Jonge mensen vragen . . .

’Kan ik naar school gaan zonder afgetuigd te worden?’

’JE SPEELT met je leven als je naar school gaat.’ Deze klacht uiten zowel leerlingen als leraren. Volgens de schrijvers van School Vandalism werd de school „van oudsher beschouwd als een wijkplaats voor de problemen van het dagelijks leven”. Maar wat is er gebeurd? „Het is duidelijk dat de toestand veranderd is. Bij veel schoolsystemen . . . geven gewelddadigheid en vandalisme reden tot ernstige bezorgdheid.”

In sommige gebieden begint het gevaar al in de schoolbus op weg naar school! Een chauffeur van een schoolbus vertelde aan Ontwaakt!: „Ik doe mijn best om de jongelui onder de duim te houden, maar u weet hoe dat gaat. Soms bedrijven de groteren regelrechte afpersing en dwingen zij de kleintjes hun geld aan hen af te geven. En wat kan ik ertegen doen? Jaren geleden heeft iemand eens geklaagd dat de banken van de bus gevaarlijk waren, en daarom zijn ze vervangen door banken met van die hoge ruggen. De lieve jeugd verstopt zich erachter en je kunt niet eens zien wat ze uitvoeren.”

Alle kans dat jij wel eens getuige bent geweest van gewelddadigheid onder scholieren of er het slachtoffer van bent geworden. Zo ja, dan heb je geen statistieken nodig om je te doordringen van de omvang die het probleem heeft aangenomen. Mike, een tiener, zegt: „Het moeilijkste voor mij is mijn bed uitkomen. Niet dat ik moe ben, maar ik word beroerd van de sfeer waarin ik noodgedwongen terechtkom zodra ik het huis verlaat.”

Geen schuilplaats

Is het mogelijk aan de gewelddadigheid onder scholieren te ontsnappen? Sommige jongeren proberen eraan te ontkomen door van school te gaan of te spijbelen. Maar dat betekent eenvoudig de ene serie moeilijkheden inruilen tegen een andere. Ook hoeft een nieuwe school niet automatisch te betekenen dat je voor gewelddadigheid gevrijwaard bent. De auteurs van School Vandalism wijzen erop dat „scholen in en buiten de steden ongeveer in dezelfde mate met vandalisme te kampen hebben”. Zelfs naar een ander land verhuizen zou misschien niet eens zo’n groot verschil maken. Landen als Groot-Brittannië, Japan en Canada berichten allemaal dat ook bij hen de klassikale discipline en orde op dezelfde manier uiteenvallen.

Veel jongeren zijn daarom van mening dat een wapen dragen het enige verstandige is wat zij kunnen doen. „Ik ken niemand die geen mes bij zich heeft”, beweert de vijftienjarige Steve. „Enkelen hebben een pistool.” Maar is het werkelijk praktisch een wapen te dragen? Volgens Jezus Christus niet. Toen een van zijn apostelen, Petrus, zijn toevlucht nam tot het gebruik van een wapen, waarschuwde Jezus hem streng: „Steek uw zwaard weer op zijn plaats, want allen die naar het zwaard grijpen, zullen door het zwaard vergaan” (Matthéüs 26:52). Jezus wist dat geweld geweld voortbrengt. Iemand die een wapen draagt, vraagt in feite om moeilijkheden. En zoals de spreuk zegt: „Wat degene betreft die op het kwade uit is, over hem zal het komen.” — Spreuken 11:27.

Dit betekent echter niet dat je weerloos bent. Jezus waarschuwde zijn discipelen: „Ziet! Ik zend u uit als schapen te midden van wolven; geeft er daarom blijk van zo omzichtig als slangen en toch zo onschuldig als duiven te zijn” (Matthéüs 10:16). Deze zelfde verdedigingstactiek — omzichtigheid — is nu, in een ander verband, zeker niet minder hard nodig, gezien deze „kritieke tijden . . . die moeilijk zijn door te komen” (2 Timótheüs 3:1-5). In veel delen van de wereld is omzichtigheid niet alleen op school nodig maar vrijwel overal waar je komt.

„Overlevings”-tactieken

Om het gevaar echter doeltreffend uit de weg te gaan, zul je meer nodig hebben dan alleen maar omzichtigheid.

GEVAARLIJKE PLEKKEN KENNEN EN MIJDEN:

„De gangen, toiletten, trappen, kleedkamers en cafetaria’s — dat zijn de plekken waar steeds weer moeilijkheden zijn”, legde een groep jongeren Ontwaakt! uit. Op sommige scholen zijn de toiletten zo berucht als plaatsen voor vechtpartijen, druggebruik en vuile taal, dat velen het liever wat benauwd hebben dan dat zij van deze faciliteiten gebruik maken. „Wij wachten met naar het toilet gaan tot wij thuis zijn”, lichtten deze jongeren verder toe. Ook zijn cafetaria’s dikwijls het toneel van „voedselgevechten” — wilde taferelen waarbij de leerlingen elkaar hun eten naar het hoofd gooien. Al is het misschien mogelijk veilig langs gevaarlijke zones als de trap en de gangen te komen door uit te kijken en omzichtig te zijn — wat moet je nu aan met zo’n plek als de cafetaria? Hier zul je profijt hebben van je volgende „overlevings”-techniek.

LET OP MET WIE JE OMGAAT:

Christelijke jongeren zijn terdege bekend met de bijbelse raad in 1 Korinthiërs 15:33: „Wordt niet misleid. Slechte omgang bederft nuttige gewoonten.” Dikwijls belandt een jongere pardoes midden in een vechtpartij, eenvoudig omdat hij met de verkeerde kameraden omgaat. — Zie Spreuken 22:24, 25.

