Abortus — en „de bron van het leven”

THANS kunnen artsen met behulp van de moderne technologie gemakkelijk het geslacht van een foetus vaststellen. Maar wie kan de aard en aanleg ervan vaststellen? Wie kan zien welke mogelijkheden het als een levende menselijke ziel zou kunnen verwezenlijken? (Genesis 2:7) Alleen Jehovah God kan dat, aangezien hij „de bron van het leven” is (Psalm 36:9). Beschouw de volgende schriftuurlijke voorbeelden eens.

De patriarchale wetten betreffende overerving hingen samen met de bevoorrechting van de eerstgeborene. Maar toen Rebekka, Isaäks vrouw, zwanger was van een tweeling, zei God tot haar: „De oudste zal de jongste dienen.” Het leven van hun twee zoons, Jakob en Esau, legde getuigenis af van de juistheid van Jehovah’s inzicht in hun persoonlijkheid lang voordat zij geboren waren. — Genesis 25:22, 23.

Eeuwen later zei een engel tot de priester Zacharías dat zijn vrouw Elisabeth een zoon zou krijgen die Johannes zou moeten heten. Deze zoon, die later bekend zou komen te staan als Johannes de Doper, kreeg het voorrecht de wegbereider te zijn voor Jezus, de Messías. Nederigheid van geest was een belangrijk vereiste voor deze aanstelling, zoals God heel goed wist. — Lukas 1:8-17.

De menselijke foetus — hoe kostbaar?

Koning David erkende: „Gij [Jehovah] hebt mij afgeschermd gehouden in de buik van mijn moeder. . . . Uw ogen zagen zelfs het embryo van mij, en in uw boek waren alle delen ervan beschreven.” En dat geldt voor een ieder van ons. — Psalm 139:13-16.

Elke menselijke zwangerschap is kostbaar in de ogen van „de bron van het leven”, Jehovah God. Hoe kostbaar, wordt duidelijk gemaakt in de Mozaïsche wet in Exodus 21:22, 23: „Ingeval mannen met elkaar vechten en zij werkelijk een zwangere vrouw letsel toebrengen en . . . [er] geschiedt . . . een noodlottig ongeval, dan moet gij geven ziel voor ziel.”

Sommige bijbelvertalingen wekken de indruk dat het er bij deze wet om ging wat er met de moeder gebeurde en niet met de foetus. De oorspronkelijke Hebreeuwse tekst heeft echter betrekking op een fatale afloop voor òf de moeder òf het kind.

Vroeg-christelijk denken

Na de dood van Christus’ apostelen in de eerste eeuw, begonnen velen hun leringen te verklaren. Hoewel deze schrijvers, in tegenstelling tot de bijbelschrijvers, niet geïnspireerd waren, zijn hun commentaren van belang aangezien ze in deze uiterst belangrijke kwestie het religieuze denken van hun tijd weerspiegelen. Hier zijn enkele aanhalingen.

De brief van Barnabas, hoofdstuk 19:5 (ca. 100-132 G.T.)

„Gij zult het kind niet doden door abortus teweeg te brengen; noch ook zult gij het vernietigen nadat het geboren is.”

De Didachè of De leer van de twaalf apostelen (ca. 150 G.T.)

„Dit is de Weg des Levens: . . . Gij zult het kind in de baarmoeder niet doden, noch een pasgeborene vermoorden.”

Tertullianus: Apologeticum, hoofdstuk 9:8 (ca. 197 G.T.)

„Daar ons echter moord in elke vorm verboden is, mogen wij ook niet de vrucht in de moederschoot vernietigen, zolang een mens nog door het bloed gevormd wordt. Een geboorte verhinderen is het verhaasten van een moord en het maakt geen verschil, of iemand het leven na de geboorte rooft of het leven, dat bezig is zich te ontwikkelen, vernietigt. Wat een mens gaat worden, is reeds een mens.”

Basilius: Brief aan Amphilochius (347 G.T.)

„Zij die opzettelijk een foetus heeft vernietigd, zal de straf voor moord ondergaan. En elke haarkloverij of de foetus wel of niet gevormd was, is voor ons onontvankelijk.”

De christelijke zienswijze

Een spontane abortus of miskraam zou op elk moment kunnen plaatsvinden als gevolg van de menselijke onvolmaaktheid of een ongeluk. Een opzettelijk veroorzaakte abortus, enkel om de geboorte van een ongewenst kind te voorkomen, is echter heel iets anders. Volgens de Schrift is dat, zoals wij hebben gezien, een opzettelijk nemen van een menselijk leven.

Wie is degene „die de aarde uitspreidde met al wat ze voortbrengt, die adem geeft aan het volk daarop”? Het is niet de mens, maar de Bron van al het leven, Jehovah God (Jesaja 42:5). Ons door God geschonken vermogen om het leven door te geven aan onze nakomelingen is een kostbaar voorrecht waarvoor, zoals met alle dingen, „een ieder van ons voor zichzelf rekenschap [zal] afleggen aan God”. — Romeinen 14:12.

[Kader op blz. 14]

Een gelukkig stemmende gedachte

In 1973 stond in De Wachttoren, het zustertijdschrift van Ontwaakt!, een kort artikeltje dat de bijbelse zienswijze over abortus besprak. Twee jonge studenten lazen het. Het meisje was zwanger en zij en de vader waren samen overeengekomen een abortus te laten verrichten. Maar het artikel zette hen aan het denken. Als resultaat daarvan besloten zij hun baby geboren te laten worden.

Onlangs kwam de man opnieuw met Jehovah’s Getuigen in contact, en zei: „Ik heb de hoogste achting voor uw bijbelse lectuur. Door de schok waarmee dat artikel ons een ander inzicht gaf, zijn mijn vrouw en ik thans de trotse ouders van een lieve 13-jarige dochter!”

Het was beslist lonend voor hen om de schriftuurlijke handelwijze te volgen.

[Illustratieverantwoording op blz. 15]

H. Armstrong Roberts