Jonge mensen vragen . . .

Is abortus de oplossing?

„Toen de uitslag van mijn zwangerschapstest positief was,” vertelt Judy, „eiste mijn vriend onmiddellijk dat ik me liet aborteren. Hij gaf me er zelfs het geld voor.”a Judy was zeventien jaar.

TOEN de vijftienjarige Marta ontdekte dat zij zwanger was, sprak zij met een adviseuse bij de abortuskliniek. „Zij heeft het me allemaal uitgelegd”, zegt Marta. „Zij vertelde me dat ik me kon laten aborteren of dat zij me zou helpen een adoptiebureau of een kraamkliniek te vinden, als ik daaraan de voorkeur gaf.”

Jaarlijks worden alleen al in de Verenigde Staten meer dan een miljoen tieners zwanger. Onder hen zijn een aantal jongeren die Gods gebod om ’zich te onthouden van hoererij’ of voorechtelijke seks overtreden hebben hoewel zij als christen opgevoed zijn (1 Thessalonicenzen 4:3). Die immoraliteit heeft veel nodeloos lijden tot gevolg. Veel van deze jongeren krijgen echter spijt van hun gedrag en willen hun leven in het reine brengen. Maar geconfronteerd met het beangstigende vooruitzicht een onwettig kind te hebben, zullen sommigen zich afvragen of abortus een eenvoudige oplossing voor hun problemen zou zijn. Per slot van rekening kiezen jaarlijks bijna een half miljoen zwangere meisjes in de Verenigde Staten voor abortus. Zou dat werkelijk de beste oplossing voor een ongewenste zwangerschap kunnen zijn?

Waarom sommigen zich laten aborteren

Het is te begrijpen dat daarbij enkele krachtige en zelfs strijdige emoties een rol kunnen spelen. Een jonge vrouw zal beslist moederlijke gevoelens koesteren voor het in haar groeiende kind, maar zij zal misschien ook gewettigde angsten en zorgen hebben.

De achttienjarige Vicky bijvoorbeeld „wilde naar de universiteit, misschien zelfs een graad behalen”. Naar haar mening zou het krijgen van een baby haar plannen in de weg staan (het blad ’Teen, maart 1992). Ook Marta kwam tot die conclusie: „Als je moeder bent, blijf je thuis bij je kind en is het gedaan met je opleiding. Daar was ik niet aan toe.” Volgens één onderzoek is 87 procent van de tieners die zich laten aborteren bang dat het krijgen van een baby een dramatische en voor hen onaanvaardbare verandering in hun leven zou betekenen.

De vrees voor financiële problemen en de angst de verantwoordelijkheden van het ongehuwd ouderschap niet aan te kunnen, zijn ook veel voorkomende redenen waarom velen voor abortus kiezen. Vicky zei het zo: „Ik kwam uit een gezin waar mijn ouders scheidden, en mijn moeder bracht haar drie kinderen in haar eentje groot. Ik wist wat een harde dobber zij had . . . Ik zag mezelf uiteindelijk al net zo’n alleenstaande ouder worden als mijn moeder.”

Druk van anderen, vooral van de vriend, kan iemand er ook toe drijven een zwangerschap te beëindigen. Judy’s vriend stelde haar een ultimatum: „Als je je niet laat aborteren, wil ik je nooit meer zien.” Voor Nancy kwam de druk zich te laten aborteren van haar moeder en van andere familieleden.

De populaire zienswijze dat het bij abortus niet echt om het doden van een baby gaat, is ook van grote invloed. Vicky zegt: „Ik stond mezelf niet toe eraan te denken als een baby. . . . Ik las dat in de vijfde zwangerschapsweek de foetus kleiner is dan de nagel van je pink. Aan die gedachte klampte ik me uit alle macht vast. Ik maakte mezelf wijs dat als het maar zo groot was als een pinknageltje, het niet echt een baby was. Ik probeerde het als iets niet reëels te beschouwen om de abortus te kunnen doorzetten.”

Sommigen beweren ook dat, op zijn minst in technisch geavanceerde landen, abortus veilig is — veiliger zogenaamd dan een bevalling voor een zwangere puber. Alles in aanmerking genomen kan abortus dan wenselijk lijken. Niettemin tonen de feiten aan dat velen die voor abortus kiezen, daar later spijt van hebben. Zo zegt een vrouw: „Ik heb me laten aborteren toen ik 20 was. Nu ben ik 34 en ik heb nog steeds moeite met het verwerken ervan. Ik wilde mijn baby wel, maar mijn vriend niet. Ik ga er emotioneel nog steeds onder gebukt; de pijn blijft je de rest van je leven bij.”

Emotionele littekens

In plaats van de simpele uitweg te zijn, kan abortus iemands problemen nog verergeren. Op zijn allerminst gaat abortus tegen ons innerlijke besef van goed en kwaad in — het geweten dat God in de mens heeft geplant (Romeinen 2:15). Bovendien eist abortus van een jonge vrouw dat zij de deur van haar tedere mededogen sluit voor het minuscule leven dat zich in haar ontwikkelt. (Vergelijk 1 Johannes 3:17.) Wat demoraliserend!

