Dient u in zielsverhuizing te geloven?
EEN man uit Edmonton in Canada keek altijd in een spiegel als hij onder invloed van LSD was. „Ik kreeg hallucinaties en zag dan wat volgens mij vroegere incarnaties van mijzelf waren. Ik zag mezelf bijvoorbeeld als een goddeloos veldheer, . . . verantwoordelijk voor de dood van duizenden mensen. Toen ik op een keer weer eens zo’n goddeloos persoon in de spiegel gadesloeg, hoorde ik een stem zeggen: ’Je zult je straf ontvangen voor al de goddeloze dingen die je hebt gedaan!’”
Er zijn nog andere dingen behalve druggebruik, die mensen ertoe hebben gebracht in reïncarnatie of zielsverhuizing te geloven. Als zij nieuwe plaatsen bezoeken, krijgen sommige mensen het vreemde gevoel dat ze daar al eerder zijn geweest, en komen dan tot de conclusie dat zij eerder geleefd moeten hebben. Anderen melden soortgelijke gevoelens na het ontmoeten van volslagen onbekende mensen. Ook hypnose heeft een rol gespeeld. „Verscheidene psychiaters die thans praktijk uitoefenen, zijn in reïncarnatie gaan geloven doordat sommigen van hun patiënten zich onder hypnose ervaringen herinnerden uit tijden voordat zij zelf geboren waren”, schreef R. Stemman in Spirits and Spirit World (Geesten en geestenwereld). Dezelfde leerstelling vormt de grondslag voor de religies van hindoes en boeddhisten, die meer dan een half miljard leden tellen.
Hoewel reïncarnatie in het Oosten al heel lang een voorname plaats inneemt, is het pas betrekkelijk kort geleden in de westerse wereld een populair gespreksonderwerp geworden. Het vormt het thema van boeken en films. Menigeen heeft de nieuwe filmproduktie van Robert Wise gezien, Audrey Rose, gebaseerd op een roman die een best-seller was. Het verhaal ging over de vertwijfeling van ouders die waren gaan geloven dat hun geliefde dochter de reïncarnatie was van het gestorven kind van een ander.
„Na de dood wordt iemands ziel wedergeboren in een ander lichaam”, zeggen degenen die overtuigd zijn van reïncarnatie. Waar komt dit geloof vandaan, en welke uitwerking heeft het op mensen? Moet ook u erin geloven?
Waar is het begonnen?
Het geloof dat na de dood iemands ziel overgaat naar een ander lichaam, is wijdverbreid en ligt diep geworteld in het verleden van de mensheid. De Venda’s, een van de zwarte stammen van Zuid-Afrika, geloven erin, evenals de Australische Aborigines, de Araukanen in Zuid-Amerika en vele anderen.
Meer dan 2000 jaar geleden werd erin geloofd door de oude Grieken en de Kelten van West-Europa. Terzelfder tijd onderwezen brahmaanse priesters het in India. „Vele geleerden geloven dat de hindoeïstische brahmaan in het Oosten en de Keltische druïde in het Westen zijdelingse overblijfsels waren van een Indo-Europese priesterschap uit de oudheid”, verklaart de Encyclopaedia Britannica.
Eén ’priesterschap uit de oudheid’, centraal gelegen ten opzichte van India, West-Europa en Griekenland, bevond zich in Babylon. Was dat de bakermat van de reïncarnatie? Wel, tot de religie van Babylon behoorde de jaarlijkse rouw over een gestorven held, Tammuz of Dumuzi, die zij tot een god verhieven. „De koningen die incarnaties van hem waren”, schreef professor Mircea Eliade, „vierden jaarlijks de herschepping van de wereld. . . . Tammuz verdwijnt, om zes maanden later weer te verschijnen. Deze afwisseling — periodieke aanwezigheid en afwezigheid van de god — kon leiden tot het instellen van ’mysteriën’ met betrekking tot de redding van mensen, hun bestemming na de dood. . . . Ten slotte mocht elk mens hopen dit voorrecht te genieten.”
Welke uitwerking heeft het op mensen?
