Jonge mensen vragen . . .

Moeten wij het uitmaken?

’Wij gaan al sinds juli met elkaar om en praten over trouwen. Maar ik heb zo veel twijfels over hem . . .’

WANNEER een verkering een beslissend stadium bereikt, is het niet ongewoon dat er twijfels opkomen. Het huwelijk is eerbaar onder christenen — niet iets waarover je licht mag denken (Hebreeën 13:4). En hoewel het huwelijk een echtpaar ’verheuging’ kan schenken, kan het ook leiden tot „pijn en verdriet” (Spreuken 5:18; 1 Korinthiërs 7:28, The New English Bible). Reden genoeg dus om voorzichtig te zijn wanneer je een huwelijk overweegt.

Soms zijn het echter niet gewoon je zenuwen die je parten spelen; de twijfels worden veroorzaakt door ernstige gebreken in de persoonlijkheid van de ander of door de verhouding op zich. Als je op het punt staat de verantwoordelijkheden van het huwelijk op je te nemen en je merkt dat je door zulke twijfels wordt geplaagd, wat moet je dan doen?

’Wij hebben altijd ruzie’

Dit is iets waar veel paartjes zich in de verkeringstijd zorgen over maken. Anderen zijn daarentegen van mening dat de kibbelarijtjes tussen geliefden niet iets zijn waarover je je bezorgd hoeft te maken. En het is waar dat zelfs mensen die van elkaar houden soms van mening kunnen verschillen — heel emotioneel zelfs. (Vergelijk Genesis 30:2; Handelingen 15:39.) Maar als je het over vrijwel alles oneens bent, als ieder gesprek op een fikse ruzie uitloopt, of als jullie verkering een voortdurend kringetje van uitmaken en weer verzoenen is, pas dan op! Het zou kunnen duiden op een ernstig gebrek aan geestelijke of emotionele rijpheid bij één van jullie tweeën of beiden. Christenen krijgen de raad „gramschap, toorn, . . . schimpend gepraat” weg te doen. — Kolossenzen 3:8.

Uit een door 400 artsen gehouden enquête bleek dat voortdurend gekibbel een sterke aanwijzing vormt voor „emotioneel niet klaar zijn voor het huwelijk”, en misschien zelfs duidt op „onverenigbaarheid van het paar”. Dr. Judson T. Landis waarschuwt bovendien dat „geruzie . . . beslist een voorbode is van wat er in het huwelijk zal volgen”.a

Barsten in het vernis

Een andere oorzaak van bezorgdheid zou kunnen zijn dat je verontrustende karaktertrekken bij de ander bemerkt. Het is heel natuurlijk dat iemand in het begin van de verkering zijn eigen tekortkomingen tracht te verbergen en probeert vriendelijk en attent over te komen. Maar vroeg of laat wordt „de verborgen persoon van het hart” zichtbaar (1 Petrus 3:4). Je begint misschien verontrustende sporen waar te nemen van zelfzucht, onvolwassenheid, humeurigheid, koppigheid — geweld zelfs.

Wat aan het licht komt, kan ernstig genoeg zijn om je te gaan afvragen of je de rest van je leven wel met deze persoon wilt doorbrengen. „Ik heb zo veel twijfels over hem door zijn verleden [twijfelachtig gedrag] en de dingen die gebeurd zijn sinds wij verkering hebben”, zei een jonge vrouw over haar vriend. „Zo lang wij met elkaar omgaan, heeft hij geen zelfbeheersing getoond.” Hoe stabiel zou een huwelijk zijn met een man die „geen zelfbeheersing” toont?

Vastbesloten om koste wat het kost de relatie te redden, sluiten velen hun ogen voor de meest grove tekortkomingen of proberen die goed te praten.

Een andere kant op kijken

Waarom kijken velen liever een andere kant op wanneer het de tekortkomingen van hun geliefden betreft? Daar verkering onder ware christenen ernstig wordt opgevat — zoals het ook hoort — voelen sommigen zich onder druk gezet om met degene te trouwen met wie zij verkering hebben. Zij schrikken er misschien voor terug de ander eerlijk de waarheid te zeggen of pijn te doen. Anderen zijn bang geen andere huwelijkspartner te kunnen vinden.

Geen van deze overwegingen is op zichzelf genomen echter voldoende reden om een problematische verkering voort te zetten. Hoewel de meningen en gevoelens van anderen gerespecteerd moeten worden, moet jij met de gevolgen van je partnerkeuze leven. Het doel van verkering is te onderzoeken of je met iemand kunt trouwen — dat is niet hetzelfde als het huwelijk zelf. Als een christen met eerlijke motieven aan een verkering begint, is hij of zij niet verplicht ermee door te gaan als blijkt dat het geen succes is. Evenmin is het verstandig of liefdevol om je twijfels te verbergen voor degene met wie je overweegt te trouwen.

Bedenk ook dat het aantal mogelijke huwelijkspartners binnen de christelijke gemeente niet beperkt is tot slechts één. Zou het, aangezien de bijbel ons vermaant om ’niet alleen uit persoonlijk belang het oog te houden op onze eigen zaken’, niet verkeerd en zelfzuchtig zijn om een verslechterende relatie voort te zetten omdat je bang bent dat je ’misschien niemand anders zult vinden’? (Filippenzen 2:4) Het is dus belangrijk dat jullie de problemen die jullie als paar hebben onder de ogen zien en ze niet uit de weg gaan.

