Onderscheidt u de betekenis van wat u ziet gebeuren?

MEN schijnt het tegenwoordig steeds moeilijker te vinden om het eens te worden. Op welhaast ieder terrein van menselijke verhoudingen blijkt het onmogelijk om de botsende meningen te verzoenen. Wat ook de oorzaken zijn, vele mensen zien hierin een reden tot diepe bezorgdheid.

In het gezin

In voorgaande eeuwen beschouwde slechts een kleine minderheid van de echtparen echtscheiding als een aanvaardbare manier om hun onenigheden op te lossen. Per slot van rekening werd het huwelijk aangegaan „tot de dood ons scheidt”.

Maar vandaag de dag bezien steeds meer mensen het huwelijk als een tijdelijke regeling. Sommige landen berichten dat de meerderheid van de huwelijken vroeg of laat zal eindigen in een echtscheiding. Een Duitse krant schreef recentelijk dat „het idee dat iemand zijn gehele leven met dezelfde persoon zal delen, aan het verdwijnen is”. En zoals de New York Magazine opmerkte: „Alleen een volmaakte verhouding is acceptabel. Niemand wil zich schikken of aanpassen.”

Op het terrein van de arbeidsverhoudingen

De grotere invloed die sinds de eeuwwisseling door de vakbonden is uitgeoefend, heeft veroorzaakt dat geschillen tussen werkgevers en werknemers meer aan het licht treden. Door middel van stakingen wordt in de openbaarheid gebracht dat de onderhandelingen tussen de betrokken partijen geen overeenstemming hebben opgeleverd. Met de pogingen om tot een vergelijk te komen, kunnen weken, maanden, of zelfs jaren gemoeid zijn.

Een onderzoek van 13 landen op vijf continenten onthulde dat er tussen 1938 en 1970 een stijging van 286 procent was geweest in het aantal stakingen, terwijl afgezien van andere verliezen de werktijd die verloren was gegaan aan het oplossen van deze conflicten met 709 procent was gestegen.

Aangaande een staking bij British Steel in 1980 bericht een tijdschrift: Het „werd de langste staking in de Britse naoorlogse geschiedenis”. Toen er uiteindelijk een overeenkomst was bereikt, „hadden noch de arbeiders noch de directie veel reden om gelukkig te zijn”.

Niet alleen zijn meer mensen gaan staken maar ook meer soorten van mensen. Vroeger was een staking van artsen, politieagenten, onderwijzers of ambtenaren haast ondenkbaar. Dat is nu anders. Zelfs onder geestelijken: in Italië voerden een paar jaar geleden 50 katholieke priesters een langzaam-aan-actie, toen zij er niet in slaagden overeenstemming met het Vaticaan te bereiken over bepaalde veranderingen in het bestuur van de Kerk.

Op regeringsniveau

Vooral sinds de oprichting van de Volkenbond na de Eerste Wereldoorlog hebben internationale geschillen een nieuwe dimensie gekregen. In 1945 werd de Bond opgevolgd door de Verenigde Naties. Tot nu toe heeft deze organisatie een derde wereldoorlog kunnen voorkomen. Maar is ze erin geslaagd een eind te maken aan de plaatselijke conflicten, die zoals velen vrezen, toch de aanleiding zouden kunnen zijn voor een dergelijke nucleaire holocaust?

Beschouw in antwoord hierop het rapport van het internationale instituut voor vredesonderzoek SIPRI dat er ’op iedere willekeurige dag gemiddeld 12 oorlogen in de wereld aan de gang zijn’. En volgens een studie waarover het tijdschrift Esquire berichtte, hebben er sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945 meer dan 150 oorlogen gewoed.

Klaarblijkelijk is het vermogen van de VN om naties te helpen een vreedzame overeenkomst te bereiken, sterk beperkt. En door de plaatselijke problemen te verheffen tot „wereldproblemen” die door een wereldomvattende organisatie behandeld moeten worden, is de reikwijdte van de onenigheden die tussen de lidstaten bestaan, alleen maar groter geworden.

Bovendien zijn internationale overeenkomsten vaak bedroevend beperkt van inhoud. Het betekent vaak werkelijk niet veel meer dan dat men het erover eens is te blijven praten over datgene waarover men het niet eens is.

Wat betekent dit alles?

Sommige mensen zullen de ernst van het probleem willen bagatelliseren door te stellen dat gezinnen, werknemers en werkgevers, alsook naties altijd wel hun onenigheden hebben gehad. Dit is waar, maar de vraag is: Vinden mensen en naties het nu gemakkelijker om tot overeenstemming te komen of moeilijker? Zijn de mensen nu minder egocentrisch en zelfzuchtig dan vóór 1914 of juist meer?

Onafhankelijk van hun persoonlijke mening zullen weinig mensen ontkennen dat wij leven in ’kritieke tijden die moeilijk zijn door te komen’. De bijbel voorzei dit in 2 Timótheüs 3:1-5, waar onder andere staat dat de dan levende mensen ’niet ontvankelijk zouden zijn voor enige overeenkomst’. Als u nu afgaat op wat u persoonlijk hebt waargenomen, vormen deze woorden dan niet een goede beschrijving van de wereld van vandaag?

De bijbel zegt dat ’s mensen onvermogen om tot een vergelijk te komen, een typerend kenmerk van „de laatste dagen” zou zijn. Dat dit zich vandaag de dag zo algemeen voordoet, is dan ook een van de redenen waarom Jehovah’s Getuigen geloven dat wij in de „laatste dagen” van Satans goddeloze samenstel leven. Daarna zal God, overeenkomstig zijn belofte, spoedig de mensheid verenigen door middel van zijn eigen rechtvaardige regering. Gelukkige gezinnen, prettige werkomstandigheden en een volmaakte regering zullen het dan voor de mensen veel gemakkelijker maken om het met elkaar eens te worden.

[Grafiek op blz. 25]

(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)

ECHTSCHEIDING

Sterk toegenomen in deze eeuw

Percentage huwelijken

50

45

40

35

30

25

20

15

10

5

0

1900 1910a 1920 1930 1940 1950 1960 1970 1975 1980

— VS — Duitsland — Canada

[Voetnoten]

[Illustratie op blz. 26]

Wereldoorlog — voor 1914 niet voorgekomen

150 oorlogen sinds Tweede Wereldoorlog

Meer dan 90.000.000 oorlogsslachtoffers sinds 1914