गीत १११
आपल्या आनंदाची कारणं!
१. आ-नं-दा-ची का-र-णे ला-खो,
दि-ली ती दे-वा-ने आ-म्हा.
अ-सं-ख्य ब-हि-णी नि भा-ऊ,
सा-रे प्रि-य य-हो-वा-ला.
म-ना-त-ल्या स-त्या-च्या रो-पा,
दे पा-णी दे-वा-चे व-चन.
वा-चू रो-ज म-ना-पा-सु-नी,
ये-ई मग वि-श्वा-सा-चे फळ.
आ-ली ज-री ला-खो तु-फा-ने,
ना मा-नू आ-म्ही क-धी हार,
दे-तो धी-र या-हा आ-म्हा-ला,
क-रू ती आ-नं-दा-ने पार!
(कोरस)
य-हो-वा तू देव आ-म-चा,
आ-हे हा आ-नं-द ख-रा!
दि-ले तू अ-पार, आ-म्हा आ-शी-र्वाद,
आ-हे-स कृ-पा-ळू, भ-ला!
२. पा-हु-नी या-हा-च्या सृ-ष्टी-ला,
प्र-स-न्न म-ना-ला वा-टे.
सौं-द-र्य सा-ग-रा-चे न्या-रे,
नि रं-ग-ही आ-का-शा-चे!
स्व-र्गी सु-रू रा-ज्य दे-वा-चे,
झा-ला ये-शू रा-जा पा-हा!
क-रे-ल तो अं-त दुः-खां-चा,
सां-गू ह-र्षा-ने स-र्वां-ना.
न-वी धर-ती, न-वे आ-का-श,
आ-हे आ-स ज्यां-ची जि-वा!
आ-ण-ती-ल सु-खा-चा का-ळ,
आ-हे म-नी भ-र-व-सा!
(कोरस)
य-हो-वा तू देव आ-म-चा,
आ-हे हा आ-नं-द ख-रा!
दि-ले तू अ-पार, आ-म्हा आ-शी-र्वाद,
आ-हे-स कृ-पा-ळू, भ-ला!
(अनु. १६:१५; यश. १२:६; योहा. १५:११ ही वचनंसुद्धा पाहा.)