Abortus — Kennis schept verantwoordelijkheid
SPREEKT u altijd vrijuit wanneer u weet dat iets juist is? Het is goed om dat te doen, vooral wanneer het welzijn van anderen op het spel staat. Na het lezen van een artikel over het onderwerp abortus in een eerdere uitgave van dit tijdschrift, schreef een moeder in Engeland het volgende:
„Ik heb zojuist ’Een brief van de moeder van een ongeboren kind’ gelezen in de uitgave van 22 juli [1986] van Ontwaakt!, en het brak mijn hart.
Ik heb nooit zelf een abortus ondergaan, maar toen ik vier maanden zwanger was van mijn eerste kind, was mijn schoonzuster twee maanden zwanger van haar derde kind. Eindelijk was het zover dat haar twee meisjes naar school gingen en zij een goed betaalde baan had gevonden. Er waren dingen die zij wilde hebben: meubelen, video, een nieuwe auto, planten voor de tuin. Maar een baby zou het einde betekenen van de baan, en dus ook van het inkomen om al deze dingen aan te schaffen. Zij besloot daarom een abortus te laten verrichten.
Toen de dag naderde waarop de abortus zou plaatsvinden, raakte zij opgewonden. Maar ik werd alleen al bij de gedachte eraan steeds misselijker. Tegen deze tijd begon ik net het schoppen van de baby binnen in mij te voelen, en dan dacht ik aan de baby die in mijn schoonzuster aan het groeien was.
Nog tot de avond voordat de abortus zou plaatsvinden, bleef ik hopen dat mijn schoonzuster van gedachte zou veranderen. Ik kon mij haar baby zo levendig voorstellen, knus en veilig in haar baarmoeder, luisterend naar de kalme en rustgevende hartslag van zijn moeder. Mijn geest kwam in opstand tegen de gedachte dat dat kleine kind weggerukt zou worden uit zijn veilige wereldje en zou worden vernietigd. Bij die gedachte moest ik heel erg huilen. De abortus vond plaats. Mijn dochtertje zal nooit het neefje of nichtje kennen met wie zij, vanwege het kleine leeftijdsverschil, samen had kunnen opgroeien.
En hoe verging het mijn schoonzuster? Zij raakte haar baan kwijt maar vond een andere, en zij heeft er sindsdien verscheidene gehad. Zij kreeg haar video, haar nieuwe auto, haar planten, haar nieuwe kleren, enzovoort, maar zij is een tijdje depressief geweest, verliet haar man en kinderen en kwam vervolgens na een paar dagen terug. Maar zij is niet gelukkig. Wanneer zij op visite komt, spelen haar twee dochtertjes met mijn dochter en mijn zoontje van 11 maanden, en dan zeggen zij van mijn dochter: ’Is ze niet lief, Mammie? Hadden wij maar een klein zusje of broertje.’ Bij deze woorden werp ik altijd een steelse blik op haar gezicht. Ik krijg dan het gevoel haar te willen troosten omdat zij ten tijde van de abortus niet werkelijk besefte wat zij deed. Maar mijn schoonzuster verkoos geld boven het leven van haar kind, en ik voel dat zij daar nu spijt van heeft.
Dit brengt mij er echter toe mijzelf een heel ernstige vraag te stellen. Hoewel ik mijzelf misschien al zou kunnen zien als een van Jehovah’s Getuigen, alhoewel ik nog niet gedoopt ben, besef ik dat ik nog een lange weg te gaan heb, want ware Getuigen zijn als Jezus, en voelen liefde en mededogen jegens alle mensen, ongeacht wat anderen zijn geweest of hebben gedaan. Ik verlang naar de dag waarop ik werkelijk kan zeggen dat ik mij voel zoals zij zich jegens anderen voelen, en Jehovah’s naam met trots kan dragen. Wanneer ik niet zo lang de kat uit de boom had gekeken, had ik misschien de moed gehad om getuigenis te geven aan mijn schoonzuster, en zou de baby zijn gered.”
Het is de oprechte hoop van de uitgevers van Ontwaakt! dat deze huidige serie artikelen juist in dit opzicht nuttig zal blijken.