Hij kwam terug als een vreemde
„David kwam uit Vietnam terug als een andere persoon”, legde zijn vrouw, Elaine, uit. „Voordat hij ging, werd ik tot hem aangetrokken door zijn warmte, zijn zorg en zijn open, onbevangen enthousiasme. Hij vertrouwde me volledig en we hadden een hele fijne relatie. Maar toen hij terugkwam, was alles wat er dierbaar was aan hem, verdwenen. Hij zag eruit als dezelfde man — dezelfde glimlach en grote bruine ogen — maar er was geen warmte of vertrouwen. Hij was een vreemde. Het was beangstigend.” Toen voegde Elaine eraan toe: „Hij was net een leeg omhulsel met niets erin, alleen woede.”
Uitleggend hoe hij zich bij zijn terugkomst voelde, zei David: „Ik kon gewoon niet verdragen dat mensen om me heen niet volledig begrepen, niet konden begrijpen, hoe het daar was. Ik heb enkelen van mijn kameraden op de meest afschuwelijke manier zien doodgaan. Ik wilde Elaine mijn gevoelens laten begrijpen — wat ik had gezien. Maar niemand scheen het echt te willen begrijpen. Daarom had ik al die vijandigheid in mezelf opgekropt.”
Er zijn maar heel weinig mensen die zich echt een beeld kunnen vormen van de traumatische ommekeer van persoonlijke waarden die oorlog teweegbrengt, en bijna niemand ook kan aanvoelen welk verwoestend effect dit op de geest heeft. David legt uit: „In een gevechtsactie moest je leren constant voor jezelf te zorgen. Je leerde dat persoonlijke relaties met anderen heel weinig betekenden — het volgende moment konden ze dood zijn. Je praatte jezelf aan dat ieder gedrag te rechtvaardigen was als je er maar weer een dag door in leven bleef.” Elaine voegt eraan toe: „Kom je dan thuis, dan besef je al gauw dat alles waarvan je tijdens dat jaar van dienst dacht dat het waardevol was, helemaal niets te betekenen heeft. En alles waarvan je dacht dat het onbelangrijk was, wordt in het burgerleven bijzonder waardevol.”
Het gevolg was dat David, als zovele andere terugkerende soldaten, aarzelde om met anderen vertrouwelijke relaties aan te gaan waarbij hij emotioneel betrokken zou raken. Op een huwelijk heeft dit natuurlijk een verwoestende uitwerking.
De waarde van bijbels onderricht
Toen hun relatie bijna op breken stond, begonnen David en Elaine samen met de christelijke getuigen van Jehovah een studie van de bijbel. „Het hielp enorm!” zei David. „Eindelijk, voor de eerste keer in mijn leven, voelde ik dat ik een intieme relatie tot God had en mijn gevoelens tegenover hem kon uiten. Ik kon werkelijk zeggen wat een spijt ik had van alles wat ik had gedaan, en ik kon geloven dat hij bereid was mij te vergeven.”
Elaine voegde eraan toe: „Natuurlijk had David nog zijn ups en downs, maar ze werden minder hevig. Ook nu is hij soms nog depressief, maar het onderricht uit de bijbel gaf me de David terug die ik had getrouwd, en zelfs nog meer! Het bracht het goede te voorschijn, omdat de bijbel aanmoedigt tot onzelfzuchtige liefde, medegevoel en geven. Het was alsof ik mijn echtgenoot terugvond!”
Ja, de bijbel heeft David en anderen geholpen liefdevolle vertrouwelijke relaties op te bouwen. Hoe? Wel, de bijbel verklaart dat ware liefde ’niet haar eigen belang zoekt’ en ’het kwade niet aanrekent’. De bijbel dringt aan op gevoelens van teder mededogen. Hij geeft praktische raad hoe iemand ware liefde voor zijn medemens kan ontwikkelen. „En nog was het niet gemakkelijk”, bekende David. „Zelfs nu nog vlamt er woede in me op als iemand mijn vertrouwen verraadt en me onrechtvaardig behandelt. Maar dan bid ik in stilte tot Jehovah om kracht en loop ik gewoon weg.” — 1 Kor. 13:4, 5; 1 Petr. 3:8, 9.
