Drugs: Hoe gevaarlijk zijn ze eigenlijk?

TOEN in mei 1970 vier studenten van de Kent State-​universiteit in Ohio door troepen van de nationale garde werden gedood, verwekte dit in een hele natie grote opschudding. Toch stierven er naar verluidt in datzelfde weekend alleen al in de stad New York zeventien jongeren aan drugmisbruik.

In de oorlog in Vietnam zijn meer dan 44.000 Amerikanen gesneuveld. Dit heeft velen diep verontwaardigd en heeft tot een enorme burgertwist geleid. Toch zijn er naar verluidt in diezelfde tijdsperiode meer dan 140.000 Amerikanen gestorven aan oorzaken die verband houden met drugs.

Waarom is men niet net zo diep verontwaardigd over sterftegevallen ten gevolge van drugs? Eén reden is dat veel jongeren, en ook ouderen, thans geloven dat druggebruik niet noodzakelijkerwijs schadelijk of verkeerd is. Zij zeggen dat niet iedereen die drugs gebruikt ernstig geschaad wordt of eraan sterft. Dat is zo. Maar dit is eveneens waar: in de meeste plaatsen worden veel meer mensen door drugmisbruik gedood en verminkt dan door kogels!

Wat er gebeurt

Wat er met betrekking tot drugs gebeurt, heeft experts ongelovig het hoofd doen schudden. Waarom? Wegens de fantastische toename in het aantal druggebruikers. Het woord dat het meest wordt gebruikt om de situatie te beschrijven, is epidemisch.

In Zweden is gedurende de jaren ’60 het aantal nieuwe verslaafden aan verdovende middelen elke twee en een half jaar verdubbeld. In enkele recente jaren is het aantal elke twaalf maanden verdubbeld! In de Verenigde Staten is het druggebruik als een vloedgolf toegenomen. Volgens sommige schattingen zijn er thans twintig miljoen of meer personen die drugs hebben gebruikt, terwijl dit aantal met een snelheid van 7 percent per maand toeneemt! J. Ingersoll, directeur van het Bureau van Narcotica en Gevaarlijke Drugs, verklaarde dat het druggebruik is „geëxplodeerd tot een probleem dat angstaanjagende proporties aanneemt . . . en met een ontstellende snelheid toeneemt”.

Jong en oud, rijk en arm, zwart en blank zijn erbij betrokken. Nog niet zo lang geleden werden er zoons van de volgende personen gearresteerd: wijlen senator Robert Kennedy; zijn zwager Sargent Shriver; de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden in Californië, Unruh; en de bestuurder van New Jersey, Cahill.

De Kamer van Koophandel in New York berichtte dat drugmisbruik in de zakenwereld tot een „ontstellende omvang” is toegenomen en een „onheilspellend groeiend probleem” is geworden. In Vietnam heeft het volgens ooggetuigen eveneens „epidemische proporties” onder soldaten aangenomen. Het is onder volwassenen zelfs in de mode geraakt om op gezellige bijeenkomsten net zo gemakkelijk marihuana te laten rondgaan als sigaretten.

Op veel universiteiten is de student die niet op zijn minst één drug heeft geprobeerd, een uitzondering. Het druggebruik is echter niet langer tot de universiteit beperkt. Als een bosbrand heeft het zich uitgebreid tot middelbare scholen en nu zelfs tot lagere scholen. E. Kelley, directeur van het Newyorkse Controlebureau voor Drugmisbruik, zei: „Ronduit gezegd, zijn studenten thans in zo’n stemming dat zij alles roken, eten, inhaleren of injecteren wat hun maar een kick geeft.”

Is al dit druggebruik slechts een voorbijgaande rage? Merk het volgende op:

„Als u denkt dat het heroïneprobleem thans ernstig is, wacht u dan maar eens, want met de huidige snelheid zal binnen enkele jaren elke middelbare school en elke universiteit in het land door heroïne zijn overspoeld.” — Dr. D.A. Louria, president van de Raad van Drugverslaving van de staat New York.

„Het gebruik van illegale drugs is te sterk verschanst op de campus om alleen maar een rage te zijn. De meeste psychiaters die de individuele motieven hebben onderzocht van studenten die met drugs experimenteren, geven krachtige redenen waarom het probleem alleen maar kan toenemen.” — The Poisoned Ivy, door W. Surface.

