De Holocaust — Ja, het is waar gebeurd!

VERBAZINGWEKKEND genoeg is er een kleine minderheid die beweert dat de Holocaust niet heeft plaatsgevonden zoals hij in de moderne geschiedenis wordt afgeschilderd. In zijn publikatie Did Six Million Really Die? The Truth at Last verklaart Richard Harwood: „De bewering dat 6 miljoen joden tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gestorven als een rechtstreeks gevolg van het officiële Duitse uitroeiingsbeleid, is volkomen ongefundeerd.”

Dus rijzen de vragen: Hebben de nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog opdracht gegeven tot het verdelgen van de joden? Zijn er werkelijk vier tot zes miljoen joden in de concentratiekampen gestorven? Waren er echt gaskamers? Of zijn dat verdraaiingen van de Duitse geschiedenis?

Bepaalde revisionistische geschiedschrijvers hebben beweerd dat deze gebeurtenissen niet hebben plaatsgevonden. Zij beweren dat er ten hoogste slechts een paar duizend joden zijn gestorven en dat de meesten naar andere landen zijn geëvacueerd.

Bij een recente rechtszaak in Canada kreeg deze controverse alle aandacht. Een Duitse immigrant werd gerechtelijk vervolgd wegens „het bewust publiceren van valse informatie die waarschijnlijk nadelig zou zijn voor de maatschappelijke of raciale verdraagzaamheid”, omdat erin werd ontkend dat de Holocaust ooit had plaatsgevonden, aldus de in Toronto (Canada) verschijnende Globe and Mail. Hij werd veroordeeld tot vijftien maanden gevangenisstraf, en het publiceren van zijn revisionistische opvattingen over de Holocaust werd verboden.

In West-Duitsland werd in 1985 een antismaadwet dusdanig geamendeerd dat zelfs niet-joden een aanklacht kunnen indienen tegen „iedereen die mensen beledigt, lastert, smaadt of kleineert die ’hun leven hebben verloren als slachtoffers van het nationaal-socialistische regime of een ander tiranniek of despotisch bewind’”. Deze wet „maakt het ontkennen van de moord op joden in concentratiekampen tijdens de nazi-dictatuur tot een strafbare overtreding”, verklaarde het Hamburger Abendblatt.

Het ontkennen van de Holocaust wordt algemeen de „Auschwitz-leugen” genoemd. Auschwitz (nu Oswiȩcim) was het beruchte concentratiekamp in Polen waar de nazi’s massamoorden begingen. Volgens de Westduitse media hebben rechtse extremisten getracht deze gebeurtenissen te verhullen of te ontkennen en vandaar de term „Auschwitz-leugen”.

Emigratie of uitroeiing?

Dat er thans nog miljoenen joden van Europese origine leven, bewijst dat de nazi’s er niet in zijn geslaagd het Europese jodendom te vernietigen. Dat veel joden aan de poging tot verdelging in de concentratiekampen ontsnapten, wordt bevestigd door de geschiedschrijver William L. Shirer, die in zijn boek 20th Century Journey — The Nightmare Years 1930-1940 schreef: „Niet alle Oostenrijkse joden zijn in de nazi-kampen en -gevangenissen omgekomen. Veel joden mochten zich vrijkopen en naar het buitenland vertrekken. Gewoonlijk kostte het hun hun vermogen. . . . Misschien is bijna de helft van de 180.000 joden in Wenen erin geslaagd hun vrijheid te kopen voordat de Holocaust begon.” Dit beleid was vooral van kracht in de jaren ’30.

Shirer legt echter uit dat hoewel onder Reinhard Heydrich het Centraal Bureau voor Joodse Emigratie werd opgericht, „dit later geen bureau voor emigratie maar voor verdelging zou worden en de systematische afslachting van meer dan vier miljoen joden zou organiseren”. Deze „definitieve oplossing”, de Endlösung, stond onder leiding van Adolf Eichmann, die uiteindelijk in Israël werd terechtgesteld wegens zijn oorlogsmisdaden.

De concentratiekampen waren niet de enige middelen om wat de nazi’s als Untermenschen en inferieure rassen beschouwden, te elimineren. Daarvoor dienden ook de gevreesde Einsatzgruppen, zuiveringseenheden die achter het binnenrukkende leger aan trokken „en die als enige doel het massaal afslachten van de joden hadden. . . . De Einsatzgruppen trokken vlak achter het voortrukkende front aan zodat weinigen aan hun net konden ontkomen. In de eerste zes maanden van de campagne werden bijna een half miljoen joden beestachtig doodgeschoten, aan de bajonet geregen, verbrand, gemarteld, doodgeranseld of levend begraven.” — Hitler’s Samurai — The Waffen-SS in Action, door Bruce Quarrie.

Lijkt dat cijfer ongelooflijk? Het komt neer op een gemiddelde van minder dan één moord per dag per lid van de 3000 man tellende eenheid. Toen deze Einsatzgruppen de Sovjet-gebieden bereikten, gaven onvolledige dodencijfers een aantal te zien van „meer dan 900.000, wat slechts ongeveer twee derde van het totale aantal joodse slachtoffers bij mobiele operaties vertegenwoordigde”. — The Destruction of the European Jews, door Raul Hilberg.