De rol van het gezin
„Het toepassen van kennis uit de bijbel hielp niet alleen David”, legde Elaine uit, „maar hielp ook mij de situatie beter op te vangen. Als David begon te ruziën, zei hij namelijk niet: ’Elaine, ik ga tegen je tekeer omdat Vietnam me dwars zit.’ Nee, hij zei dan: ’Wat is dit voor waardeloos eten. Je houdt het huis niet schoon, en je bent geen goede moeder!’ Soms sprak hij weken niet tegen me, en al die tijd vroeg ik mij dan af wat ik fout had gedaan.
Maar ik leerde uit de bijbel me te onderwerpen en respect te hebben, medegevoel te tonen en ’anderen te blijven verdragen hoewel ik een reden tot klagen had’. Het hielp dat ik deze bijbelse waarheden kende. Natuurlijk waren er tijden dat ik verkeerd reageerde op Davids boosheid. Soms paste ik niet ten volle toe wat de bijbel zei, maar wanneer wij beiden de bijbelse raad toepasten, had ze succes. Het was niet gemakkelijk, maar ik maakte geen eind aan ons huwelijk toen ik daar vanwege zijn daden heel veel voor voelde. Nu is alles heel erg verbeterd.” — Kol. 3:13, 18.
Als een man begrip en medegevoel van zijn gezin ontvangt, „vormt dat voor hem een grote steun”, aldus Dr. Kolb, „om zich weer in de maatschappij te kunnen bewegen”. Hij onthulde dat „de mannen die hun huwelijk in stand hielden, het er beter van afbrengen dan de anderen. Als een vrouw daarentegen door een kille houding wordt afgestoten, zoals met velen gebeurt, blijft een huwelijk niet bestaan”.
Maar de bijbel doet meer dan begrip en medegevoel onderwijzen; hij biedt een werkelijke hoop voor de toekomst.
Kostbare beloften
„Komt, aanschouwt de activiteiten van Jehovah . . . Hij doet oorlogen ophouden tot het uiteinde der aarde” (Ps. 46:8, 9). Wanneer u bedenkt hoe ontzettend veel lijden door oorlog is veroorzaakt, hoe groots is dan een dergelijke belofte! Door middel van zijn hemelse regering, zijn koninkrijk, zal God ’een eind maken’ aan al die naties die tot oorlog aanzetten en hij zal blijvende vrede op onze aarde teweegbrengen. — Dan. 2:44.
De zachtmoedigen die in leven blijven, zullen volkomen genezen worden — mentaal, emotioneel en fysiek — als God zijn volle aandacht op onze aarde richt (Openb. 21:3, 4; Ps. 37:10, 11). Deze hoop heeft vele veteranen gemotiveerd. „Dit gaf David een werkelijke reden om te leven”, zei Elaine. „Het maakte het ook gemakkelijker voor mij om hem aan te moedigen. Wanneer hij bijvoorbeeld geïrriteerd raakte door een gedachteloze opmerking van een buitenstaander, zei ik vaak: ’Bedenk, „aan mij is de wraak; ik zal vergelden, zegt Jehovah”.’ Wanneer hij ontmoedigd raakte vanwege een terugkerende depressiviteit, liet ik hem zien hoeveel vooruitgang hij al had geboekt en richtte ik zijn aandacht op de toekomstige tijd dat God zijn mentale wonden compleet zou genezen.” — Rom. 12:19; vergelijk Jesaja 65:17.
Jezus beloofde: „Het uur komt waarin allen die in de herinneringsgraven zijn, [Jezus’] stem zullen horen en te voorschijn zullen komen” (Joh. 5:28, 29). Wat een opwindend vooruitzicht — miljoenen die in oorlogen zijn gedood, tot leven te zien terugkeren en een gelegenheid te zien krijgen de waarheid omtrent God te vernemen!
Harley is een van de veteranen die heeft gemerkt dat bijbels onderricht een grote hulp vormt. Hoewel er zevenendertig jaar voorbij zijn gegaan sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog geeft de herinnering aan de dood van sommigen van zijn krijgsmakkers hem een intense emotionele reactie. Tranen verdringend, zegt hij: „Wat zal het prachtig zijn die kerels in de opstanding terug te zien. Deze hoop verzacht werkelijk de pijn.”
Werkelijk, bijbels onderricht verschaft echte hulp voor de geest en biedt een realistische hoop voor de toekomst.
[Illustratie op blz. 21]
Bijbelstudie helpt de geest en biedt een werkelijke hoop