दावीद राजा यहोवाला ओळखत होता आणि तो त्याच्यावर विसंबून होता. जेव्हा शौल राजा आणि त्याचे इतर शत्रू त्याचा पाठलाग करत होते तेव्हा दावीदने मदतीसाठी यहोवाला प्रार्थना केली. देवाने त्याच्या प्रार्थनेचं उत्तर दिल्यावर आणि त्याला सोडवल्यावर दावीद म्हणाला: “यहोवा जिवंत देव आहे!” (स्तो. १८:४६) दावीद जेव्हा हे म्हणाला, तेव्हा त्याला फक्‍त एवढंच म्हणायचं नव्हतं की देव अस्तित्वात आहे. एका संदर्भानुसार यहोवा “आपल्या लोकांसाठी सतत कार्यं करणारा जिवंत देव आहे” असा भरवसा दावीद इथे व्यक्‍त करत होता. खरंच, आपल्या वैयक्‍तिक अनुभवावरून दावीदला हे माहीत होतं की देव जिवंत आहे. आणि या खातरीमुळे त्याची उपासना आणि स्तुती करायचा त्याचा निश्‍चय आणखी भक्कम झाला. (स्तो. १८:२८, २९, ४९) यहोवा एक जिवंत देव आहे, याची खातरी असल्यामुळे आपल्याला आवेशाने त्याची सेवा करत राहायला मदत होऊ शकते. त्यामुळे परीक्षांना तोंड द्यायची ताकद आणि मेहनतीने त्याची सेवा करत राहायची प्रेरणा आपल्याला मिळेल. तसंच त्याच्या जवळ राहायचा आपला निश्‍चयही पक्का होईल. टेहळणी बुरूज२४.०६ २०-२१ ¶३-४

प्रेषित पौलने थेस्सलनीकाकरांना लिहिलेल्या पत्रातून आपण काय शिकू शकतो? जेव्हा एखादी गोष्ट बायबलमधून शिकलेल्या गोष्टींप्रमाणे नसते किंवा एखादी खळबळजनक अफवा आपण ऐकतो, तेव्हा आपण समजबुद्धीने वागलं पाहिजे. पूर्वीच्या सोव्हिएत युनियनमध्ये आपल्या शत्रूंनी एकदा एक पत्र भाऊबहिणींना पाठवलं होतं. हे पत्र जणू जागतिक मुख्यालयातूनच आलंय असं वाटत होतं. या पत्रात आपल्या भावांना वेगळं होऊन एक स्वतंत्र संघटना स्थापन करण्याबद्दल प्रोत्साहन दिलं होतं. हे पत्र अगदी खरं असल्यासारखं भासत होतं. पण आपले विश्‍वासू भाऊबहीण यात फसले नाहीत. त्यांना कळलं, की या पत्रातला संदेश शिकलेल्या गोष्टींशी जुळत नाही. आजसुद्धा सत्याचे काही शत्रू कधीकधी आपल्याला गोंधळात टाकण्याच्या किंवा आपल्यात फूट पाडण्याच्या प्रयत्नात आधुनिक तंत्रज्ञानाचा वापर करतात. पण आपण ‘लगेच गोंधळून न जाता,’ जे ऐकतो किंवा वाचतो ते शिकलेल्या गोष्टींप्रमाणे आहे की नाही याचा विचार केला पाहिजे आणि स्वतःचं रक्षण केलं पाहिजे.—२ थेस्सलनी. २:२; १ योहा. ४:१. टेहळणी बुरूज२४.०७ ११-१२ ¶१४-१५

एक व्यक्‍ती जेव्हा यहोवाला आपलं जीवन समर्पित करते आणि त्याच्या कुटुंबाचा भाग बनते, तेव्हा ती एक महत्त्वाचा निर्णय घेत असते. यहोवाची इच्छा आहे की सगळ्यांनीच हा निर्णय घ्यावा. का बरं? कारण त्याला वाटतं, की सगळ्यांनी त्याच्याशी मैत्री करावी आणि कायम जगावं. (अनु. ३०:१९, २०; गलती. ६:७, ८) असं असलं तरी, यहोवा कोणालाही त्याची उपासना करायची जबरदस्ती करत नाही. प्रत्येकाने काय केलं पाहिजे हे त्याने स्वतः ठरवावं असं त्याला वाटतं. पण बाप्तिस्मा झालेल्या एखाद्याने देवाचा नियम मोडला आणि गंभीर पाप केलं तर काय? जर त्याने पश्‍चात्ताप केला नाही तर त्याला मंडळीतून काढून टाकलं पाहिजे. (१ करिंथ. ५:१३) असं असलं तरी यहोवाची इच्छा आहे, की त्याने त्याच्याकडे परत यावं. खरंतर खंडणीची तरतूद करण्यामागचं हे एक महत्त्वाचं कारण आहे. कारण त्यामुळे पश्‍चात्तापी व्यक्‍तीला माफी मिळू शकते. आपला प्रेमळ देव गंभीर पाप करणाऱ्‍या लोकांना विनंती करतो, की त्यांनी पश्‍चात्ताप करावा.—जख. १:३; रोम. २:४; याको. ४:८. टेहळणी बुरूज२४.०८ १४-१५ ¶१-२