Marta zegt: „Pas een paar weken later begon ik me schuldig te voelen en me enigszins te schamen voor wat ik had gedaan.” Het werd nog moeilijker toen het februari werd — de maand waarin de baby geboren zou zijn. Eliasa vertelt: „Vijftien jaar geleden heb ik abortus laten plegen. Daarna had ik last van ernstige depressiviteit en ik moest een aantal keren in een kliniek behandeld worden. Ik wilde me zelfs van het leven beroven.”

Het is waar dat niet alle jonge vrouwen zo reageren. Velen geloven oprecht dat een foetus geen mensenleven is. Maar wat zegt de Schepper — „de bron van het leven” — in dat verband? (Psalm 36:9) De bijbel maakt duidelijk dat voor Jehovah God het ongeboren kind dat zich in de baarmoeder ontwikkelt, veel meer is dan louter foetaal weefsel. Hij inspireerde koning David tot het schrijven van de woorden: „Uw ogen zagen zelfs het embryo van mij, en in uw boek waren alle delen ervan beschreven” (Psalm 139:16). De Schepper beziet dus zelfs een embryo als een afzonderlijk mens, een levend wezen. Om die reden verklaarde hij dat iemand aansprakelijk gesteld zou worden voor het toebrengen van letsel aan een ongeboren kind (Exodus 21:22, 23). Ja, wat God betreft is het doden van een ongeboren kind een moord. Een meisje dat God wil behagen, kan abortus dus niet beschouwen als een aanvaardbaar alternatief — ongeacht de druk die op haar uitgeoefend wordt.b

Hulp en steun

De in het begin genoemde Judy besloot zich niet te laten aborteren. Zij zegt: „Mijn oudere zus kwam erachter en was van het begin af aan een steun voor me, vooral emotioneel. Ze zei zelfs dat ze me zou blijven steunen als de baby geboren was. Dat was alles wat ik nodig had om te doen wat diep in mijn hart voor mijn gevoel het juiste was. Ik zette door en liet de baby geboren worden.” Dat was negen jaar geleden. Met haar ogen op haar achtjarige zoontje gericht zegt Judy: „Als ik de abortus had doorgezet, zou dat de grootste vergissing van mijn leven zijn geweest.”

Een jonge vrouw die Natisa heet, vertelt in dezelfde geest: „Vijf jaar geleden zat ik in een abortuskliniek op mijn beurt te wachten. In plaats van de spreekkamer in te gaan, dacht ik nog eens goed na en liep de kliniek uit. Ik heb nu een geweldige zoon van vier, er is weer een baby op komst en ik ben getrouwd met een liefdevolle vader.”

Iemand die ongehuwd zwanger is, moet geen overhaaste beslissing nemen. Hoe ellendig alles ook mag lijken, de situatie is niet hopeloos. Zulke personen hebben echter beslist steun en rijpe raad nodig. Het zou een goed begin zijn, als zij ’hun hart zouden geven’ aan hun ouders, vooral als dat christenen zijn (Spreuken 23:26). Goed, zij zullen ongetwijfeld in eerste instantie gekwetst en kwaad zijn. Maar uiteindelijk zullen zij er waarschijnlijk toe bewogen worden hulp te bieden. Zij kunnen bijvoorbeeld regelingen treffen voor prenatale zorg. Zij kunnen hun dochter ook helpen gebruik te maken van eventuele voorzieningen van overheidswege waarvoor zij misschien in aanmerking komt. Bovenal kunnen zij haar aanmoedigen de nodige geestelijke hulp in te roepen van de ouderlingen in de gemeente. — Jakobus 5:14, 15.

Sommige ongehuwde moeders hebben ervoor gekozen hun baby af te staan voor adoptie, in de mening dat zij de baby niet de beste verzorging konden geven. Hoewel adoptie zeker beter is dan het beëindigen van het leven van een kind, houdt God een ouder wel aansprakelijk voor het ’zorgen voor de zijnen of haren’ (1 Timotheüs 5:8). Een ongehuwde moeder kan haar kind op stoffelijk gebied misschien niet het beste geven, maar zij kan het wel iets veel belangrijkers geven — liefde (Spreuken 15:17). Onder de meeste omstandigheden zou het dus beter zijn als een ongehuwde moeder het kind zelf groot zou brengen.

Wat valt er te zeggen over de opgave een baby groot te brengen — en de drastische veranderingen die dat ongetwijfeld voor iemands leefstijl zal betekenen? Dat alles kan overweldigend lijken. Niettemin verschaft de bijbel praktische raad die een hulp kan zijn om met deze uitdagingen om te gaan. Berouwvolle ongehuwde moeders kunnen ook hun voordeel doen met geestelijke hulp die deugdelijk op Gods Woord gebaseerd is. Ja, met liefdevolle steun en goede raad kunnen zij het beste van de situatie maken.c Abortus is gewoon niet de oplossing!

[Voetnoten]

[Illustratie op blz. 26]

De vriend oefent vaak druk op het meisje uit om haar tot abortus te bewegen