Terrorisme — Wat is het antwoord?
MOCHT u dan nog wel eens per vliegtuig reizen, dan hebt u de uitwerking van het terrorisme zelf gezien. Veiligheidscontroles zijn verplicht op bijna alle internationale luchthavens. De veiligheidsmaatregelen tegen terrorisme kosten de regeringen en luchtvaartmaatschappijen kapitalen. Tijdens de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles kostten de veiligheidsvoorzieningen de Amerikaanse regering een slordige $65 miljoen. Hoe doeltreffend zijn deze maatregelen?
In sommige opzichten lonen ze de moeite. In de afgelopen 20 jaar zijn alleen al in de Verenigde Staten zo’n 35.000 pistolen of explosieven gevonden en 13.000 arrestaties verricht (Department of State Bulletin). El Al, de Israëlische luchtvaartmaatschappij, met misschien de strengste veiligheidscontrole van allemaal, heeft het succes van vliegtuigkapingen drastisch weten te beperken.
Toch bestrijden regeringen en instellingen in werkelijkheid de symptomen in plaats van de oorzaken. Hun remedies dringen niet door tot de grondoorzaak van een ziekte die diep in de hedendaagse maatschappij is ingeworteld — een ziekte die gebaseerd is op haat en zelfzucht. Onrecht en onbillijkheden zijn er in overvloed en nemen in hoeveelheid toe — ongeacht welke ideologie de overhand heeft. Waar kan het antwoord worden gevonden? Kan religie haat in liefde veranderen? Kan politiek eenheid teweegbrengen waar eerst onenigheid heerste? Kunnen de Verenigde Naties de naties werkelijk verenigen? Of is er een andere oplossing?
Heeft religie het antwoord?
Het terrorisme dat al sinds 1969 in Noord-Ierland heerst, heeft een tol geëist van meer dan 2000 doden en meer dan 20.000 gewonden in een land met ongeveer 1,5 miljoen inwoners. De strijdende partijen belijden dezelfde christelijke erfenis te delen, gebaseerd op het uitgangspunt dat ’God liefde is’ (1 Johannes 4:8). Niettemin gaat het terrorisme van katholieke en protestantse zijde nog altijd door. John Hickey schrijft in Religion and the Northern Ireland Problem: „Men is nu in staat . . . gevaar of de dood te aanvaarden om de eenvoudige reden dat men rooms-katholiek of protestant is; barbaarse vergelding — sektarische moorden — te aanvaarden als een manier om de speciale Noordierse versie van het ’angstevenwicht’ in stand te houden.”
Dezelfde schrijver verklaart tevens: „Politiek in [Noord-Ierland] is geen politiek die religie voor haar karretje spant. . . . Hier is veeleer sprake van religie die de politiek bezielt.” En indien dat het geval is, dan is het een politiek van wederzijdse moord en vergelding.
De meeste religies beweren liefde te leren als een fundamentele regel. Een groot percentage terroristen heeft een religie — belijdt christen, jood, moslim, boeddhist, hindoe, Sikh of nog iets anders te zijn. Maar in hoeverre beïnvloedt hun religie hun daden? In zijn boek The Ultimate Weapon — Terrorists and World Order haalt Jan Schreiber IRA-leider Ruairi O’Bradaigh aan: „Ik werkte eens samen met een bikkelharde man. Wij plaatsten samen een mijn die zou moeten afgaan onder een afdeling Britse soldaten. . . . En ja, ze bevonden zich precies boven de plek. En wat deed deze harde kerel? Net voordat hij de draden verbond om de mijn tot ontploffing te brengen en hen allemaal aan flarden te blazen, sloot hij zijn ogen. Vervolgens sloeg hij een kruis en fluisterde devoot: ’Moge de Heer nu hun zielen genadig zijn!’”