Dit klopt met de bijbelse profetieën. In Gods Woord, waarin onze tijden de „laatste dagen” worden genoemd, werd voorzegd dat de mensen „zichzelf [zouden] liefhebben”, „zonder zelfbeheersing” zouden zijn en „liefde voor genoegens” zouden hebben. — 2 Tim. 3:1-5.

Er zijn evenwel sommigen die beweren dat zelfs al neemt het druggebruik toe, het nog niet zo erg is. Zij zeggen dat het gebruiken van drugs, vooral van de ’mildere’ soorten, niet schadelijk is en wijzen daarbij op marihuana als voorbeeld.

Marihuana onschadelijk?

Marihuana wordt van de bladeren van de Cannabis sativa plant gemaakt, in dun papier gerold en gerookt. Velen beweren dat het roken van marihuana onschadelijk is. Maar dat werd eens ook van het roken van sigaretten gezegd. Nu weten wij dat sigaretten dodelijk zijn.

Marihuana wordt geclassificeerd als een ’mild’ hallucinogeen (een drug dat de geest aantast). Het kan een vorm van bedwelming veroorzaken. En dat is dan ook precies waarom de meeste mensen dit genotmiddel roken. Zij willen ’high’ worden en zich ’goed voelen’. Het feit alleen al dat iemand zich ’high’ voelt, toont aan dat zijn geest wordt aangetast.

In het begin heeft het roken van marihuana misschien geen uitgesproken uitwerking. Dit moedigt personen er dikwijls toe aan ermee door te gaan. Zij zijn van mening dat de schadelijke gevolgen ervan overdreven zijn. Maar een voortgezet gebruik kan ertoe leiden dat deze stof zich ophoopt. Nog verder gebruik kan marihuanabedwelming tot gevolg hebben. Een sterkere kwaliteit marihuana leidt sneller tot dit resultaat.

Marihuanabedwelming houdt onder andere in dat men de coördinatie van het lichaam enigszins verliest. De pols gaat sneller kloppen. De lichaamstemperatuur kan abnormaal laag worden. De slijmvliezen en bronchi raken ontstoken. Wanneer er grotere of sterkere doses worden gebruikt, kunnen er levendige hallucinaties optreden.

Bij proefnemingen met automobilisten die onder invloed van marihuana stonden, werden veel storingen geregistreerd. Sommigen dachten dat zij zich op een rutschbaan bevonden. Maar de weg was vlak. Eén bestuurder dacht dat hij ondersteboven reed. Hij zei ook dat het leek alsof er een kussen tussen zijn voet en het rempedaal zat. Sommige bestuurders zeiden dat zij een half uur hadden gereden. De werkelijke tijd was slechts ongeveer drie minuten. Hun verstand was aangetast, wat zij ook dachten.

D. Archibald, bestuurslid van de Stichting voor Verslavingsresearch van Ontario, zei:

„Het lijdt geen twijfel dat als 100 mensen marihuana gebruiken, sommigen schadelijke gevolgen zullen ondervinden. Een bepaald aantal zal als gevolg van het gebruiken van deze drug in tamelijk ernstige moeilijkheden geraken. . . . Indien zij emotioneel van streek zijn, zal marihuana de neiging van de gebruiker tot neerslachtigheid accentueren en neerslachtigheid teweegbrengen. Als een persoon een neiging heeft om manisch [gek] te worden, kan marihuana deze neiging accentueren en een manische reactie teweegbrengen.”

Waar het toe kan leiden

Een marihuanaroker zal het veel gemakkelijker vinden ’hard’ drugs te gebruiken dan de niet-roker. Hij komt in een kring van metgezellen die drugs gebruiken en die zijn blootgesteld aan drugverkopers. Door deze omgang wordt hij er dikwijls toe gebracht met zwaardere drugs te experimenteren.

Het aantal marihuanarokers in de Verenigde Staten is in de afgelopen paar jaar van 50.000 toegenomen tot ongeveer 15 tot 20 miljoen die dit middel gebruiken of het hebben geprobeerd. En de betrekkelijk weinigen die zwaardere drugs gebruikten, zijn nu tot verscheidene miljoenen toegenomen. De geschiedenis van de meeste gebruikers van zware drugs laat zien dat zij begonnen zijn met het roken van marihuana. Derhalve zegt Mr. Ingersoll: „Het schijnt redelijk om aan te nemen dat als velen niet met marihuana in aanraking waren gekomen, zij er nooit toe zouden zijn gekomen de zwaardere en gevaarlijke drugs te gebruiken.”