Commandant bekent

Welk getuigenis is er van de kant van de deelnemers aan de executies in de concentratiekampen? Rudolf Höss, ex-commandant van het kamp Auschwitz, klaagde: ’Geloof me, het was niet altijd een pretje die bergen lijken te zien en het voortdurende verbranden te ruiken.’ Hij uitte er ook zijn „verbaasde afkeuring over dat joodse Sonderkommandos bereid waren om in ruil voor een korte verlenging van hun eigen leven, te helpen bij het vergassen van leden van hun eigen ras” (The Face of the Third Reich, door Joachim C. Fest, blz. 285). De Duitse schrijver Fest voegt daaraan toe: „Iets van de eenzijdige trots van de perfectionistische expert komt tot uiting in Höss’ verklaring: ’Op bevel van de RFSS [de Reichsführer van de SS, Heinrich Himmler] werd Auschwitz het grootste vernietigingsapparaat voor mensen van alle tijden’, of als hij er met de voldoening van de geslaagde organisator op wijst dat de gaskamers van zijn eigen kamp een tienmaal zo grote capaciteit hadden als die van Treblinka.”

In zijn autobiografie schreef Höss: „Ik was onbewust een radertje in de grote vernietigingsmachine van het Derde Rijk geworden.” „De RFSS stuurde meermalen hoge partij- en SS-leiders naar Auschwitz, opdat zij de vernietiging van de Joden met eigen ogen konden zien. . . . [Zij] werden bij de aanblik . . . heel stil en zwijgzaam.”a

Zij waren kennelijk getroffen door het verschil tussen de frase ’de definitieve oplossing van het jodenvraagstuk’ en de afgrijselijke realiteit ervan in de gaskamers. Höss werd gevraagd hoe hij het kon uithouden. „Ik antwoordde daarop steeds, dat alle menselijke gevoelens nu eenmaal zwijgen moesten tegenover de ijzeren consequentie, waarmee wij het bevel van de Führer hadden op te volgen.”

Höss, de sadistische marionet, gaf aldus openlijk toe dat de Holocaust werkelijkheid was en dat hij als kampcommandant van Auschwitz een van de uitvoerders ervan was.

In Values and Violence in Auschwitz, een boek dat eerst in het Pools is verschenen, verklaart de vertaalster, Catherine Leach, dat 3.200.000 Poolse joden het leven verloren door massa-executies, martelingen en slavenarbeid in concentratiekampen. Zij zegt: „De holocaust van de joden van Europa vond plaats op Pools grondgebied.”

Dood door verdrinking

De dood kon in de kampen op veel manieren komen — door verhongering, ziekte, een nekschot, de gaskamer, afranseling, ophanging, de guillotine en verdrinking. De verdrinking was al heel geraffineerd.

De schrijver Terrence Des Pres legt uit: „In feite werden de gevangenen systematisch aan vuil blootgesteld. Zij waren het weloverwogen doelwit van aanvallen met uitwerpselen. . . . Gevangenen in de nazi-kampen verdronken letterlijk in hun eigen ontlasting en in feite kwam dood door uitwerpselen veel voor. In Buchenwald bijvoorbeeld bestonden de latrines uit open putten van acht meter lang, vier meter diep en vier meter breed. . . . Deze zelfde putten, die altijd overliepen, werden ’s nachts door gevangenen geleegd, die daarvoor slechts over kleine emmers beschikten.” Een ooggetuige verhaalt: „Het was er glibberig en donker. Elke nacht vielen er tijdens het werk van de dertig mannen die met deze taak belast waren, gemiddeld tien in de put. De anderen mochten de slachtoffers er niet uit trekken. Als het werk gedaan was en de put leeg, dan en alleen dan mochten zij de lijken eruit halen.”

Er zouden nog veel meer getuigenverklaringen geciteerd kunnen worden als bewijs dat verdelging deel ging uitmaken van het nazi-beleid toen steeds meer Europese landen bezet werden. De bibliografie over dit onderwerp is onbegrensd en de verklaringen van ooggetuigen alsmede het fotografische bewijsmateriaal zijn verschrikkelijk. Was de Holocaust echter een uitsluitend joodse tragedie? Wilden de nazi’s toen zij Polen binnenvielen, alleen de joden liquideren?

