Van onze lezers
Verlegenheid
Ik heb net uw artikel „Waarom ben ik zo verlegen?” [22 februari 1983] gelezen. U verklaarde daarin: „Verlegenheid is gewoon de manier waarop je uiting geeft aan je mening dat je anders, raar, of inferieur aan anderen bent.” Het is echt geen verbeelding van me dat ik voor een man heel klein ben. Ik ben korter dan de meeste kinderen van twaalf, die niet worden geremd door verlegenheid als ze mij willen laten weten dat ik klein ben. Wanneer ik sta te praten in een groepje mannen, is het net alsof ik in een bosje bomen sta. De meeste vrouwen torenen boven mij uit. Het is waar dat er korte mensen zijn die zich van dit soort dingen niets aantrekken. Dat betekent niet dat het een kwestie van verbeelding is. We hebben niet allemaal dezelfde kracht. Waarom erkent u niet dat verlegenheid zowel uit werkelijke als uit ingebeelde toestanden kan voortspruiten?
M. W., Arizona (VS)
Wij hebben niet de indruk willen wekken dat verlegenheid alleen voortspruit uit denkbeeldige oorzaken. Wat wij wilden doen uitkomen was dat een juist inzicht in de oorzaken van verlegenheid iemand beter toerust om het probleem te overwinnen. En daarbij als tweede punt dat verlegenheid in eerste instantie een gedrag of reactie op een situatie beschrijft en niet een toestand of hoedanigheid. Wij hebben beslist begrip voor personen die overmatig verlegen zijn, ongeacht de oorzaak, en zijn het ermee eens dat als anderen een juist begrip zouden tonen voor het probleem, het voor degene die verlegen is, er veel gemakkelijker op zou worden. Maar het feit ligt er nu eenmaal dat niet alle mensen dit begrip opbrengen. Daarom komt het erop aan dat de verlegen persoon doet wat hij of zij kan om vanuit zichzelf aan het probleem te werken en daarbij voordeel te trekken van de goede raad die in Gods Woord beschikbaar is. Het artikel „Wat kan ik aan mijn verlegenheid doen?” in de volgende „Ontwaakt!”-uitgave [8 maart 1983], verschafte goede raad in dit opzicht. — Red.
Ik wil mijn oprechte waardering te kennen geven voor de artikelen over verlegenheid. Ik kan niet onder woorden brengen hoezeer deze artikelen mij hebben geholpen doordat ze me lieten zien welke stappen ik kan doen om mijn verlegenheid in zekere mate te overwinnen.
J. J., New York (VS)
Bevalling
Ik wil mijn waardering tot uitdrukking brengen voor het artikel „Moet een bevalling zo pijnlijk zijn?” [8 januari 1981]. Vorig jaar is mijn tweede dochter geboren. De bevalling verliep met heel weinig pijn en ik ben ervan overtuigd dat dat voor een deel te danken was aan het feit dat ik dat bewuste artikel drie of vier maanden voordien ettelijke keren heb gelezen. Ik was vastbesloten mijzelf tijdens de weeën volledig onder controle te hebben omdat ik het idee had dat dit mijn laatste kans was om een baby te krijgen.
L. M., Canada
Huilende baby’s
Het artikel „Jantje, wees toch alsjeblieft stil!” [8 januari 1983] brengt heel goed tot uitdrukking wat een uitputtende en frustrerende ervaring het voor de ouders kan zijn om zo’n baby te hebben. De suggesties die gegeven worden om de baby te kalmeren, hebben inderdaad effect. Wij hebben voorzien in een naar het scheen grenzeloze behoefte aan liefde en aandacht van onze baby, en het is de moeite waard geweest. Wij genieten nu van een allerliefst, gezeglijk persoontje. Erg bedankt dat jullie ons met deze uitermate nuttige en aanmoedigende inlichtingen van dienst zijn geweest.
D. W., Canada