’Ogen in je hoofd’ hebben

Salomo zei: „Wat de wijze betreft, zijn ogen zijn in zijn hoofd; maar de verstandeloze loopt voort in volslagen duisternis” (Prediker 2:14). Iemand die de duidelijke aanwijzingen dat er iets mis is in de relatie negeert, loopt „in volslagen duisternis”. Een verstandig mens heeft echter ’ogen in zijn hoofd’ en ziet de dingen duidelijk, objectief. Hij of zij beschouwt in hoeverre de toekomstige huwelijkspartner aan bijbelse maatstaven voldoet.

Welke bewijzen zijn er bijvoorbeeld dat dit een vrouw is die een bekwame echtgenote zal zijn, die zich zal onderwerpen aan de leiding van haar man? (Spreuken 31:10-31) Blijkt ergens uit dat dit een man is die zelfopofferende liefde zal tonen en een goede verzorger zal zijn? (Efeziërs 5:28, 29; 1 Timótheüs 5:8) Iemand zou kunnen beweren dat hij een ijverige dienstknecht van God is, maar zijn er werken waardoor een dergelijke aanspraak op geloof wordt bevestigd? (Jakobus 2:17, 18) „De afgelopen tien jaar zijn . . . een doffe ellende geweest”, zegt een jonge vrouw die met een man trouwde die het aan zulke werken ontbrak. „Ik trouwde ten slotte met iemand . . . die Jehovah niet zo liefhad als ik.”

Nazoekwerk in bijbelse publikaties over het onderwerp huwelijk kan je helpen te weten te komen hoe God de kwestie beziet. Ook kunnen je ouders je misschien helpen een eventuele huwelijkspartner objectief te bekijken. „Ik nam een meisje mee naar huis”, herinnert een jongeman zich, „en mijn moeder zei: ’Weet je, ik kan niet zeggen dat ik het meisje niet aardig vind, maar ik kan geen wijs uit haar worden. Het is net alsof zij iets te verbergen heeft.’” De jongeman wuifde de opmerkingen van zijn moeder weg. Maar later ontdekte hij tot zijn ontzetting dat het meisje inderdaad iets te verbergen had — immoreel gedrag. „Weet je, mijn moeder voelt de dingen heel goed aan”, gaf hij later toe.

Afrekenen met je twijfels

Eerlijk jullie problemen als paar onder de ogen zien, is nog maar het begin. Heb je veel tijd en emotionele energie in een verkering geïnvesteerd, wees er dan niet te snel bij om het uit te maken alleen maar omdat je hebt ontdekt dat hij of zij niet volmaakt is. „Wij allen struikelen vele malen”, brengt de bijbel ons in herinnering (Jakobus 3:2). Geen enkele partner is dus volmaakt (Romeinen 3:23). Wanneer je de zaken objectief beziet, kom je wellicht tot de conclusie dat je met de tekortkomingen van de ander kunt leven.

Maar als je er nu eens niet mee kunt leven? De verkering uitmaken is wellicht wat voorbarig. Begin allereerst eens een „vertrouwelijk gesprek” en probeer een oplossing te vinden voor je twijfels (Spreuken 15:22). In plaats dat er een eind aan je verhouding komt, zou je door erover te praten kunnen ontdekken dat verdere groei mogelijk is! Een succesvol huwelijk is gebaseerd op vertrouwen. Zou het dan niet verstandig zijn om te zien of je een patroon van eerlijke communicatie kunt opbouwen voordat je met iemand een huwelijksverbintenis aangaat? Eén kenmerk van een volwassen verhouding is het vermogen problemen op te lossen.

Als voortdurend gekibbel een probleem vormt, kunnen jullie op deze wijze samen proberen uit te vinden waarom jullie het oneens zijn. Bestaan er tussen jullie fundamentele verschillen in doeleinden en opvattingen? Of hebben jullie elkaar verkeerd begrepen? Zou het eenvoudig zo kunnen zijn dat jullie beiden moeten leren ’je geest in bedwang te houden’ en de zaken kalmer uit te praten? (Spreuken 25:28) Als je je zorgen maakt over irritante karaktertrekjes, geeft hij of zij dan nederig die tekortkomingen toe en geeft hij of zij er blijk van zich te willen beteren? Moet jij van jouw kant misschien wat minder gevoelig, minder prikkelbaar zijn? (Prediker 7:9) ’Elkaar in liefde verdragen’ is het levensbloed van een goed huwelijk. — Efeziërs 4:2.

Als een gesprek eenvoudig opnieuw op een frustrerende ruzie uitloopt, ga dan niet voorbij aan de duidelijke voorboden van een dreigende ramp (Spreuken 22:3). Het is niet waarschijnlijk dat de dingen na de trouwdag zullen verbeteren. De verkering uitmaken is misschien in jullie beider belang. Aan de andere kant is het heel goed mogelijk dat als jullie je moeilijkheden onder de ogen zien, de grondslag wordt gelegd voor een evenwichtig en stabiel huwelijk.

[Voetnoten]

[Inzet op blz. 14]

Voortdurend geruzie is een sterke aanwijzing dat er iets aan de verhouding mankeert

[Illustratie op blz. 13]

Sommigen proberen hun ogen te sluiten voor duidelijke persoonlijkheidsgebreken of ze goed te praten