Uiteraard is het heel natuurlijk dat je aardig gevonden wilt worden en vrienden wilt hebben. En letten op je omgang betekent niet dat je je medescholieren de rug toedraait; daarmee zou je hen van je kunnen vervreemden en vijandigheid kunnen oproepen. Doris, een christelijke vrouw, vertelt echter hoe zij in haar omgang met anderen zorgvuldig het evenwicht bewaarde: „Gedurende mijn middelbare-schooljaren heb ik mij in principe afzijdig gehouden; ik heb geen gezellige omgang met de meisjes op school gehad. Ik heb hen laten weten dat ik een getuige van Jehovah was en gedurende de pauzes konden zij mij dikwijls mijn bijbelse publikaties zien lezen. Niettemin probeerde ik hartelijk, vriendelijk en beleefd tegen mijn medescholieren te zijn. Ik deed niet uit de hoogte. Het gevolg was dat zij mij aardig vonden en respecteerden. En voor het merendeel heb ik geen last van hen gehad.”

LOOP WEG BIJ RUZIES:

De bijbel geeft ons de raad het niet zo ver te laten komen dat „men elkaar dwingt de zaak uit te vechten” (Galáten 5:26, voetnoot van de NW-uitgave van 1963). Zeker, het is moeilijk niet te reageren wanneer je uitgescholden of op een uitdagende manier opzij geduwd wordt. Maar bedenk: Geweld brengt geweld voort. Zelfs wanneer jij als overwinnaar uit een vechtpartij te voorschijn komt, kan het zijn dat je tegenstander eenvoudig zijn of haar kans afwacht om zich te wreken. Probeer dus eerst met praten een eind aan een ruzie te maken. „Een zacht antwoord keert woede af”, zegt de bijbel (Spreuken 15:1). Wanneer praten niet helpt, loop dan — of hol zelfs — weg voor een gewelddadige confrontatie. Als laatste toevlucht kun je alle redelijke maatregelen nemen die nodig zijn om jezelf te beschermen. — Romeinen 12:18.

Nu kwetst het je trots misschien om weg te lopen voor een ruzie. Ray bijvoorbeeld kan zich nog herinneren dat hij eens weigerde te vechten tegen een jongen die veel kleiner was dan hij. „Ze scholden me uit voor alles wat mooi en lelijk was, en noemden me een ’lafbek’. En zelfs mijn eigen broertje stak de draak met mij. Maar mijn Pa prees mij omdat ik juist gehandeld had.” Weigeren toe te geven aan gewelddadige impulsen is niet alleen de juiste handelwijze maar kan je ook fysiek letsel besparen. Salomo vermaant: „Een levende hond is beter af dan een dode leeuw.” — Prediker 9:4.

PRAAT MET JE OUDERS:

De schrijver van The Loneliness of Children merkt op dat jongeren „hun ouders zelden vertellen over hun verschrikkingen op school, uit angst dat hun ouders hen laf zullen vinden of hun een standje zullen geven omdat zij zich niet tegen hun kwelgeesten verzetten”. Bega deze vergissing niet! Jouw welzijn gaat je ouders ongetwijfeld zeer ter harte en dikwijls kunnen zij je helpen een nare situatie op te lossen.

Laura werd op school door jongens gemolesteerd en durfde er niets tegen te doen. Uiteindelijk vond zij echter de moed om het haar vader te vertellen, en hij zorgde ervoor dat de jongens haar met rust lieten. Hoewel zij zich misschien wat opgelaten voelde omdat haar vader op deze manier tussenbeide gekomen was, geeft zij toe: „Ik denk dat ik het mijn vader eigenlijk beter meteen had kunnen vertellen.”

De beste bescherming

Hoewel de hier gegeven suggesties misschien nuttig zullen blijken, is het in deze tijd onmogelijk te voorkomen dat je met geweld in aanraking komt. Maar als je een werkelijke vriendschap met God hebt opgebouwd, zul je geen reden hebben om je door angst te laten overweldigen. „Jehovah is de veste van mijn leven”, zei de psalmist. „Wie zal ik duchten?” — Psalm 27:1.

Faye, een christelijk meisje, legde zo’n geloof aan de dag. Enige medeleerlingen hadden een hekel aan haar omdat zij openlijk over haar religieuze overtuiging sprak. Daarom dreven drie meisjes haar op de laatste schooldag op de toiletten in het nauw en begonnen haar uit te schelden (Juffrouw Heiligboontje). Toen pakte een van de meisjes haar bij het haar en zette haar een mes op de keel. Bang? Ja. Maar Faye was bevriend met God, tot wie zij nu hardop begon te bidden! Dit bracht haar aanvalsters in verwarring. En toen zij het geluid van voetstappen hoorden, namen zij haastig de benen. „Ik ben ervan overtuigd dat Jehovah mij geholpen heeft en dat wij ons in tijden van nood op hem kunnen verlaten”, was de reactie van Faye.

Het is waar dat God niet garandeert dat fysiek letsel zijn dienstknechten altijd automatisch bespaard zal blijven. Maar hij kan je de moed geven om zelfs gewelddadige confrontaties onder de ogen te zien. Waarom zou je Jehovah niet tot je veste maken?

[Inzet op blz. 18]

„De afgelopen jaren is de Japanse samenleving geschokt door incidenten met leerlingen die leraren in elkaar slaan, lessen en plechtigheden verstoren en schade toebrengen aan schooleigendommen.” — Asahi Evening News

[Illustratie op blz. 17]

Het is gevaarlijk en onpraktisch geweld met geweld tegemoet te treden