Van onze lezers

Cultuurkloof

Heel veel dank voor het artikel „Is de cultuurkloof te overbruggen?” (22 augustus 1988) Drie en een half jaar geleden emigreerde ik uit een westers land naar het Verre Oosten omdat mijn man naar zijn vaderland terug wilde. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat ieder woord van het artikel waar is. Ik was verrast door de uitstekende uiteenzetting over de problemen die tussen de verschillende culturen rijzen. De raad die werd gegeven, is praktisch en doeltreffend. Het artikel heeft mij geleerd vergelijkingen met mijn vroegere levenswijze te vermijden.

A. D., Indonesië

Privacy

Ik ben 17 jaar en lees regelmatig de serie „Jonge mensen vragen . . .”, die, naar ik tot nu toe altijd vond, echt goede tips gaf. Maar het artikel getiteld „Hoe kom ik aan meer privacy?” (8 oktober 1988) vond ik zeer teleurstellend. U suggereert dat als mijn ouders onwelkome bezoekjes aan mijn kamer brengen of stiekem in mijn dagboek kijken, zij dat alleen maar doen omdat zij van mij houden. Ik kan het eenvoudig niet zo bezien. Mijn ouders moeten mij voldoende vertrouwen zonder dat zij hun ’ronde doen’ en mij controleren. Als zij ooit een blik in mijn dagboek zouden werpen, zou ik hen dat nooit vergeven. Ik zou hen niet langer kunnen vertrouwen of hen dingen kunnen vertellen. In mijn dagboek schrijf ik over mijn persoonlijke problemen en gevoelens. De dingen die mijn ouders weten moeten, vertel ik hun, en daarmee zijn zij tevreden.

S. F., Bondsrepubliek Duitsland

In het artikel werd die gang van zaken (waaraan een jongere trouwens toch weinig kan doen) niet vergoelijkt of aanbevolen maar het hielp jongeren slechts te begrijpen waarom sommige ouders dit doen — dat het niet louter bemoeizucht is. — Red.

Ik ben 12 jaar. Vlak voordat het artikel over privacy verscheen, had mijn moeder enkele door mij geschreven brieven gevonden en ze gelezen. Ik begreep toen niet waarom, maar het artikel heeft mij geholpen!

A. B., Verenigde Staten

Ik vond het artikel informatief, en het bevatte veel deugdelijke raad. Maar er ging een rood lampje bij mij branden toen ik het voorbeeld las van het jonge meisje wier moeder schreeuwde dat zij de deur van haar kamer moest openlaten als zij een jongen op visite had. Wat heeft een jongen in de kamer van een jong meisje, wat gewoonlijk een slaapkamer is, te zoeken? Niets! Mijn moeder stond dat zeker nooit toe. Deze tieners zouden er verstandiger aan doen zich in de huiskamer, een gemeenschappelijke ruimte of de keuken, waar ook anderen in de buurt zijn, met elkaar te onderhouden of te studeren. Sommige tieners die dat stukje in het artikel lezen, zouden erdoor kunnen worden misleid!

J. J., Verenigde Staten

Wij kunnen ons J. J.’s bezorgdheid voorstellen en zijn dankbaar voor de suggesties. De serie „Jonge mensen vragen . . .” is geschreven voor een breed publiek. Het artikel toonde echter alleen maar aan hoe zelfs mensen die niet noodzakelijkerwijs naar bijbelse maatstaven leven, de kwestie bezien. Voor hen betekent het openlaten van de deur dus een zekere veiligheid. — Red.

Ik wilde u bedanken voor het artikel „Waarom kan ik niet wat meer privacy hebben?” (8 juli 1988) Ik ben 13 jaar. Nog niet zo lang geleden stelde ik precies dezelfde vraag over privacy. Mijn ouders en ik waren het net als Keith en zijn ouders oneens over het hebben van een tv op de kamer. Hoewel ik geen tv heb gekregen, begrijp ik dat mijn ouders er bezorgd over waren waarnaar ik keek.

S. H., Verenigde Staten