Kan reïncarnatie ouders in de war brengen en ongelukkig maken, zoals in de roman Audrey Rose wordt geschilderd? In India heeft Dr. Vinoda Murthy een onderzoek ingesteld naar aangemelde gevallen van „wedergeboorte”. Eén ervan betrof een kind dat iedere nacht huilde en zei dat hij ergens anders thuishoorde. Uiteindelijk werd hij naar een afgelegen dorp gebracht, waar hij een huis en een echtpaar dat daar woonde, aanwees als de zijne. „Het verhaal had”, aldus de wetenschappelijke schrijver Radhakrishna Rao, „een droevig vervolg, want de jongen werd het middelpunt van een verhitte strijd tussen twee ouderparen.”
Met reïncarnatie houdt het geloof verband, dat tegenslagen in het huidige leven een straf zijn voor dingen die men in vorige levens heeft gedaan. Dat noemt men „de wet van het karma”. Is dit geloof, ook al weerhoudt het sommigen ervan anderen schade te berokkenen, een positieve kracht, die aanzet tot goeddoen? Het antwoord wordt weerspiegeld in de status van brahmaanse priesters, die de hoogste positie bekleden in een kastenstelsel dat door miljoenen als belastend en onderdrukkend wordt ervaren. Beschouw ook de boeddhistische monniken eens, die zich terugtrekken uit de samenleving om een afgezonderd leven te leiden. „Als de mens op deze wereld is gezet om na zijn eigen slechte verleden het evenwicht te herstellen, met welk recht zouden wij dan tussenbeide komen en de inzettingen van God verstoren?” wordt opgemerkt in Man, Myth and Magic — An Illustrated Encyclopedia of the Supernatural (Mens, mythe en magie — een geïllustreerde encyclopedie van het bovennatuurlijke).
Het onderzoeken van hun „vroegere levens” heeft sommigen onder de invloed gebracht van gevaarlijke bovennatuurlijke krachten. „Ik voelde mij door geesten achtervolgd”, schreef de man van wie aan het begin van dit artikel sprake was. „Soms smeekte ik alleen maar te mogen sterven en nooit meer geboren te worden . . . ik heb verscheidene zelfmoordpogingen gedaan.”
Wat leert de bijbel?
De bijbel leert dat er na de dood niet iets onzichtbaars is dat blijft leven om als iemand anders wedergeboren te worden. De ziel is de persoon zelf. U kunt bijvoorbeeld in de bijbel lezen dat de eerste mens, nadat hij geschapen werd, een „ziel” werd genoemd. Dus kwam er, toen hij stierf, een eind aan die „ziel”, aangezien God had gezegd: „In het zweet van uw aangezicht zult gij brood eten, totdat gij tot de aardbodem terugkeert, want daaruit werdt gij genomen. Want stof zijt gij, en tot stof zult gij terugkeren.” Ook op andere plaatsen toont de bijbel herhaaldelijk aan dat de menselijke „ziel” sterft. — Gen. 2:7; 3:19; Joz. 10:32; Ezech. 18:4; Jak. 5:20; Openb. 16:3.
Als er niets is dat het lichaam na de dood overleeft, welke verklaring is er dan voor verschijnselen die verband houden met het geloof in reïncarnatie? De bijbel toont aan dat demonen, engelen die ontrouw zijn geworden, hiervoor verantwoordelijk zijn (1 Tim. 4:1). Wat de hoop op leven na de dood betreft: u kunt vast geloven in het vermogen van de Schepper om hen „die waardig gerekend zijn . . . de opstanding uit de doden te verwerven” terug te brengen. Het is zoals Jezus verzekerde: „Het uur komt waarin allen die in de herinneringsgraven zijn, zijn stem zullen horen en te voorschijn zullen komen.” — Luk. 20:35; Joh. 5:28, 29.
Deze inlichtingen uit Gods Woord hebben miljoenen mensen troost en verlichting geschonken, onder wie de eens zo gekwelde man uit Edmonton in Canada. Een ander, een gewezen hindoe uit India, drukte zich aldus uit: „Volgens de reïncarnatie keert men terug in dit samenstel, onder deze omstandigheden waarin mensen ziek worden en sterven. Maar de opstanding zal plaatsvinden nadat Jehovah God, door middel van zijn koninkrijksregering, een eind heeft gemaakt aan dit corrupte samenstel. Dan . . . zullen ziekte, rouw en zelfs de dood tot het verleden behoren!” — Openb. 21:3, 4.
[Illustratie op blz. 24]
Soms hebben sommige mensen het gevoel dat zij eerder geleefd hebben
[Illustratie op blz. 25]
De wet van het karma veroorzaakt een eindeloos „wiel” van wedergeboorten