echtgenoot nodig om met roken te kunnen stoppen, en de foetus is zeker niet immuun voor de sigaretterook die pa produceert.” Het tijdschrift waarschuwt ook voor de door passief roken veroorzaakte schade na de geboorte van het kind. Kinderen die blootgesteld zijn aan sigaretterook in huis, hebben een hoger dan gemiddeld „schoolverzuim door ziekte” en „worden met grotere waarschijnlijkheid later zelf sigarettenrokers”.
Elektronische vuilbekkerij
Het wordt het Laatste Woord genoemd. Het is een in zakformaat uitgevoerd geprogrammeerd elektronisch strottehoofd dat er uitziet als een ’pieper’. Het is bedoeld om te spreken voor mensen die te verlegen zijn om zelf beledigende dingen te zeggen. Wanneer het apparaatje in werking wordt gezet, braakt het een reeks scherpe obsceniteiten uit. „Het is het populairste artikel dat wij ooit hebben gevoerd”, zei een winkelier. „Het is triest, maar dit is wat mensen willen.” Oorspronkelijk waren er twee versies van. De ietwat beschaafdere, die dingen produceerde als „Val dood” en „Zot die je bent”, was commercieel geen succes.
India’s handel in reserveonderdelen
„India geniet nu de twijfelachtige eer waarschijnlijk het grootste aantal niertransplantaties te hebben waarbij de nier afkomstig is van een levende donor die niet aan de patiënt verwant is”, verklaart India Today. Men schat dat er elk jaar in het land meer dan 2000 nieren van levende donors worden verkocht. Schulden en armoede vormen de achtergrond voor de meeste verkopen. „Wij waren wanhopig en de enige andere mogelijkheid die ik had, was een dranksmokkelaar te worden of een plaatselijke dada die zich met misdaad bezighoudt”, legde de vader van drie kinderen uit. Hij en zijn vrouw verkochten elk een nier. „Wij kozen voor de eervolle oplossing”, zei hij. Omdat er hoge prijzen worden betaald voor lichaamsdelen, is ook de verkoop van hoornvliezen en huid van levende donors gestegen. „Commerciële handel in menselijke organen is de belangrijkste medisch-ethische kwestie in het land geworden”, zei een vooraanstaande arts.
Egyptes ontdekking van water
Onder alle landen die door watertekorten worden geplaagd, neemt Egypte een opvallende plaats in. De Nijl, de enige grote waterbron van het land, blijft ook erg belangrijk voor de groeiende behoeften van andere landen stroomopwaarts. En Egyptes bevolking van 55 miljoen groeit met een snelheid van 1 miljoen iedere negen maanden. Nu reeds moet de natie 65 procent van haar voedselvoorraden invoeren. Remote sensing-technieken (’waarnemingen op afstand’ met behulp van een satelliet) hebben nu echter het bestaan van een enorm onvermoed ondergronds waterbekken onder Egyptes westelijke woestijn onthuld. „Geleerden geloven dat het wel eens meer grondwater kan bevatten dan men in heel Afrika aanwezig achtte”, verklaart World Press Review. „Een proefboring gaf te kennen dat er in één bron genoeg water aanwezig is ’voor 200 jaar landbouw op 80.000 hectare’, aldus dr. Farouk al-Baz, de Egyptische directeur van het Centrum voor Remote Sensing van de Boston University.”
Europa niet langer afgesneden!
Drie jaar lang was er gegraven onder het Kanaal tussen Engeland en Frankrijk. Ten slotte ontmoetten de twee partijen elkaar toen op 30 oktober 1990 een Franse tunnelboormachine de krijtrots doorboorde en een boorgat zichtbaar maakte dat vanaf de Britse kant was geboord. Satellietfotografie en lasersystemen leidden de teams van ingenieurs zo goed dat de twee secties slechts 50 cm uit elkaars richting raakten over een lengte van 50 km tunnel, bericht de Londense Times. De echte doorbraak kwam op 1 december toen de resterende decimeters kalk werden weggebeiteld om een mansgroot gat te creëren waardoor arbeiders van beide kanten bij elkaar konden komen en elkaar de hand konden schudden. Het werk gaat nu voort om deze diensttunnel te voltooien en vervolgens de twee hoofdtunnels voor de spoorverbinding aan weerszijden ervan.
„Zoete wraak”
Het probleem: hoe groepen tieners te ontmoedigen voor een winkel rond te hangen en andere klanten af te schrikken. De oplossing: plaats buiten luidsprekers en speel muziek waar zij niet tegen kunnen. Dat is althans de oplossing van een aantal 7-Eleven-winkels in het noordwesten van de Verenigde Staten en westelijk Canada, en tot dusver werkt dat prima. De muziek? Veel Mantovani en Ray Conniff en dergelijke. „Het is al die muziek waar jongelui een gruwelijke hekel aan hebben, nummers als ’Moon River’”, zegt een winkelchef. Men verwacht dat andere winkels het voorbeeld spoedig zullen volgen. Het tijdschrift Time zegt erover: „Degenen die hebben geleden onder knalharde tienermuziek, zullen dit een zoete wraak vinden.”