Bewijs van ontwerp
GEEN ontwerp kan bestaan zonder een vakkundige en bekwame ontwerper. Wie zou ook maar een seconde denken dat een nauwkeurig vervaardigd horloge per ongeluk tot bestaan zou komen? De precisie waarmee het werkt, toont dat er een vakkundige ontwerper is geweest.
Laten wij vooral ook het menselijk lichaam eens goed bekijken om aanwijzingen voor een grote Ontwerper te zien. Een glanzende, pasgeboren baby, sprankelend van leven, is op zichzelf al een adembenemend wonder. Bovendien worden in dit „kleine hoopje mens” bewijzen van een geperfectioneerd ontwerp aangetroffen, waarvan zelfs zeer ontwikkelde ingenieurs en geleerden onder de indruk zijn. Let terwijl het kind groeit eens op enkele schitterende voorbeelden van ontwerp.
Onze beenderen: „Triomfen van structuur en ontwerp”
Waarom beschreef het boek The Body, waarin evolutie krachtig wordt verdedigd, de beenderen op deze manier? Omdat been „het lichaam steun geeft zoals een stalen geraamte een wolkenkrabber steunt, en het beschermt de vitale organen van het lichaam zoals een dak van gietbeton de bewoners van een gebouw beschermt. Terwijl het menselijk lichaam hiervoor zijn bouwwerkzaamheden verricht, worden er op het gebied van ontwerp en constructie problemen opgelost van het soort waarmee architecten en ingenieurs te maken krijgen”.
Hoe zou u zich voelen als u een aannemer in de bouw was en men u vroeg een huis te vergroten door het driemaal zo hoog en zo breed te maken, zonder ook maar één uur de dagelijkse werkzaamheden of de nachtrust van de bewoners te verstoren? Onmogelijk, zegt u. Toch is dat nu precies wat er van onze beenderen wordt gevraagd. Ons geraamte moet in de periode van onze kinderjaren tot het bereiken van de volwassenheid driemaal zo groot worden.
Hoe volbrengen onze beenderen deze taak? Stelt u zich voor dat iemand wat materiaal van de binnenkant van de muren en het plafond van een kamer afschraapt en dit er aan de buitenkant weer aanzet. Iedere week „groeit” de kamer verscheidene millimeters totdat ons huis uiteindelijk, na 20 jaar, driemaal zo groot is als voorheen. Welnu, speciale cellen in onze beenderen doen ditzelfde „metselaars”-werk — osteoclasten (cellen die beenweefsel afbreken) en osteoblasten (cellen die beenweefsel vormen).
En wat is er een kracht en buigzaamheid in onze beenderen gelegd! Hun constructie lijkt op gewapend beton (een verbazend sterk materiaal dat op uitgebreide schaal in moderne constructies wordt gebruikt en dat bestaat uit buigzame stalen staven waaromheen beton is gestort). Kriskras door het met beton te vergelijken kalk in de beenderen lopen collagene vezels, die voor de versteviging zorgen. Toch is beenweefsel achtmaal zo sterk als gewapend beton. Het heeft een grotere treksterkte dan gietijzer. Uw scheenbeen kan normaal een gewicht van bijna twee ton dragen en kan een druk ondergaan tot 1400 kilogram per vierkante centimeter. Toch is beenweefsel buigzaam en verbazend licht van gewicht. Als in plaats daarvan staal werd gebruikt, zou een man van 73 kilo bijna 360 kilo wegen! U moet daar de eerstvolgende keer dat u in het water drijft maar eens over nadenken. In onze beenderen wordt dus een perfect mengsel gebruikt, dat zowel sterk als buigzaam en licht van gewicht is.
Alsof dit alleen nog niet genoeg was, kan het binnenste van de beenderen vergeleken worden met een „muntinrichting” waar nieuwe bloedcellen, de basis van het leven van het lichaam, worden „geslagen en uitgegeven”. Zoals het boek Man in Structure and Function opmerkt:
„Net zoals banken hun kluizen in hun fundamenten inbouwen, om hun goudvoorraden veilig en zeker in hun kelders weg te leggen, zo heeft het menselijk lichaam op overeenkomstige wijze zijn meest beschermde plaatsen, het binnenste van de beenderen, gebruikt om het geld en het goud van het cellenrijk, het bloed, op te bergen.”