Tijdens een schoolbespreking zei een jonge student tegen een vroegere verslaafde aan ’hard’ drugs: „Wij menen dat wij het bij marihuana kunnen houden. Wij menen dat wij niet tot het zwaardere spul hoeven over te gaan. Wat denk jij ervan?” De ex-verslaafde, een zeventienjarige en een van de twaalf ex-verslaafden die aan het programma deelnamen, antwoordde: „Maar dat dachten wij allemaal, zonder uitzondering. En weet je wat er is gebeurd? Wij zijn allemaal verslaafd geraakt, zo is het. Wij konden ermee ophouden, maar wij deden het niet. En jij zult er ook niet mee ophouden, begin er dus niet aan!”

Tragedie van het gebruik van zware drugs

Tot de zwaardere drugs behoren LSD (lyserginezuurdiëthylamide), narcotica zoals heroïne, chemische stimulerende middelen die bekendstaan als amfetaminen, en kalmerende middelen die bekendstaan als barbituraten. Elk jaar verschijnen er nieuwe variëteiten.

Een speldepunt LSD zal iemand op een hallucinatorische ’trip’ voeren die van acht tot zestien uur kan duren. Er is een vervorming van tijd, diepte, gezichtsvermogen, kleur en geluid. Het vermogen om verstandige beslissingen te nemen, wordt ernstig aangetast. Nog dagen, of zelfs maanden, na de laatste dosis kunnen er hallucinaties optreden.

Een te zware man die LSD had gebruikt, nam een mes en begon vet van zijn lichaam af te snijden. Hij bloedde dood. Een andere man stak zijn schoonmoeder 105 maal. Later kon hij zich niet herinneren dat hij deze moord had begaan. Anderen zijn naar een krankzinnigeninrichting gezonden. Een jongetje van twee en een half jaar nam per ongeluk een van de LSD tabletten van zijn moeder. Hij werd met spoed in een kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht. Velen hebben zichzelf en anderen op diverse manieren schade berokkend.

Heroïne wordt uit opium bereid en is een van de meest gevaarlijke en verwoestende verslavingsmiddelen. Het gebruik ervan geeft iemand een ’high’, onbezorgd gevoel van zelfvertrouwen, men voelt zich er wel bij. Maar blijft men het gebruiken, dan zijn er steeds grotere doses nodig om dat punt te bereiken. Er treedt werkelijke lichamelijke verslaving in.

De heroïneverslaafde is dikwijls ondervoed omdat hij geen honger heeft. Hij betaalt misschien zoveel voor zijn drug dat hij zich geen fatsoenlijk voedsel kan veroorloven. Ja, hij moet gewoonlijk stelen om zijn kostbare gewoonte vol te houden. In zijn ondervoede toestand loopt hij waarschijnlijk een infectieziekte op. En door niet-gesteriliseerde injectienaalden te gebruiken, kan hij hepatitis, dodelijke bloedvergiftiging en abcessen aan de lever, hersenen en longen krijgen.

Heroïnegebruikers verkeren voortdurend in doodsgevaar ten gevolge van een overdosering of doordat zij het middel geregeld gebruiken. De stad New York bericht zelfs dat heroïneverslaving thans verreweg de voornaamste doodsoorzaak is in de leeftijdsgroep van veertien tot vijfendertig jaar.

Een naïef meisje dat het echter goed bedoelde, vroeg aan een voormalige drugverslaafde: „Maar heeft je drugervaring je bewustzijn niet enigszins verruimd?” Hij antwoordde: „Je zou denken dat ik in die jaren toch wel iets opbouwends geleerd zou hebben — ik kan echter alleen maar aan tragedie denken.”

Men schat dat op het ogenblik ongeveer 90 percent van degenen die een behandeling voor verslaving aan ’hard’ drugs ondergaan, ten slotte weer tot het gebruik van drugs vervalt. Neen, er is geen garantie voor een medische genezing. Het is veeleer zo dat men er in fysiek en mentaal opzicht door te gronde wordt gericht en er zelfs aan kan sterven.