Een scholiere bericht over haar biologieproject

Aan ONTWAAKT!

Geliefde broeders,

Ik wil jullie graag bedanken dat jullie zulke informatieve en interessante artikelen publiceren. Ik denk hierbij speciaal aan de artikelen [in de Nederlandse uitgave van 22 augustus 1980] over „Abortus! De dodelijke kracht die tussenbeide komt”, „Abortus: Wat artsen en juristen ervan zeggen” en „Dagboek van een ongeboren kind”. Ik wil jullie graag over mijn ervaring in verband met dit materiaal vertellen. Als biologieproject behandelde ik deze inlichtingen in een spreekbeurt.

De klas en de lerares luisterden echt naar de inlichtingen en waren tijdens de spreekbeurt heel rustig en stil. Ik had deze inlichtingen, met inbegrip van het „Dagboek”, vóór mijn spreekbeurt vele keren gelezen. Wel, onder het voorlezen ervan werden mijn emoties mij de baas en toen ik het „Dagboek” nog maar voor de helft had voorgelezen begon ik te huilen en moest het lokaal verlaten. De uitwerking van het hardop voorlezen bracht me werkelijk van streek.

De lerares zei me dat ik met geweldige inlichtingen voor de dag was gekomen, en zij zei dat zij een brok in haar keel had toen ik het aan het voorlezen was. Zij maakte kopieën van het „Dagboek” en deelde ze in onze klas uit. De hele klas prees mij voor een geweldig verslag, en vrijwel iedereen van de 24 klasgenoten wilde een kopie van het „Dagboek”.

Gedurende de rest van de dag kwamen verscheidene leerlingen, die niet in mijn biologieklas zaten, mij vertellen dat zij van mijn verslag hadden gehoord en dat het heel erg goed en erg droevig was. Ik stond versteld dat zo veel verschillende leerlingen er in slechts twee uur over gehoord hadden. Wel, de lerares maakte genoeg kopieën van het „Dagboek” om die aan haar vier andere biologieklassen te geven. Dus vijf klassen met elk tussen de 20 en 30 leerlingen ontvingen er een exemplaar van.

In de loop van de week vertelden verscheidene leerlingen hun ervaringen met het „Dagboek”. Eén jongen vertelde me dat zijn moeder, een verpleegster, het aan haar zuster had laten zien die onder het lezen begon te huilen. Een meisje las het samen met haar moeder en grootmoeder die eveneens van streek raakten. Een ander meisje zei me dat ik „de hele stad in opschudding” had gebracht. Verscheidene mensen hadden op een of andere manier een exemplaar bemachtigd, en één vrouw die het op haar werk te lezen kreeg, moest huilen. Eén vrouw die zegt dat zij vóór abortus is, las het en zei: „Dat is erg treurig.” Het meisje dat haar dat exemplaar had gegeven, vroeg mij om mijn hele verslag opdat zij het haar kon laten lezen.

Een week later gaven leerlingen mij nog steeds complimentjes voor mijn werkstuk. Maar jullie, broeders, komt de lof toe zulk interessant materiaal op zo’n aantrekkelijke wijze te hebben gebracht. Hoewel de schrijver van het „Dagboek” onbekend is en vele mensen die het hebben gelezen (en hopelijk nog zullen lezen) niet weten waar ik de inlichtingen vandaan heb, zijn er op zijn minst zaadjes geplant die in de toekomst kunnen worden opgekweekt.

Ik ben 17 jaar oud en zit in de laatste klas van de middelbare school. Sinds mijn vijfde jaar ben ik met Jehovah’s Getuigen verbonden geweest, en in maart van dit jaar ben ik een jaar gedoopt. Ik heb altijd van de publikaties genoten, in het bijzonder van Ontwaakt! Ik hoop dat de toekomstige uitgaven net zo prettig te lezen en net zo aantrekkelijk zijn als die welke reeds zijn verschenen.

Nogmaals hartelijk dank, en moge Jehovah voortdurend met jullie zijn en mogen jullie zegeningen overvloedig zijn.

Christelijke groeten,

[getekend] S. B.

30 januari 1984, Bladenboro, North Carolina (VS)

[Kader op blz. 15]

Dagboek van een ongeboren kind

5 OKTOBER:

Vandaag is mijn leven begonnen. Mijn ouders weten het nog niet, maar ik ben er al. Ik word een meisje. Ik krijg blond haar en blauwe ogen. Bijna alles staat al vast, zelfs dat ik van bloemen zal houden.

19 OKTOBER:

Sommigen zeggen dat ik nog niet echt een persoon ben, en dat alleen mijn moeder maar bestaat. Maar ik ben wèl echt een persoon, net zoals een kruimeltje brood toch werkelijk brood is. Mijn moeder bestaat. En ik ook.

23 OKTOBER:

Mijn mond begint zich nu te openen. Denk je eens in, over een jaar of zo zal ik al kunnen lachen en later zal ik gaan praten. Ik weet wat mijn eerste woordje zal zijn: MAMMA.

25 OKTOBER:

Vandaag begon mijn hart helemaal uit zichzelf te kloppen. Van nu af aan zal het mijn hele leven rustig blijven kloppen, zonder ook maar één keer stil te staan om uit te rusten! En na vele jaren zal het moe worden. Het zal ophouden met kloppen, en dan zal ik sterven.

2 NOVEMBER:

Ik groei nu elke dag een beetje. Mijn armen en benen beginnen vorm aan te nemen. Maar ik moet nog heel lang wachten voordat ik op die kleine beentjes overeind kan gaan staan om naar mijn moeders armen te reiken, en voordat ik met deze kleine armpjes bloemen zal kunnen plukken en mijn vader zal kunnen omhelzen.

12 NOVEMBER:

Er beginnen zich heel kleine vingertjes aan mijn handen te vormen. Wat zijn ze grappig klein! Met die vingertjes zal ik mijn moeders haar kunnen strelen.

20 NOVEMBER:

Vandaag pas heeft de dokter aan mamma verteld dat ik hier onder haar hart leef. O, wat zal ze gelukkig zijn! Ben je gelukkig, mamma?

25 NOVEMBER:

Mijn pappa en mamma zijn waarschijnlijk al een naam voor mij aan het bedenken. Maar zij weten niet eens dat ik een meisje ben. Ik wil Kathy genoemd worden. Ik word al zo groot.

10 DECEMBER:

Mijn haar groeit al. Het is zacht en licht en glanzend. Wat voor haar zou mamma hebben?

13 DECEMBER:

Ik begin nu net te kijken. Het is donker om mij heen. Als mamma mij ter wereld brengt, zal die wereld vol zonneschijn en bloemen zijn. Maar wat ik het allerliefst wil zien, is mijn mamma. Hoe zie je eruit, mamma?

24 DECEMBER:

Zou mamma het zachte kloppen van mijn hart horen? Sommige kinderen zijn een beetje ziek als zij geboren worden. Maar mijn hart is sterk en gezond. Het klopt zo regelmatig: tik-tik, tik-tik. Je zult een gezonde dochter krijgen, mamma!

28 DECEMBER:

Vandaag heeft mijn moeder mij gedood.

— Anoniem