Geen wonder dat het tijdschrift Today’s Health zegt: „Het skelet van de mens vormt een meesterwerk van technisch ontwerp, . . .”
„Het oor: Een technisch meesterwerk”
Aldus beschrijft het boek Sound and Hearing ons gehoororgaan. Het boek voegt eraan toe: „Toch liggen erachter [het uitwendige oor] structuren die zo verfijnd zijn dat ze de bekwaamste ambachtsman beschamen en die zo betrouwbaar automatisch werken dat ze de knapste ingenieur ontzag inboezemen.”
Denk u eens in: in een ruimte van ongeveer 6 vierkante centimeter is een compleet miniatuur hi-fi ontvang- en zendapparaat ingebouwd. Vanaf het uitwendige oor (dat de geluidsgolven opvangt) via het middenoor (dat de geluidsgolven in mechanische bewegingen omzet) tot in het binnenoor (dat de mechanische bewegingen omzet in elektrische impulsen), overal zien wij bewijzen van een werkelijk uitgekiend ontwerp.
Het eigenlijke wonder voltrekt zich in de cochlea (een deel van het binnenoor dat op een slakkehuis lijkt [zie het plaatje op bladzijde 9]). Hier worden de mechanische bewegingen in de elektrische impulsen omgezet die naar de hersenen vloeien waar ze in geluiden worden vertaald. Om deze taak te volbrengen, bevinden zich in dit orgaan 24.000 kleine haartjes, die werken als de snaren van een piano. De geluidsgolven veroorzaken bewegingen in de cochlea, waardoor deze „snaren” vervolgens de verschillende tonen voortbrengen. Via zenuwen die met deze haartjes verbonden zijn, worden elektrische impulsen naar de hersenen geleid. Eén naslagwerk zegt: „Aangezien de cochlea in het oor van de pianist bijna een miljoen maal kleiner is dan de piano waarop hij speelt, moet men zich het toetsenbord en de snaren van een concertpiano ongeveer 100 miljoen maal verkleind voorstellen om de afmetingen te bereiken van de ’piano’ in het oor.” Onze „piano” geeft ieder geluid perfect weer — van een zwak gefluister tot het crescendo van een groot orkest — en dit alles in een gedeelte ter grootte van een erwt! Ontwerp of toeval? Heeft u ooit gehoord dat zelfs een concertvleugel door louter toeval ontstaat?
De menselijke hand: „Instrument der instrumenten”
Dat zei een geneesheer uit de oudheid over datgene wat zoveel menselijke prestaties mogelijk heeft gemaakt. De biochemicus Isaac Asimov gaf soortgelijke gevoelens weer door over de hand te schrijven:
„. . . een uniek grijporgaan, onvergelijkelijk het beste in zijn soort in heel het rijk van levende wezens — met vier lenige vingers en een duim ertegenover, zodat het geheel gebruikt kan worden om behoedzaam iets op te pakken of stevig vast te grijpen, om te draaien, buigen, trekken, duwen en om piano- en schrijfmachinetoetsen aan te slaan.”
Inderdaad is de hand niet alleen sterk, maar verbazend behendig. Met de hand kunnen we slaan met een hamer, maar ook een dunne speld oppakken.
Waar bevinden zich de krachtige spieren die onze vingers bedienen? Als u nu eens een hand moest ontwerpen, waar zou u dan de spieren plaatsen? Misschien in de vingers zelf? Wat zou dat verschrikkelijk zijn! Want al zouden ze kracht bezitten, ze zouden er als dikke worstjes uitzien. Hebt u wel eens geprobeerd een speld op te pakken met een dik worstje? Doch de spieren die de vingers buigen bevinden zich voor het grootste deel in de onderarm. Buig uw vingers eens en voel aan uw onderarm. Voelt u de spieren bewegen? Deze zijn door middel van „koorden” of pezen met de toppen van uw vingers verbonden, met het gevolg dat uw vingers grote kracht hebben, maar goed buigbaar zijn. Wat een opmerkelijk ontwerp! Louter door toeval?
