Van onze lezers

Jonge mensen en drankgebruik

Dank u wel voor de twee artikelen over drankgebruik die u in uw serie „Jonge mensen vragen . . .” gepubliceerd hebt, „Drinken — Waarom niet?” en „Kan drinken mij werkelijk helpen moeilijkheden te doorstaan?” [22 oktober en 8 november 1984 in het Nederlands] U hebt werkelijk gelijk. Ik had de gewoonte veel te drinken als ik door problemen van streek was, maar als ik wakker werd, voelde ik mij diep ongelukkig. Ik moest er iets aan doen en die twee artikelen kwamen net op tijd. Sinds ik ze heb gelezen, ben ik met drinken opgehouden. Het verlangen om te drinken voel ik nog, maar met Gods hulp en uw raad ben ik in staat geweest dit grote probleem te overwinnen.

H. C., Brazilië

Honden — Altijd ’s mensen vrienden?

Kort geleden stond een enorme hond op het punt mij aan te vallen en ik dreigde in paniek te raken. Toen herinnerde ik mij het artikel „Honden — Altijd ’s mensen beste vriend?” [Nederlandse uitgave 22 mei 1985] en de raad: „Raak niet in paniek en ga niet rennen . . . blijf stilstaan en spreek de hond ongedwongen toe alsof het uw eigen hond was.” Ik volgde deze raad op, en de hond hield op met blaffen en ging kalm weg. Dank u wel voor dat artikel.

F. B., Nigeria

Ongelukken voorkomen

Wij willen u onze dank betuigen voor de exemplaren van uw tijdschrift „Ongelukken — kunnen ze voorkomen worden?” (8 juli 1985), die werden verspreid onder de leden van de CIPA (Intern Comité ter Voorkoming van Ongelukken). Wij maken van de gelegenheid gebruik om u een compliment te maken voor uw bespreking van een onderwerp dat altijd up-to-date is, los staat van geloof, en niemand buitensluit. Het bestreek een ruim terrein in verband met veiligheid: thuis, in een hotel, op straat — en de noodzaak om altijd vooruit te zien. Het helpt ons langer te leven en onze beste wapens te gebruiken: hoffelijkheid, zelfbeheersing, en het voorbijgaan aan ergernissen.

R. G. R., Voorzitter CIPA, Brazilië

„Ik was een katholieke non”

Ik ben een praktizerend rooms-katholiek, en ik ben geen dweper. Ik lees uw tijdschriften, en waar ik het volstrekt oneens mee was, is het artikel „Ik was een katholieke non” (8 juli 1985). Ik kwam van school in 1948, en wij kregen de aanmoediging de bijbel te lezen. Hoe kan zij zeggen dat men haar vertelde dat het een doodzonde was de bijbel te lezen? Ik heb geen kritiek op haar omdat zij de Katholieke Kerk verliet, maar niemand dwong haar ertoe haar geloften af te leggen. Door uw blad te gebruiken gaat zij tegen de leer van de geboden in door de schuld op anderen te schuiven, en ik citeer: „Dit is mijn gebod dat gij elkaar liefhebt zoals ik u heb liefgehad.” Het was veel beter geweest als zij had gezegd, ik vergeef de Katholieke Kerk dat zij mij niet heeft geholpen mijn ware roeping te vinden.

R. H., Engeland

De kwestie of katholieken wel of niet worden aangemoedigd de bijbel te lezen, ligt heel verschillend, afhankelijk van de plaats waar iemand heeft gewoond. In een katholiek deel van Frankrijk was het heel goed mogelijk dat men haar had gezegd dat het lezen van de bijbel een doodzonde was, terwijl bij u in het protestantse Engeland een andere zienswijze werd onderwezen. Verder zien wij nergens in het artikel dat deze voormalige non anderen de schuld geeft voor het feit dat zij haar geloften heeft afgelegd, of dat zij anderen ervan beschuldigt haar slecht te hebben behandeld, waardoor zij zich van hen trachtte te bevrijden. Wij lezen dat zij een sterke geestelijke nood had en dat deze nood niet werd gelenigd door de Katholieke Kerk noch door het kloosterleven. Haar geestelijke nood wordt nu echter gelenigd door haar studie van de bijbel en de prediking van Gods Woord te zamen met Jehovah’s Getuigen. Zij geeft niet blijk van rancune jegens de Katholieke Kerk. — Red.