Tahiti — Juweel van de Zuidzee

TAHITI — de náám al roept allerlei beelden op! De Franse ontdekkingsreiziger Bougainville noemde het eiland Nieuw Cythera, daar het hem herinnerde aan een verrukkelijk eiland in de Middellandse Zee, Kíthira. De schoonheid van Tahiti is een bron van inspiratie geweest voor schilders en dichters. Voor sommigen is Tahiti een andere naam voor het paradijs.

Reeds vele jaren echter heeft een groep mensen op Tahiti het over een toekomstig paradijs. Deze zelfde boodschap wordt in elk land van de bewoonde wereld gepredikt. Maar is daar nu juist op Tahiti behoefte aan? Sta ons toe u iets over dit eiland te vertellen om u te helpen dat te begrijpen.

Het prachtige Tahiti

Is Tahiti zo mooi als wordt beweerd? Zonder twijfel! Het is geen groot eiland — het meet slechts 1041 vierkante kilometer. Maar de hoogste berg ervan rijst op tot 2237 meter. Om het hele eiland loopt een weg van 121 kilometer lengte.

Een van de heerlijkheden van Tahiti is de turkooiskleurige lagune rondom het eiland. Verderop heeft de zee een diepblauwe kleur, en als een barrière tussen de diepe zee en de lichter gekleurde lagune ligt er een koraalrif waarop brekende golven een guirlande van wit schuim vormen. Vanuit de lucht ziet Tahiti er dan ook uit als een juweel in een turkooiskleurig bijouteriekistje. Sommigen noemen het eiland zelfs het juweel van de Zuidzee.

Het klimaat? Warm en vochtig, maar getemperd door verfrissende passaatwinden. Van november tot maart heeft men er het regenseizoen, waarin de temperatuur en de vochtigheid beide hoog zijn. De plantengroei is dicht en uitbundig. Vooral langs de kust en in de dalen zult u een overvloed aan kokosnoten, mango’s, broodvruchten, avocado’s en bananen aantreffen — alles wat u in een tropisch paradijs zou verwachten!

En de bloemen? Sluit uw ogen en stel u voor hoe u de lucht inademt die geurt naar de zoete frangipani. Open nu uw ogen en wees verrukt over de pracht van hibiscus en bougainvillea. Probeert u zich de ongewone, wasachtige flamingobloem eens voor te stellen, en vooral de tiare tahiti, de witte, zoetruikende bloem die Tahitiaanse mannen en vrouwen in hun haar dragen. Ja, Tahiti is gezegend met een overvloed aan bloemen.

Er komen zeevogels voor op Tahiti, maar het eiland kent slechts weinig inheemse dieren. De omringende zeeën maken dat echter ruimschoots goed. Schitterende koraalriffen herbergen een enorme variëteit aan schelpen en schelpdieren. Zowel in de lagune als in de diepe oceaan daarbuiten wordt het oog in verrukking gebracht door kleurrijke papegaaivissen, lipvissen, doktersvissen, baarsvissen, modderkruipers en zeebarbelen. Verscholen in rotsspleten en ook kijkend naar alles wat er zo passeert — echter niet om de schoonheid ervan te bewonderen — bevindt zich de hongerige moeraal en verder in zee ziet men het onheilspellende silhouet van de haai.

De Tahitianen

Dit prachtige eiland werd omstreeks de vijfde eeuw G.T. het eerst ontdekt door die meesters van de zeevaartkunde, de Polynesiërs. Zij leerden de wilde schoonheid ervan te waarderen en te leven van de opbrengst van zijn vruchtbare bodem en ruim voorziene wateren. Zij aanbaden een god genaamd Taaroa, die naar men zei werd gediend door lagere godheden. Er vonden religieuze ceremonieën plaats binnen vierhoekige omheiningen, marae geheten, met in een hoek ervan een altaar voor de heilige Tiki-afgoden, waar mensenoffers werden gebracht.

Meer dan duizend jaar lang hebben deze eerste bewoners ongestoord kunnen leven. Hun nakomelingen leven er trouwens nog steeds. Zij worden de Tahitianen genoemd. Maar in de 18de eeuw werd het eiland opnieuw „ontdekt”, deze keer door Europese zeevaarders zoals Wallis, Bougainville en Cook. Tahiti werd wereldberoemd. De nieuwkomers brachten de Tahitianen wel enige voordelen, dingen zoals metaal, nieuwe weefsels, de schrijfkunst, en vooral de bijbel. Zij brachten ook problemen mee. Tahiti raakte verwikkeld in conflicten, en in 1880 droeg de Tahitiaanse koning Pomare V Tahiti aan Frankrijk over. Tegenwoordig vormt Tahiti het bestuurscentrum van een eilandengroep die bekendstaat als Frans Polynesië.