De hersenen: „De meest wonderbaarlijke schepping in de wereld”
Zo noemde in 1955 een vooraanstaande antropoloog en evolutionist, Loren C. Eiseley, onze hersenen. Vandaag de dag staat de mens, met alle vooruitgang van de technologie, nog steeds versteld van datgene waartoe onze hersenen in staat zijn. Ze bevatten „10 miljard zenuwcellen, terwijl elk daarvan in verbinding kan staan met 25.000 andere zenuwcellen. Het totale aantal onderlinge verbindingen dat hierdoor mogelijk wordt zou zelfs een astronoom doen duizelen — en astronomen zijn gewend met astronomische getallen om te gaan”, zo meldt één naslagwerk, en het voegt eraan toe: „Een computer met voldoende capaciteit om dit aantal onderlinge verbindingen te verwerken, zou zo groot moeten zijn dat hij de hele aarde zou beslaan”.
Toch is dit alles in een miniatuuruitvoering vervat in een massa van ongeveer 1360 gram, klein genoeg om in uw beide handen te houden. Terecht worden de hersenen „de hoogst georganiseerde hoeveelheid materie in het universum” genoemd.
Onze hersenen zijn tot iets in staat waartoe geen door mensen gemaakte computer ooit de bekwaamheid heeft gehad: scheppende verbeeldingskracht. Dit blijkt wel heel sterk uit wat de componist Ludwig van Beethoven heeft ervaren. Na de première van een van zijn grootste werken, zijn Negende Symfonie, braken de toehoorders los in een „stormachtig applaus”, zo prachtig vonden zij het. Beethoven kon dit niet horen; hij was volledig doof! Denk u eens in: hij „hoorde” de volledige rijkdom van de compositie eerst in zijn eigen verbeelding en schreef die toen neer in noten, terwijl hij er in werkelijkheid nooit één toon van hoorde. Wat bezitten onze hersenen een machtige scheppende verbeeldingskracht!
Is het niet zonneklaar dat er zich in ons lichaam voorbeelden van schitterend ontwerp bevinden? Zouden wij niet tot dezelfde logische conclusie gebracht moeten worden waartoe een vooraanstaande expert onder ingenieurs kwam, nadat hij twee jaar lang had gezwoegd om een „elektronisch brein” te ontwerpen? Hij zei: „Na de vele problemen die het ontwerpen van [de computer] opleverde, onder de ogen gezien en opgelost te hebben, vind ik het volkomen onredelijk te denken dat zo’n instrument op een andere wijze tot bestaan zou kunnen komen dan door . . . een intelligente ontwerper. . . . Als mijn computer een ontwerper vereiste, hoeveel te meer is dit dan waar met betrekking tot de ingewikkelde . . . machine die mijn menselijke lichaam is.”
Zouden al deze voorbeelden van ontwerp slechts „toevallig ontstaan” kunnen zijn? George Gallup, een vermaard statisticus, iemand die zorgvuldig cijfers en feiten over bepaalde onderwerpen verzamelt, zei eens: „Ik zou het bestaan van God statistisch kunnen aantonen. Neem alleen al het menselijk lichaam — de waarschijnlijkheid dat alle functies van een persoon gewoon toevallig plaatsvinden is een statistisch monstrum.” Met andere woorden, de waarschijnlijkheid dat dit alles „toevallig” zou kunnen ontstaan, zonder een of andere leidende kracht, is in werkelijkheid onmogelijk, „een statistisch monstrum”.
De grote natuurkundige Lord Kelvin die vlak voor zijn dood reeds „zonder twijfel het grootste wetenschappelijke genie ter wereld was”, kwam tot dezelfde conclusie: „Wij worden er door de wetenschap absoluut toe gedwongen met een volkomen vertrouwen in een Leidende Macht te geloven — in een invloed die anders dan natuurkundige of dynamische of elektrische krachten is . . . U zult door de wetenschap tot een geloof in God gedwongen worden.” (Wij cursiveren.)
Wij kunnen overtuigende bewijzen van Gods bestaan zien door middel van (1) deugdelijke wetenschappelijke logica en (2) het aanwezig zijn van ontwerp in de wereld om ons heen. Toch komt er nog een vraag in ons op: Wat voor God is hij? Lees, om een bevredigend antwoord te vinden, alstublieft het volgende artikel.
[Illustraties op blz. 9]
De structuur van het oor, de hersenen en de beenderen — wonderen van het menselijk lichaam
[Illustraties op blz. 9]
„De cochlea [een deel van het oor] . . . is een muziekorgaan waarvan de ingewikkelde structuur op die van een piano lijkt”