Religie heeft extreem-rechtse katholieken in Spanje er niet van weerhouden hun eigen terroristische groep te vormen, die bekendstaat als de Guerrilleros del Cristo Rey, ofte wel de guerrillastrijders van Christus-Koning. Volgens de schrijvers van The Terrorists „hebben [de Guerrilleros] hun bestaan evenzeer aan de religie te danken als aan de politiek”.
Dient het ons te verbazen dat de religie gefaald heeft in het beteugelen van terrorisme? Professor C. E. Zoppo, van de faculteit der politieke wetenschappen van de University of California, schrijft: „Geconfronteerd met het gebruik van geweld voor politieke doeleinden, ontzegden de georganiseerde religies in het Westen hun religieuze vijanden juist die morele rechten die ze onder hun volgelingen propageerden . . . en gaven zelfs toestemming voor terrorisme tegen de ’ongelovigen’.” Hij verwijst vervolgens naar de Heilige Kruistocht in de tijd van paus Urbanus II. Hij verklaart: „Men dacht met de kruistocht de islam voorgoed te onderwerpen en beschouwde hem als een ’oorlog die alle oorlogen zou doen ophouden’. De islam werd beschouwd als de belichaming van alle krachten van het kwaad. Terwijl het doden van een vijandelijke christelijke soldaat de christelijke soldaat veertig dagen boetedoening bezorgde, werd het doden van moslims het ’summum van alle boetedoening’.” — The Rationalization of Terrorism.
Andere religies beschouwen het doden van een ongelovige eveneens als een verdienste. Ze geloven dat het een paspoort is tot hun hemelse paradijs. De religie van een terrorist kan hem dus zelfs sterker motiveren om te moorden en zelfs een bomaanslag uit te voeren waarbij hij zelf het leven verliest.
Is er een politieke oplossing?
Westerse politieke en militaire deskundigen hebben hun antwoorden op terrorisme, hoewel zij het over de toepassing ervan niet altijd eens zijn. De gedragslijn van de landen die vaak door terroristen worden uitgekozen, is momenteel vuur met vuur bestrijden. William Casey, de directeur van de CIA (Central Intelligence Agency), verklaart: „Wij kunnen en zullen geen afstand doen van krachtdadig optreden om terroristische daden te voorkomen, te beletten of te beantwoorden wanneer de omstandigheden het gebruik van geweld rechtvaardigen. Veel landen, met inbegrip van de Verenigde Staten, beschikken over de speciale strijdkrachten en mogelijkheden die wij nodig hebben om operaties tegen terroristische groepen uit te voeren.” — Hydra of Carnage.
De Amerikaanse aanval op Libië in april 1986, als vergelding voor een terroristische bomexplosie in een Berlijnse nachtclub, is een staaltje van die filosofie. Maar zo’n antwoord eist ook een onmiddellijke prijs — doden onder de Libische burgers, door de Amerikaanse autoriteiten als onvermijdelijk beschouwd, en het verlies van een Amerikaans vliegtuig met zijn bemanning. Terreur en contraterreur hebben ook hun verborgen kosten — verlies van prestige en geloofwaardigheid.
De politici en militaristen bezien deze doden als normale offers in dit soort heimelijke oorlogvoering. Benjamin Netanyahu schrijft: „Alle burgers in een door terrorisme bedreigde democratie moeten zichzelf in zeker opzicht zien als soldaten in een gewone oorlog. Zij moeten hun regering niet onder druk zetten om te capituleren of te zwichten voor terrorisme. . . . Willen wij in ernst de oorlog tegen terrorisme winnen, dan moeten mensen bereid zijn zich offers te getroosten en, indien men geliefden zou verliezen, zelfs onmetelijke pijn.” — Terrorism — How the West Can Win.
