Kan de wereld worden veranderd?

VEEL mensen hebben gedacht dat er een betere wereld kon worden geschapen. Jongeren zijn daar in het verleden zelfs druk mee bezig geweest. In de jaren ’60 haalden ze vaak de krantekoppen met hun pogingen het systeem te hervormen. Duizenden van hen hielden massale demonstraties tegen wat zij als een wrede, wetteloze maatschappij beschouwden. De laatste jaren is echter aan bijna al zulke hervormingspogingen een eind gekomen.

Toen een aantal jaren geleden de corrupte praktijken van enkelen van de machtigste mannen op aarde aan het licht traden, was er nauwelijks een jongere die nog een stem van verontwaardiging liet horen. Gezien de hervormingsdrang van enkele jaren daarvoor, mocht men zelfs spreken van een angstaanjagende stilte! Vanwaar echter die stilte?

In hun boek The Conspiracy of the Young („De samenzwering van de jongeren”) geven de leraren Paul Lauter en Florence Howe het volgende commentaar op die recente verandering van houding onder de jeugd: „Er heerste [jaren geleden] het fundamentele geloof, noem het misschien het optimisme van de middenklasse, dat instellingen konden worden gewijzigd . . . De Vietnamese oorlog heeft dat echter allemaal veranderd.”

De krachtige pogingen van de jongeren in de jaren ’60 om het systeem te veranderen, confronteerde hen met de harde werkelijkheid. Ze gingen iets beseffen wat ze voordien niet hadden beseft, en waarvoor veel ouderen graag hun ogen gesloten hielden: dat de wereld tot in de grond corrupt is, en dat al gedurende haar gehele bestaan. Een jonge activist van de jaren ’60 wees op dit besef toen hij nog niet zo lang geleden in New York Times Magazine schreef: „We waren terecht tot de conclusie gekomen dat we in een rotte, corrupte, moreel bankroete wereld leefden, een wreed systeem van uitbuiting, zonder echter te beseffen dat dit de wijze was waarop de wereld al zo lang draaide.”

Wat is dan ook de conclusie waartoe veel jongeren zijn gekomen? Dat zij niets kunnen doen om de corruptie te veranderen; de wereld is door en door rot, met inbegrip van zijn politieke, commerciële en religieuze instellingen. Ze kan niet tot een betere wereld worden veranderd. Of zoals een andere jonge activist van de jaren ’60 schreef over zijn pogingen om de wereld te veranderen: „Deze ervaringen gaven mij het gevoel dat het stelsel niet veranderd kon worden. Ik gaf het op dit nog langer te proberen — ’eet, drink en wees vrolijk’ werd mijn filosofie.” En te oordelen naar wat wij om ons heen zien, is hij daarin niet alleen gebleven, miljoenen andere jongeren hebben een zelfde houding aangenomen.

„Dat is nou juist de moeilijkheid met veel van die hedendaagse jongelui”, zullen oudere personen klagen. „Zij zijn zo negatief en pessimistisch.” Jongeren zullen daar echter op antwoorden: „Wij zijn niet negatief, maar realistisch.” En inderdaad, steeds meer mensen die zich op de hoogte hebben gesteld van de feiten zullen met hen instemmen. In de slotsom bijvoorbeeld van het wijd en zijd gepubliceerde Tweede Rapport van de Club van Rome, getiteld: „De mensheid op een kruispunt”, luidde het: „Wij zijn op een fatale koers. . . . De kansen lijken zich tegen de mens te hebben gekeerd.”

Ook de hoogleraren D. C. Pirages en P. R. Ehrlich voorzien wereldrampspoed en verklaarden in het slot van hun boek Ark II: „Wat er gebeurt en wat er in de Verenigde Staten en over de gehele wereld is gebeurd, zijn symptomen van een dreigende massale ineenstorting van de industriële orde. Wij allen zijn thans gevangen in een gigantische tragedie van het volk; elke persoon, elk gezin en elk land worstelt om zijn eigen hoofd boven water te houden, terwijl het gehele systeem op de rand van de ondergang balanceert.”

De meeste ouderen zullen echter argumenteren dat deze wereld dan wel niet in zo’n beste situatie verkeert, maar toch de enige wereld is die we hebben. Daarom, aldus hun woorden, mogen we de moed niet opgeven en aan haar ondergang denken, maar moeten we alles doen wat wij kunnen om haar te redden en te hervormen. De meeste hedendaagse jongeren zien zulk een pogen echter als een verspilling van tijd, als het leegscheppen van de oceaan met een vingerhoed.

Is de zienswijze van zulke jonge mensen correct? Is de situatie werkelijk zo hopeloos? Is het zinvol er een theorie op na te houden van ’eten, drinken en vrolijk zijn, want morgen sterven we misschien’?

Nog wel enige toekomst?

Vanwege de schijnbaar hopeloze wereldomstandigheden zijn veel jongeren eenvoudig voor bevrediging van de zinnen gaan leven. Velen zijn echter al gauw gaan inzien dat dit geen werkelijke vreugde of waar geluk brengt. Integendeel, hartzeer is er vaak het gevolg van. Een aanwijzing hiervan vormt het omhoogschietende zelfmoordcijfer onder jonge mensen. In de Verenigde Staten was er van 1955 tot 1975 een verbijsterende zelfmoordstijging van 250 percent onder personen van tussen de 15 en 24 jaar.

