Avondklok — om 2.00 n.m.!
Door Ontwaakt!-correspondent in Colombia
DE VRIJDAGMORGEN begint als iedere andere normale dag in Cali, Colombia.
Je stapt uit de bus in de binnenstad van Cali. Je loopt naar je kantoor, je slechts half bewust van het spitsroeden lopen tussen de lotenverkopers door. Daar heb je de gebruikelijke stroom mensen die zich over het Plaza de Cayzedo bij het handelscentrum van de stad begeeft.
Maar je bemerkt dat de borden die gisteren op het plein waren geplaatst alle weg zijn. Welke borden? Die daar door demonstrerende studenten van de universiteit waren neergezet en waarop het aftreden van de rector en het einde van inmenging van buitenaf in de aangelegenheden van de universiteit werden geëist.
„Blijf thuis!”
De morgen gaat normaal voorbij. Om twaalf uur ga je op huis aan, uitkijkend naar de twee uren dat je kunt lunchen en de gelegenheid hebt een uiltje te knappen. Waarom zou je je druk maken en de radio aandoen?
De siësta is voorbij, de klok nadert het tijdstip van 1.30 n.m. en je bent klaar om terug te gaan naar je werk. De telefoon gaat. Een vriend, wiens stem overslaat van opwinding, roept: „Blijf vanmiddag thuis! Er is een student gedood! Om twee uur zal er een avondklok zijn!” „Twee uur ’s morgens?” vraag je naïef. „Nee, nee! Om twee uur n.m. Over een half uur. Je kunt beter thuisblijven!”
Maar je bent nog niet erg onder de indruk, omdat je zelf niets hebt zien gebeuren. Maar je kijkt uit je kamerraam, dat uitziet op een hoofdverkeersader die naar het centrum van de stad leidt. Werkelijk, al het verkeer gaat in één richting, weg van de stad!
Nu zet je de radio aan. Het is waar. Een avondklok voor de hele stad om twee uur n.m. Je kalmte is nu eindelijk geschokt, je wordt volkomen wakker en begint plannen te maken voor de directe toekomst.
Je weet dat je tijdens een avondklok het huis niet mag verlaten. Je gaat de voedselvoorraad na, rent naar de dichtstbijzijnde winkel en koopt enige batterijen voor de radio en de zaklantaarn, wat kaarsen en enige levensmiddelen. Nu ga je erover nadenken wat er met de meer dan 800.000 mensen in de stad gebeurt.
Zoals de wereld nu werkt, kunnen betrekkelijk weinig mensen een grote invloed uitoefenen op zeer vele. De autoriteiten zijn zich hiervan goed bewust.
Terwijl veel studenten en professoren ageren voor veranderingen en colleges worden onderbroken, worden de terreinen die het belangrijkste universiteitsgebouw omgeven, zwaar bewaakt door de politie. Studenten sarren de politie en dagen haar uit. Er vindt een treffen plaats. Traangas wordt gebruikt. Eén student sterft!
Het vergieten van bloed wakkert de hartstocht en het geweld aan. De emoties laaien op. De woede verbreidt zich zoals de kringen op het water nadat er een steen in is geworpen. De wildste geruchten doen de ronde. Vele personen zullen sterven voordat de rust is weergekeerd, ofschoon het mogelijk is dat sommige van deze sterfgevallen niet het directe gevolg van de wanordelijkheden zullen zijn.
Thuiskomen een probleem
Een bevolking van een hele stad naar huis te laten teruggaan is een reusachtig karwei. Velen waren alweer op weg naar hun werk of waren tussen de middag niet naar huis gegaan.
Om de situatie nog ingewikkelder te maken, zijn de taxi’s en bussen natuurlijk op weg naar hun garages en parkeerterreinen. Slechts de wagens die toevallig dezelfde kant opgaan als de uitgaande mensenstroom, vervoeren passagiers. Zij zitten zo dicht op elkaar gepakt dat zelfs de spreekwoordelijke sardine zich in de verdrukking zou voelen.
Mensen die niet in de wagens kunnen komen, hangen er aan de buitenkant aan, waar zij maar een steun kunnen vinden voor hun handen of voeten. Veel vrachtwagenchauffeurs laten oogluikend toe dat de mensen op hun wagens klimmen.
Vele duizenden moeten kilometers lopen om thuis te komen. Bouwvakarbeiders die op bouwprojecten buiten de stad werken, lopen vijftien tot achttien kilometer. Sommigen moeten om het gebied waar de grootste moeilijkheden zijn heen lopen, wat de afstand nog vergroot. Eindelijk komen zij thuis, tot opluchting van hun in spanning wachtende huisgenoten.
Uren achtereen gaat de optocht door. In theorie moet iedereen die zich na de avondklok zonder vrijgeleide op straat bevindt worden gearresteerd. Maar de mensen zijn niet voldoende voortijdig gewaarschuwd. Zij hebben tijd nodig om thuis te komen, dus wordt er van de zijde van de politie en de soldaten consideratie betoond.
Na 6 uur n.m. slinkt de mensenstroom. Ten slotte zijn de straten verlaten, met uitzondering van een enkele auto van een officiële instantie of een auto voor het verrichten van noodzakelijke werkzaamheden. Alles lijkt kalm, vredig en verlaten totdat er een ambulance en een vrachtwagen met militaire politie naar de stad razen. Dit herinnert je eraan dat het niet overal in de stad zo vredig en rustig is.