De goudbruine huid en het lange ravezwarte haar van de Tahitiaanse vrouwen is vaak gepopulariseerd door schilders zoals Paul Gauguin. Nu Tahitianen met Chinezen, Europeanen en andere volken trouwen, begint het ras elementen uit de hele wereld in zich op te nemen. De Tahitiaanse taal, die door de oorspronkelijke Tahitianen wordt gesproken, wordt nog steeds veel gebruikt. Het is een prachtige taal, die echter veel woorden mist die men in het moderne leven nodig heeft. Daarom zult u bemerken dat het Tahitiaans in het dagelijks gebruik doorspekt is met Chinese, Engelse en andere buitenlandse woorden. Frans wordt hier ook gesproken, aangezien Tahiti zich onder Frans bestuur bevindt.

Dingen veranderen

Het land en de mensen zijn verrukkelijk. Tahitianen zijn nog steeds bedreven in het traditionele Polynesische ambacht van het bewerken van parelmoer en hout. Zij maken van plaatselijke schelpen de prachtigste halssnoeren en hangers, en zij weten de bladeren van de kokospalm en de pandanus tot matten, manden en hoeden te vlechten. Maar zij zijn het meest bedreven in zingen en dansen. Zij grijpen elke gelegenheid aan om zich te vermaken met heerlijk voedsel, prachtige bloemen, muziek, liederen en dansen (maar helaas ook met veel alcohol en tabak).

Niettemin zijn op Tahiti de onmiskenbare sporen te vinden van de 20ste eeuw. Veel van de aanwezige schoonheid wordt geëxploiteerd. Uit commercieel belang worden de zeeën afgeschuimd naar schelpen, wordt er op haaien gevist om hun tanden, en op schildpadden gejaagd voor hun rugschilden. Intussen worden de zeevogels die eens in grote aantallen voorkwamen, geleidelijk aan uit hun woongebied verjaagd door een zich uitbreidende bevolking langs de kust.

Vervuiling is eveneens een probleem. Tahiti heeft enkele prachtige stranden, waarvan vele — heel verrassend — zwart zand hebben. Maar de zeeën spoelen op sommige stranden een onaangename hoeveelheid rommel aan.

Gedurende vele jaren hebben de Tahitianen een legendarische en welverdiende reputatie gehad vriendelijk, edelmoedig, en gastvrij te zijn. Ongelukkigerwijze hebben de kolonisatie en de toeristenindustrie deze natuurlijke impuls verzwakt, en is ze tot op zekere hoogte opgeofferd aan de realiteit van de moderne wereld. Er zijn ook andere problemen die in de jaren ’60 begonnen met de Franse kernwapenproeven in de Stille Zuidzee en de bouw van een internationale luchthaven. Sindsdien heeft materiële voorspoed geleid tot een mate van corruptie.

Het toekomstige Paradijs

Natuurlijk is Tahiti nooit werkelijk een paradijs geweest in de volste zin van het woord. Ondanks de schoonheid van het eiland hebben de Tahitianen altijd geleden onder de problemen die algemeen zijn voor de hele mensheid, zoals ziekte en dood. Bovendien kijken velen naar wat Tahiti was en wat er nu van wordt, en zien de toekomst met vrees tegemoet. Nadenkende mensen hopen dat de verslechtering niet zal voortgaan, maar waartoe kunnen zij zich wenden om gerustgesteld te worden?

Aan het einde van de 18de eeuw arriveerden de eerste zendelingen der christenheid op Tahiti. Zij vertaalden de bijbel in het Tahitiaans, en nog steeds is dit het meest gerespecteerde boek van het eiland. Vandaag de dag echter kent het eiland veel religies, waarvan de meeste beweren christelijk te zijn. Maar terzelfder tijd komt er veel misdaad en geweld voor, alsook rassendiscriminatie en nationalisme. Het schijnt dat de christenheid niet in staat is geweest de weg te wijzen naar een oplossing voor deze problemen.

Dat is de reden waarom Jehovah’s Getuigen de Tahitianen vertellen over het toekomstige ware Paradijs. Zij leggen de voornemens uit van de God wiens naam, Jehovah, duizenden malen in de Tahitiaanse bijbel voorkomt. Zij tonen hoe God profeteerde dat de mensheid er een begin mee zou maken ’de aarde te verderven’, zelfs de meer afgelegen en mooiere delen daarvan (Openbaring 11:18). En het vervult hen met grote vreugde dat zij kunnen laten zien dat Jehovah dit niet onbelemmerd zal laten voortgaan. Zijn koninkrijk onder Christus Jezus zal een werkelijk paradijs brengen, niet alleen op Tahiti, maar op alle eilanden en continenten der aarde (Psalm 98:7-9). Gods koninkrijk zal de oplossing verschaffen voor problemen zoals ziekte, lijden en de dood waardoor Tahiti zelfs in idyllischer tijden werd getroffen (Openbaring 21:3, 4). Zo worden Tahitianen ertoe aangemoedigd hun legendarische gastvrijheid in praktijk te brengen om de komende regering van Gods koninkrijk te verwelkomen, tot hun eeuwige zegen.