„Maar wat is dan het antwoord, welke richting wilt u uit?” is nu wellicht de vraag van een jonge lezer. „Gaat u ons vertellen dat als we maar goed zijn en overeenkomstig de ’gulden regel’ leven, dit onze problemen wel zal oplossen en wij gelukkig zullen zijn? Gaat u ons proberen te vertellen dat dat de wereld beter zal maken, en al die afschuwelijke rampspoeden die zijn voorspeld, daardoor voorkomen kunnen worden?”

Nee, dat proberen wij absoluut niemand wijs te maken. Of mensen individueel een zogenaamd ’goed leven’ leiden, zal waarschijnlijk weinig of geen enkel effect hebben op de totale gang van zaken in de wereld. Jezus Christus leefde op aarde een voorbeeldig leven, maar dat heeft de wereld niet hervormd. Evenmin slaagden Jezus’ discipelen daarin. Zij verwachtten dat trouwens ook niet en probeerden het zelfs niet eens. Verbaast u dat?

Wanneer we kijken naar wat Jezus en zijn discipelen omtrent de wereld onderwezen, hoeft ons dat niet te verbazen. Jezus besefte heel goed dat het wereldsysteem corrupt en niet te hervormen was. Hij wees derhalve op de enige realistische oplossing, namelijk dat dit stelsel moet worden vernietigd. Hij vergeleek deze vernietiging met die in Noachs dagen, door te zeggen:

„Want net zoals de dagen van Noach waren, zo zal de tegenwoordigheid van de Zoon des mensen zijn. Want zoals zij in die dagen vóór de vloed waren, zij aten en zij dronken, mannen huwden en vrouwen werden ten huwelijk gegeven, tot op de dag waarop Noach de ark binnenging, en zij sloegen er geen acht op totdat de vloed kwam en hen allen wegvaagde, zo zal de tegenwoordigheid van de Zoon des mensen zijn.” — Matth. 24:37-39.

Jezus’ discipelen waren diep geïnteresseerd in wat hij hen hierover leerde. Zij hadden hem zelfs net de vraag gesteld: „Wat zal het teken zijn van uw tegenwoordigheid en van het besluit van het samenstel van dingen?” (Matth. 24:3) Zij accepteerden Jezus’ leer dat er een eind aan het samenstel van dingen zou komen en een van hen schreef dan ook later: „De wereld gaat . . . voorbij en ook haar begeerte, maar wie de wil van God doet, blijft in eeuwigheid.” — 1 Joh. 2:17.

Misschien vraagt u zich af: Zou het einde van de wereld waarover Christus en zijn discipelen spraken, nabij kunnen zijn? Voor een antwoord daarop, is het interessant Jezus’ antwoord aan zijn discipelen te lezen toen zij om een „teken” van het besluit van het samenstel van dingen vroegen. Het staat opgetekend in de bijbel, hoofdzakelijk in Matthéüs hoofdstuk 24, Markus hoofdstuk 13 en Lukas hoofdstuk 21.

Jezus verschafte een „teken” dat uit een hele reeks kenmerken bestond. Al die uiteenlopende gebeurtenissen, zo zei hij, zouden plaatsvinden vlak vóór de vernietiging van de wereld. En het opmerkelijke is nu dat precies de dingen die hij heeft voorzegd, thans over de gehele aarde plaatsvinden! Volgens Jezus’ profetie duidt dit erop dat de vernietiging van het huidige samenstel ophanden is!

„Maar als dat waar is”, zegt u nu misschien, „welke toekomst is er dan nog?”

De prachtigste toekomst die we ons kunnen indenken; het punt waar het om gaat, is namelijk dat het eind van dit corrupte samenstel van dingen, niet het eind van alle leven op aarde zal betekenen. De bijbelse belofte luidt immers: „Wie de wil van God doet, blijft in eeuwigheid.” En het leven dat op de aarde genoten zal worden, zal van de hoogste kwaliteit zijn. Daarvan kunnen we verzekerd zijn, want de bijbel spreekt over onze Schepper: „Gij opent uw hand en verzadigt de begeerte van al wat leeft.” — Ps. 145:16.

„Maar is hier niet de wens de vader van de gedachte?” zullen sommigen misschien vragen. Dat mag dan zo lijken, maar het is veel meer dan dat. We hebben alle reden om optimistisch vooruit te zien naar een blijvende, gelukkige toekomst in een betere wereld. We nodigen u uit dit te onderzoeken.

[Kader op blz. 6]

VREES VOOR DE TOEKOMST

Uit angst voor een komende ineenstorting nemen veel mensen maatregelen om zichzelf te beschermen. Het tijdschrift „Time” van 4 augustus 1975 berichtte over één zo’n plan het volgende: „Wachten op Armageddon is, op een vreemde manier, een van de ziekelijke bezigheden van onze tijd geworden. . . . Een groep Californische landontwikkelaars heeft de zogenaamde Scott Meadows Club gesticht — en 290 hectare vruchtbare wildernis in de Sierra Nevada in Noord-Californië gereedgemaakt als een geheime schuilplaats, voor het geval dat de beschaving zoals we haar kennen, uiteen zal vallen.”