Een moderne tragedie in democratisch Griekenland

Door Ontwaakt!-correspondent in Griekenland

IN HET theater verstaat men onder een „tragedie” of treurspel een ernstig toneelstuk of drama over tragische gebeurtenissen die gewoonlijk op een ramp uitlopen. Griekenland is bekend om zijn oude drama’s of treurspelen, die daar al eeuwen vóór de tijd van Christus werden opgevoerd.

In het hedendaagse Griekenland voltrekt zich thans opnieuw een treurig drama — niet op het toneel, maar in de bittere werkelijkheid, in het dagelijks leven van orde- en vredelievende Griekse burgers.

Deze Griekse burgers zijn jonge, christelijke mannen, Getuigen van Jehovah, wie men elke rechtvaardige behandeling weigert en die steeds weer opnieuw in de gevangenis worden geworpen. Hun enige „misdrijf” is dat zij het niet met hun geweten kunnen overeenkomen wapens op te nemen en aan menselijke oorlogen deel te nemen. Wanneer zij hun gevangenisstraf hebben uitgezeten, worden ze opnieuw gearresteerd en op grond van hetzelfde feit veroordeeld en in de gevangenis geworpen.

Deze jonge mannen zijn het slachtoffer van deze twintigste-eeuwse tragedie omdat hun christelijke geweten hun niet toestaat oorlogswapens te dragen — aangezien zij gehoor wensen te geven aan het van God afkomstige gebod ’hun zwaarden tot ploegscharen te slaan en hun speren tot snoeimessen’, en aldus de profetische woorden te vervullen: „Zij zullen de oorlog niet meer leren.” — Jes. 2:4.

Hun eendrachtige standpunt is hetzelfde als door Jehovah’s Getuigen overal ter wereld, in elk land, wordt ingenomen. En dat in navolging van het voorbeeld van Jezus en zijn discipelen, die vrede onderwezen. Zij doen wat Jezus tot een van zijn volgelingen zei: ’Steek uw zwaard op zijn plaats.’ — Matth. 26:52.

Griekse schrijver protesteert

Onlangs stond in het Griekse dagblad TA NEA een verslag over enkelen van deze jonge mannen die in de gevangenis opgesloten zitten. De schrijver van het artikel, Vas. Vasilikos, noemde hen een categorie gevangenen „over wie nooit iemand spreekt”. „Het zijn Jehovah’s Getuigen, die herhaaldelijk door de gerechtshoven op grond van dezelfde ’beschuldiging’ naar de gevangenis zijn gezonden: weigering om de wapens op te nemen.”

De heer Vasilikos noemde ook enkelen van deze mannen bij naam. Gevangen zit bijvoorbeeld Nick Saridis, negenendertig jaar oud en getrouwd. Saridis kwam voor het eerst in 1960 in de gevangenis terecht. Later werd hij voor een tweede maal gearresteerd en gevangengezet. En toen voor een derde maal in 1976.

George Gounelas, dertig jaar, getrouwd en de vader van een vierjarig kind, is al tweemaal tot gevangenisstraf veroordeeld. Wat een onmenselijk vonnis voor een getrouwde man met een kind, en dat in een land dat er prat op gaat ’de bakermat van de democratie’ te zijn!

Sterghius Panayotelis, achtentwintig jaar, werd de eerste keer tot vier en een half jaar gevangenisstraf veroordeeld. De tweede maal kreeg hij twee jaar en de derde maal twee en een half jaar. George Kufoyannis, achtentwintig, is driemaal achter elkaar in de gevangenis geworpen, steeds weer opnieuw op grond van dezelfde beschuldiging — de weigering om oorlogswapens te dragen.

In zijn artikel vermeldde de heer Vasilikos dat er naast hen nog vele andere Getuigen zijn die herhaaldelijk zijn gevangengezet, en dat er thans ook „31 Getuigen van Jehovah voor de eerste maal gevangen zitten in de gevangenis van Jeannina (met uitzondering van vier die te Avlona hun straf uitzitten) en op hun beurt wachten om nog twee-, drie- of viermaal veroordeeld te worden”.

Daarna kwam de schrijver tot de slotsom: „De overtreding, neerkomend op een weigering om de wapens op te nemen, wordt telkens en telkens opnieuw bestraft.”

Zo’n behandeling van vredelievende en ordelievende burgers is inderdaad schokkend. In maar weinig andere landen zal men onschuldige mensen zo’n onredelijke staf opleggen.

Officiële protesten

Om te trachten in deze tragische situatie verandering te brengen, is de kwestie reeds op wettige wijze bij de regering aanhangig gemaakt, onder andere door leden van het Griekse Huis van Afgevaardigden. Maar tot dusver is er aan dit acute probleem nog niets gedaan.

Twee Griekse volksvertegenwoordigers overlegden het Griekse Huis van Afgevaardigden echter de volgende informatie: „Een van de belangrijkste rechten van de mens is dat van religieuze vrijheid. Dat wordt gegarandeerd door het Handvest van de V.N. (. . . in Griekenland bekrachtigd bij wet No. 585/1945) en tevens door het Europese Verdrag van Rome (4 november 1950, in Griekenland bekrachtigd bij wet No. 2329/21 maart 1953). De mensenrechten worden tevens gegarandeerd door de Griekse grondwet.”

De afgevaardigden verklaarden verder: „Desondanks is er een groep Griekse burgers, behorend tot de religieuze groepering die zich Jehovah’s Getuigen noemt, die systematisch wordt vervolgd en herhaaldelijk wordt veroordeeld voor hetzelfde strafbare feit — te weten, hun weigering om militaire dienst te verrichten. . . . In vele andere Europese landen . . . is deze groep van burgers speciaal vrijgesteld van de verplichting militaire dienst te vervullen. En elders variëren hun straffen van minimaal vier maanden (Zwitserland) tot uiterlijk drie jaar gevangenisstraf (in Frankrijk) — tweemaal zo lang als de tijd van militaire dienst. Zelfs Spanje dient geen langere straf toe dan twee en een half jaar. De onrechtvaardigheid van de behandeling die deze Griekse burgers ten deel valt, door niet slechts éénmaal maar herhaaldelijk met gevangenschap te worden gestraft, is duidelijk.”

De afgevaardigden bevalen het volgende aan: „Het zou rechtvaardig zijn al degenen die hebben bewezen tot deze religieuze groepering te behoren, voor vrijstelling van militaire dienst in aanmerking te laten komen.” Daarna stelden zij betreffende de ministers van justitie en defensie de vraag: „Welke stappen gaan dezen nu ondernemen om een eind te maken aan de schrijnende onrechtvaardigheid waaraan deze burgers van het land blootstaan, wier enige fout is dat zij consequent de stem van hun geweten volgen?”

Tot dusver zijn er nog geen officiële stappen ondernomen om aan deze onrechtvaardige behandeling van onschuldige mensen een halt toe te roepen. Maar over de gehele wereld hopen miljoenen dat deze moderne tragedie in democratisch Griekenland nog maar kort zal duren.