Veel gezinnen zullen er ook nog op een andere manier aan herinnerd worden. Zij zullen met voedseltekorten te maken krijgen als zij tegen het einde van de uitbetalingsperiode geen voedsel en geen geld meer in huis hebben.
De avondklok wordt ernst
Nu gaat men in alle ernst de hand houden aan de avondklok. Iedereen die zich op straat bevindt wordt opgepakt. De eerste avond zijn er honderden die de avondklok overtreden en gearresteerd worden.
Dat de gevangenissen niet alle overtreders zullen kunnen herbergen, is al voorzien. De gearresteerden worden naar het voetbalstadion of naar de stierenvechtersarena gebracht om daar te blijven totdat de avondklok wordt opgeheven. Een nacht in de openlucht met als bescherming tegen de kou slechts de kleren die je aan hebt en daarbij de muskieten wordt als een voldoende afschrikwekkend middel tegen toekomstige overtredingen beschouwd.
Zaterdagmorgen. De avondklok blijft van kracht en allen wordt aangeraden thuis te blijven. Het centrum van de stad blijft verlaten met uitzondering van de militaire patrouilles.
Zaterdag, 1 uur n.m. Er wordt een aankondiging over de radio gedaan dat de avondklok tussen 1.30 en 7.00 uur n.m. zal worden opgeheven. Om 1.30 uur heerst er een koortsachtige activiteit als velen van de korte gelegenheid gebruik maken om voedsel en andere benodigdheden te bemachtigen ten einde de tijd door te komen totdat de normale werkzaamheden hervat kunnen worden.
Daar de orde zich langzamerhand herstelt, wordt er aangekondigd dat de avondklok zondag om 7.00 v.m. opgeheven zal worden en weer van kracht zal zijn om 7.00 n.m.
Ondertussen trachten in andere delen van het land verschillende groeperingen algemene onrust te verwekken. De nationale autoriteiten nemen snelle maatregelen om de rust in het land te handhaven. De openbare orde wordt teniet verklaard en de staat van beleg wordt afgekondigd.
Onder de krijgswet vallen censuur van radio en kranten, verbod op de verkoop en het gebruik van alcoholische dranken, verbod op samenscholingen van meer dan vijf personen op straat, en er kan de eis worden gesteld dat voor iedere openbare vergadering toestemming nodig is van de plaatselijke militaire autoriteiten. Religieuze bijeenkomsten in gebouwen worden door de autoriteiten toegestaan, en natuurlijk worden deze gehouden op uren die niet in strijd zijn met de avondklok.
Terugkeer tot het normale
Van maandag tot en met woensdag blijft de avondklok van 7.00 n.m. tot 5.00 v.m. van kracht. Langzamerhand begint het leven weer normaal te worden.
De meeste zaken voeren een ingrijpende wijziging in, door de twee uur durende lunchpauze te laten vervallen. Op deze manier kunnen de werknemers acht uur werken en toch nog vóór de avondklok thuis zijn. Maar niettemin is het van 6 uur tot 7 uur n.m. nog een gejacht en gejaag als velen die om 6 uur n.m. van het werk komen, vechten om gebruik te kunnen maken van de slinkende openbare vervoermiddelen waarvan de bestuurders ook vóór de avondklok binnen moeten zijn.
Overdag is de activiteit in de binnenstad even gejaagd als altijd. Het enige verschil is het grote aantal patrouillerende soldaten en politieagenten. Men gaat hen grotendeels zwijgend voorbij. De mensen zijn meestal wel dankbaar voor enige verzekering van rust.
Zeldzame pogingen van de studenten het conflict weer te doen oplaaien, worden snel de kop ingedrukt. Spoedig worden de troepen soldaten op het Plaza de Cayzedo, met hun geweer in de aanslag, geleidelijk in aantal verminderd en ook wordt de duur van hun verblijf korter.
Ten slotte zijn de orde en de rust hersteld. De avondklok wordt opgeheven en de stad keert weer tot het normale leven terug. Het feit dat de krijgswet nog steeds van kracht is, wordt nauwelijks opgemerkt daar de beperkingen ervan niet van toepassing zijn op de normale dagelijkse activiteiten.
De reacties lopen uiteen
De reacties op de avondklok lopen uiteen. In het begin waren sommigen dankbaar dat zij een excuus hadden om thuis te blijven en zich ’s avonds te ontspannen. Anderen voelden zich opgesloten en gefrustreerd.
Zakenmensen betreurden het verlies aan inkomsten. Accountants maakten zich zorgen over de naderende tijdslimiet van de inkomstenbelasting. Maar de opluchting na het opheffen van de avondklok was algemeen, want het betekende een terugkeer tot het normale, en men voelde zichzelf en zijn bezit weer redelijk veilig.
Toch doen deze gebeurtenissen in Cali iemand er wel aan denken hoe wankel deze ’normaliteit’ en ’veiligheid’ in de hedendaagse wereld zijn. Dit is vooral duidelijk als men ziet hoe dingen die maar een paar mensen aangaan tot gevolg kunnen hebben dat een hele stad, ja, een heel land in beroering raakt.
Met dit alles in gedachte kan men slechts nadenken over de grote behoefte die er bestaat aan een duurzame regering voor de hele aarde, waarover Jezus Christus zijn volgelingen onderwees. Dit is Gods koninkrijk. Dat Koninkrijk alleen kan permanente rust brengen voor allen die Hem liefhebben. — Ps. 37:10, 11.