[Voetnoten]

[Inzet op blz. 5]

„Wanneer men de gevangenen [die naar werkkampen werden gevoerd] in Auschwitz direct naar de gaskamers had gebracht, dan zou hun veel kommer bespaard zijn gebleven.” — Rudolf Höss, commandant van Auschwitz

[Inzet op blz. 6]

’Geloof me, het was niet altijd een pretje die bergen lijken te zien en het voortdurende verbranden te ruiken.’ — Rudolf Höss

[Inzet op blz. 8]

„Er bleven meer mensen komen, steeds meer, en wij hadden niet de capaciteit om hen te doden. . . . De gaskamers konden de aanvoer niet aan.” — Franz Suchomel, SS-officier

[Kader op blz. 6]

Betaling voor bewijs

„Een beloning van $50.000, uitgeloofd voor het ’bewijs’ dat de nazi’s joodse slachtoffers in concentratiekampen hebben vergast, moet krachtens een rechterlijke beschikking uitbetaald worden aan een overlevende van Auschwitz, zei de advocaat van de overlevende vandaag.

Rechter Robert Wenke van het Hooggerechtshof [van Los Angeles] keurde de beschikking goed waarbij het Instituut voor Geschiedenisherziening de overlevende van Auschwitz, Mel Mermelstein, moet betalen. . . .

Het instituut, dat zegt dat de Holocaust nooit heeft plaatsgevonden, moet de heer Mermelstein ook $100.000 betalen voor de smart en het lijden teweeggebracht door de uitgeloofde beloning, aldus de advocaat. . . .

’De overwinning van de heer Mermelstein in deze zaak’ [zei de advocaat, Gloria Allred] ’zal nu iedereen overal ter wereld die probeert de geschiedenis te verdraaien en ellende en lijden over joden te brengen, duidelijk maken dat de overlevenden van de Holocaust via het gerecht terug zullen vechten om zichzelf te beschermen en de waarheid over hun leven te staven.’” — The New York Times, 25 juli 1985.

[Kader op blz. 7]

Sachsenhausen — „Een interneringskamp”?

Was Sachsenhausen werkelijk een vernietigingskamp? Of was het slechts een „interneringskamp”?

Antwoord van Max Liebster, joods slachtoffer en overlevende van de Holocaust:

„Mijn verklaring is gebaseerd op wat ik persoonlijk in dit kamp heb meegemaakt en er heb gezien. Ik heb geen behoefte aan een classificatie van een buitenstaander om te weten hoe Sachsenhausen was. De media en de nazi-regering mogen dan beweerd hebben dat het een Schutzhaftlager ofte wel een ’interneringskamp’ was, maar de volgende ervaringen spreken voor zich:

In januari 1940 werd mij, toen ik door de Gestapo (de geheime staatspolitie) van Pforzheim naar de gevangenis van Karlsruhe werd gebracht, door de Gestapo verteld dat ik op weg was naar een vernietigingskamp. De Gestapo schold mij uit en zei: ’Du Stinkjude wirst dort verrecken, kommst nicht mehr zurück!’ (Jij vuile jood. Je zult daar verrekken. Je komt nooit meer terug!)

De mishandeling bij onze aankomst in Sachsenhausen gaat alle begrip te boven. Joden werden naar een apart kamp binnen het hoofdkamp gestuurd. Hun omstandigheden waren erger dan die van de anderen. Zo hadden de joden geen houten slaapstellages, alleen strozakken op de grond. De barakken waren zo vol dat het nodig was als sardientjes te liggen, met de voeten van de een naast het hoofd van de volgende. ’s Ochtends lagen er doden naast de levenden. Er was geen medische verzorging voor de joden.

Ik hoorde dat mijn vader drie barakken verder lag. Ik vond hem achter de stapel strozakken; zijn benen waren opgezwollen van het water en zijn handen bevroren. Toen hij gestorven was, moest ik zijn lijk op mijn schouders naar het crematorium dragen. Daar zag ik meer doden opgestapeld liggen dan zij konden verbranden.

Duizenden zijn in Sachsenhausen gestorven door de onmenselijke behandeling. Voor veel slachtoffers was het erger in Sachsenhausen te sterven dan in de gaskamers van Auschwitz.”

[Kader op blz. 8]

’Geen spoor mag er van hen overblijven’

„Toen het laatste massagraf werd geopend, herkende ik mijn hele familie. Moeder en mijn zussen. Drie zussen met hun kinderen. Zij lagen er allemaal. Zij hadden vier maanden in de grond gelegen en het was winter.” „Het hoofd van de Gestapo in Vilna zei tegen ons: ’Daar liggen negentigduizend mensen, en er mag absoluut geen spoor van hen overblijven.’” — Getuigenis van de joodse overlevenden Motke Zaïdl en Itzhak Dugin.

„Net toen wij voorbijliepen, werden de deuren van de gaskamer geopend, en de mensen vielen eruit als aardappels. . . . Elke dag werden er honderd joden uitgekozen om de lijken naar de massagraven te slepen. ’s Avonds dreven de Oekraïeners die joden de gaskamers in of schoten hen dood. Elke dag! . . . Er bleven meer mensen komen, steeds meer, en wij hadden niet de capaciteit om hen te doden. . . . De gaskamers konden de aanvoer niet aan.” — Franz Suchomel, SS-officier (Unterscharführer), over zijn eerste indrukken van het vernietigingskamp Treblinka.

(Deze citaten zijn ontleend aan interviews in de documentaire film Shoah.)