Kunnen de onderliggende oorzaken van terrorisme dus verwijderd worden door middel van de politiek? Zouden de onrechtvaardigheden kunnen worden rechtgezet en zou de situatie haar gevaarlijke karakter kunnen worden ontnomen? Volgens de politieke commentators kan dat niet. Waarom niet? Omdat — zoals wij in ons voorgaande artikel hebben gezien — zij zeggen dat een groot deel van het terrorisme gewoon een middel is waarvan gebruik wordt gemaakt in de botsing tussen de twee grote politieke systemen. Politiek kweekt daarom terrorisme.
De Franse schrijver en journalist Jean François Revel schreef bijvoorbeeld: „In hun manifesten en boeken beschrijven de terroristen hun aanvallen op democratieën als de ’strategie van de spanning’. De gedachte hierachter is dat de overgang van fascisme naar communisme veel gemakkelijker verloopt dan van democratie naar communisme. De ’revolutionairen’ moeten daarom eerst de democratische regeringen tot een fascistisch gedragspatroon dwingen om dan in de tweede fase op de as van het fascisme het socialisme op te bouwen.” In sommige landen vermoorden terroristen dus opzettelijk militaire officieren ten einde een staatsgreep van rechtse militairen uit te lokken.
Kunnen de VN het getij keren?
De hoogleraar in de politieke wetenschappen C. E. Zoppo legde uit voor welk dilemma de VN staan: „Het is niet verwonderlijk . . . dat de Verenigde Naties niet in staat zijn geweest enige overeenstemming te bereiken over de vraag wat internationaal terrorisme is of hoe de lidstaten hier nu passend op zouden moeten reageren.” Dat is ook niet verwonderlijk wanneer wij beseffen dat de VN een internationale arena vormen waarin de grote machten als vechtende elanden met hun geweien vastzitten en geen kant meer uit kunnen door onenigheid over de betekenis van woorden.
Een andere factor is dat in de VN de democratische landen die het slachtoffer zijn van terrorisme, in de minderheid blijken te zijn. Zoppo illustreerde dat als volgt: „Een resolutie van de Algemene Vergadering van de VN inzake internationaal terrorisme, . . . weliswaar ’diep verontrust over daden van internationaal terrorisme’, bevestigde opnieuw ’het onvervreemdbare recht op zelfbeschikking en onafhankelijkheid van alle volken onder koloniale en racistische regimes en andere vormen van buitenlandse overheersing’.” Deze zelfde resolutie veroordeelde „het voortduren van onderdrukkende en terroristische daden door koloniale, racistische en buitenlandse regimes die volken het wettige recht op zelfbeschikking en onafhankelijkheid ontzeggen”.
Zo houden de VN er, aldus Zoppo, inzake terrorisme een dubbele maatstaf op na. Hij vervolgt: „Terrorisme wordt stilzwijgend goedgekeurd wanneer het een middel is voor het verkrijgen van nationale onafhankelijkheid en veroordeeld wanneer het staatsterreur is om onafhankelijkheid te voorkomen. Pas ontstane naties die zelf terrorisme hebben gebruikt als een middel om bevrijding te bewerken, zijn er wat verlegen mee om dat bij anderen te veroordelen” (The Rationalization of Terrorism). Als doeltreffend instrument tegen terrorisme zijn de VN dus uitgeschakeld. Moraliteit is niet van doorslaggevend belang omdat, zo besluit Zoppo, „de politiek in beginsel bepaalt wat moreel juist is”. Ondertussen lijden en sterven de onschuldige slachtoffers van terrorisme.
Een broederschap zonder terreur
Jan Schreiber legt uit voor welk dilemma de natiën zich geplaatst zien: „Het verontrustende feit doet zich voor dat die landen die terrorisme willen uitbannen — en ze lijken niet in de meerderheid — gedwongen zijn zich tevreden te stellen met halve maatregelen. De gebruikelijke straffen maken op terroristen die bereid zijn te sterven voor een ideologie, óf geen indruk óf ze lokken een gewelddadig antwoord uit van degenen die nog steeds in staat zijn te vechten.” — The Ultimate Weapon — Terrorists and World Order.
In zijn analyse van het probleem concludeert professor Zoppo: „Bijna geen enkele hedendaagse natie is geboren zonder terreur.” Dat schijnt erop te wijzen dat terreur een onvermijdelijk bestanddeel is van het politieke proces. Niettemin kunnen wij u verzekeren dat er één „natie” is die zonder terreur of geweld — of politieke interventie — tot bestaan is gekomen. Het is een natie van meer dan drie miljoen personen, behorend tot volken uit de hele wereld, afkomstig uit verschillende culturen, taalgroepen en religies. Wie het zijn? De mensen die u met dit tijdschrift bezoeken — Jehovah’s Getuigen.
Zij zijn meer dan een internationale vereniging van mensen. Zij vormen een supranationale broederschap, die thans één gemeenschappelijk geloof en een door God geschonken hoop heeft. Hun invloed verbreidt zich over de hele wereld, niet door terrorisme, maar door vreedzaam bijbels onderricht. In vrijwel elke natie op aarde bevelen zij Gods Koninkrijksregering in handen van Christus aan als de enige oplossing voor de problemen van de mensheid. — Matthéüs 6:9, 10.
Ja, Jehovah’s Getuigen zijn uitgestegen boven de verdeeldheid brengende politiek en het nationalisme waaruit oorlogen en terrorisme voortkomen. Zij vormen nu een volk dat in ware vrede leeft, en zij bereiden zich voor op de nu zeer nabije tijd waarin alleen Gods koninkrijk over de aarde zal regeren. Dat zal niet tot stand worden gebracht door een wereldbekering, maar door een reiniging van de wereld tijdens Gods oorlog van Armageddon. — Matthéüs 24:37-39; Openbaring 16:14, 16.
Dan zal ware vrede en eeuwig leven het deel zijn van de zachtmoedigen der aarde (Titus 1:2; Openbaring 21:3, 4). Als u meer zou willen weten over dit Koninkrijk waarin terrorisme niet meer zal bestaan, schroom dan niet contact op te nemen met Jehovah’s Getuigen in uw omgeving of te schrijven naar de uitgevers van dit tijdschrift in uw land.
[Inzet op blz. 11]
In de afgelopen 20 jaar zijn alleen al in de Verenigde Staten zo’n 35.000 pistolen of explosieven gevonden en 13.000 arrestaties verricht. — Department of State Bulletin
[Inzet op blz. 12]
„Net voordat hij de draden verbond om de mijn tot ontploffing te brengen en hen allemaal aan flarden te blazen, sloot hij zijn ogen. Vervolgens sloeg hij een kruis en fluisterde devoot: ’Moge de Heer nu hun zielen genadig zijn!’”
[Kader op blz. 14]
Gods koninkrijk in handen van Christus Jezus zal terrorisme verwijderen
Terrorisme is, zo wordt gezegd, de oorlogvoering van de wanhopigen die voelen dat zij in het nadeel verkeren. Onder Gods koninkrijk zal niemand zich benadeeld hoeven te voelen, zoals blijkt uit de volgende profetieën die betrekking hebben op de heerschappij van Christus Jezus:
„O God, verleen de koning uw eigen rechterlijke beslissingen, en uw rechtvaardigheid aan de zoon van de koning. Moge hij de zaak van uw volk bepleiten met rechtvaardigheid en van uw ellendigen met rechterlijke beslissingen. Hij richte de ellendigen van het volk, hij redde de zonen van de arme, en hij verbrijzele de bedrieger. Want hij zal de arme die om hulp schreeuwt, bevrijden, ook de ellendige en al wie geen helper heeft. Hij zal deernis hebben met de geringe en de arme, en de zielen van de armen zal hij redden. Van onderdrukking en van geweld zal hij hun ziel verlossen, en hun bloed zal kostbaar zijn in zijn ogen.” — Psalm 72:1, 2, 4, 12-14.